Hoe kies je knolrapen?

Op basis van de vorm en de kleur

Wat knolrapen betreft, zijn er twee scholen: enerzijds zijn er knolrapen met een ronde, afgeplatte of bolvormige wortel, anderzijds knolrapen die lange of half lange, cilindervormige wortels produceren. Naast deze vormverschillen speelt ook de kleur een rol. Want knolrapen zijn er in allerlei kleuren, van wit tot paars, maar ook geel en zwart.

Ronde knolrapen

Rond, bolvormig, kogelvormig… Er zijn tal van termen om deze ronde knolrapen te beschrijven. Knolrapen met vlezige, bolvormige knollen of juist knollen die aan de polen min of meer afgeplat zijn. Naast de vorm speelt ook de kleur een rol bij je keuze. Hoewel de knolraap met een witte en paarse wortel het meest voorkomt, kun je ook voor knolrapen in andere kleuren kiezen.

Wit en paars: de witte knolraap met paarse hals heeft net als de knolraap van Nancy met gaafrandige bladeren een perfect bolvormige wortel. De late knolrapen Rave d’Auvergne en de vroege variant produceren licht afgeplatte wortels met helderwit vruchtvlees. De knolraap Plessis F1 heeft een mooie paarsroze kleur, terwijl de vroege platte rode knolraap met gaafrandige bladeren een paarsrode tint laat zien.

Puur wit: knolrapen kunnen ook volledig wit zijn, zoals de knolraap Rave du Limousin, een mooie streekvariëteit, of de platte knolraap van Holland, een oud ras met een zuiverwitte schil en vruchtvlees.

Geel: bij gele knolrapen mag je de kogelbloemknolraap met zijn mooi ronde knol zeker niet over het hoofd zien. Ook de knolraap Goldana, een verbetering van de kogelbloemknolraap, is het vermelden waard vanwege het stevige, heldergele vruchtvlees. De hybride Oregon F1 onderscheidt zich met zijn ronde, lichtgele en zeer gelijkmatige wortels.

Knolrapen zijn er in allerlei vormen en kleuren

Langwerpige knolrapen

Of ze nu lang of half lang zijn, deze knolrapen lijken qua vorm op wortels. Daar houdt de vergelijking op, want ze hebben noch de kleur noch de smaak van deze andere moestuinplant. Knolrapen met lange wortels zijn meestal wit en slechts zelden zwart, en hebben vaak een iets pittigere smaak dan ronde knolrapen.

Wit: er bestaan veel variëteiten van lange witte knolrapen, waaronder de Blanc Dur d’Hiver, de 1/2 Long de Croissy en de knolraap Marteau. Dit zijn heerlijke knolrapen voor in de stoofpot.

Zwart: de lange zwarte knolraap lijkt met zijn zwarte schil en witte vruchtvlees wel wat op rammenas.

Naar smaak

Over het algemeen staan rapen slecht aangeschreven en hebben ze qua smaak een slechte reputatie. Veel mensen vinden ze scherp, bitter en soms aards van smaak. Dat is volkomen logisch, omdat ze tot dezelfde familie van de Kruisbloemenfamilie (Brassicaceae) behoren, waartoe ook kolen, radijs en mosterd behoren. Toch zijn ze vaak echt zacht van smaak, licht peperig en soms zoet.

Over het algemeen zijn voorjaarsrapen veel malser en minder vezelig dan najaars- of winterrapen, die een uitgesprokener smaak hebben. Zo produceert de Milanese knolraap voor de vroege teelt met roze kraag ‘Atlantic’ fijn en smakelijk vruchtvlees, net als de Vroege platte rode knolraap met gaafrandige bladeren

Als je een raap met stevig en zoet vruchtvlees wilt telen, kies dan voor de knolraap ‘Marteau’ of de knolraap ‘Long de Croissy’.

De knolraap ‘De Péronne’, een oud ras uit de Somme, wordt ook gekenmerkt door zijn stevige en zoete vruchtvlees, in combinatie met een grote winterhardheid.

Hoewel ze wezenlijk van elkaar verschillen, hebben de knolraap ‘De Péronne’ en de ‘Long de Croissy’ een fijne en zoete smaak

De lange zwarte raap is dan weer ideaal om rauw en geraspt te eten, omdat het vruchtvlees bijzonder fijn van structuur is.

Op basis van productiviteit

De gele knolraap Oregon is ontstaan uit een kruising en is een zeer productief ras dat mooie, ronde, helder gele wortels vormt die bijzonder goed bestand zijn tegen kou en barsten. Bovendien hebben de wortels een gelijkmatige maat en vorm, waardoor ze nauwelijks voor verrassingen zorgen.

De knolraap van Limousin is eveneens een kampioen in opbrengst, onder andere dankzij zijn zeer volumineuze wortels, die ondanks hun formaat zoet blijven. Dat geldt ook voor de knolraap van Nancy met gaafrandige bladeren, die bovendien winterhard is.

De knolraap van Limousin en de knolraap van Nancy met gaafrandige bladeren zijn kampioenen in productiviteit

Over het algemeen zijn knolrapen met lange wortels ook zeer productief: de Blanc Dur d’Hiver is daar een voorbeeld van, net als de knolraap van Croissy, die enorme wortels vormt.

Afhankelijk van de oogstperiode

De knolraap heeft als voordeel dat hij een deel van het jaar kan worden gezaaid en dus ook geoogst. Toch worden sommige rassen in het voorjaar en de zomer geoogst, terwijl andere in het najaar of zelfs in de winter rijp zijn.

Voorjaars- en zomerrassen

Deze knolrapen vormen kleinere wortels en zijn minder lang houdbaar, maar hebben een zachtere smaak. Vroege rassen zoals de vroege Navet D’Auvergne, de Rouge Plat Hâtif à feuille entière, de Milan à forcer à collet rose en de Navet Boule de Neige Snowball worden van het begin tot het einde van het voorjaar als primeurgroente geoogst. Ze moeten daarentegen in maart of april worden gezaaid.

Als je in de zomer knolrapen wilt eten, kies dan voor rassen zoals de Demi-Long de Croissy, de Navet de Milan Rouge of de Navet des Vertus.

De vroege navet d’Auvergne en de knolraap Boule de neige Snowball (©La Ferme de Sainte-Marthe) worden in het voorjaar en de zomer geoogst, terwijl de Blanc dur d’Hiver en de kogelbloem bestemd zijn voor het najaar en de winter

Najaars- en winterrassen

Deze knolrapen zijn beter houdbaar. Ze worden in de zomer gezaaid en 2 tot 3 maanden na het zaaien geoogst. De Navet Blanc Dur d’Hiver is een voor de hand liggende keuze voor een oogst van september tot november, net als de Navet Plat de Hollande, de Navet de Péronne, ook bekend als de Navet de Montesson, en de Navet Rave d’Auvergne Tardif. Ook de opmerkelijke kogelbloem mag niet worden vergeten.

Afhankelijk van de houdbaarheid

Voorjaars- en zomerknolrapen zijn enkele dagen houdbaar in de groentelade van de koelkast. Herfst- en wintervariëteiten kunnen daarentegen veel langer worden bewaard. Om ze lang te kunnen bewaren, oogst je ze vóór de vorst en laat je ze één tot twee dagen opdrogen, dat wil zeggen op de bodem drogen. Is het weer te vochtig, laat ze dan opdrogen in een goed geventileerde ruimte.

Vervolgens worden deze knolrapen in een inkuil opgeslagen, in een houten kist of een ruime kunststof bak gevuld met zand. Deze inkuil zet je in een donkere, vorstvrije kelder.

Meer lezen

Ontdek ons volledige assortiment knolrapen

Leer alles wat je moet weten over het zaaien, de teelt, het onderhoud en de oogst van knolrapen dankzij Aurélien