Salix moupinensis - Chinese grootbladige wilg

De Salix moupinensis is een langzaam groeiende Chinese soort met een kleine, zeer sierlijke ontwikkeling. Deze struik valt op door zijn glanzend donkergroene blad, gedragen door roodachtige twijgen die een prachtig contrast vormen met de lange bladeren. De rechtopstaande voorjaarskatjes voegen een verticale lijn toe aan deze zeer grafische plant, ideaal voor kleine tuinen. Deze winterharde wilg heeft behoefte aan een koele standplaats, bescherming tegen felle zon en een vrij vochtige bodem.

Behorend tot de wilgenfamilie (Salicaceae), net als de populieren, is de Salix moupinensis een bladverliezende botanische soort afkomstig uit de bergachtige gebieden in het westen van de Chinese provincie Sichuan en het noorden van Yunnan. Hij wordt gevonden op een hoogte tussen 1500 en 3000 meter, wat zijn goede winterhardheid verklaart. Deze soort werd in 1869 ontdekt door Pater David, een vooraanstaand botanicus die zeer actief was in China en aan wie een boom, de Davidia, en vele soorten zijn opgedragen (Viburnum davidii, Acer davidii, etc.). Geïntroduceerd in 1910 in het beroemde Arnold Arboretum (Harvard University, Boston) door E.H. Wilson, en vandaar naar Kew Gardens in Londen, verspreidde deze wilg zich geleidelijk in parken en tuinen, maar blijft relatief zeldzaam in de teelt. Hij wordt bovendien vrij vaak verward met de Salix fargesii waar hij visueel op lijkt.
De Salix moupinensis is een langzaam groeiende struik die in ongeveer tien jaar een hoogte van 1,50 tot 2 m bereikt bij een vergelijkbare breedte, en maximaal 3 m in alle richtingen op volwassen leeftijd (bereikt tussen 20 en 50 jaar). De omgekeerd eivormige tot lancetvormige bladeren zijn zeer langwerpig, meten 6 tot 13 cm lang en zijn fijn getand aan de rand. Ze worden doorsneden door vele goed zichtbare nerven, gerangschikt in een visgraatpatroon. Met een mooi, vrij donker groen en een glanzend oppervlak vormen ze een prachtig schouwspel in contrast met de jonge mahonierode twijgen die ze dragen. Bij het uitlopen in het voorjaar kleuren de jonge, tere bladeren gedeeltelijk oranje, wat de sierwaarde van de struik nog verder verhoogt. Het blad wordt ondersteund door een korte bladsteel, van dezelfde mahonierode kleur als de twijgen. De bloei vindt plaats rond april, wanneer de katjes, mannelijk of vrouwelijk afhankelijk van de plant omdat hij tweehuizig is, verschijnen. Ze meten ongeveer 6 cm lang voor de mannelijke, het dubbele voor de vrouwelijke, zijn groenachtig van kleur en staan rechtop naar de hemel. Hoewel niet uitgesproken decoratief, hebben ze toch een zeker grafisch belang door verticale lijnen te creëren op een silhouet waarin de horizontaal domineert, vanwege de uitgespreide bladeren. Het bladverliezende loof valt in het najaar.

Deze Salix moupinensis is een prachtige, te weinig bekende struik, ondanks zijn grote sierwaarde. Hij is perfect voor kleine tuinen, op voorwaarde dat hij een plek krijgt beschut tegen te felle zon en kan profiteren van een verse, zelfs vochtige grond, want hij heeft een hekel aan droogte. Om een mooi tafereel te creëren aan de rand van bomen, combineer hem met bloeiende struiken zoals de kleine Clethra alnifolia 'Ruby Spice', die niet hoger wordt dan 1 m en een mooie geurende roze bloei en prachtige herfstkleuren in gele tinten biedt. De klassieke, maar altijd gewaardeerde Aucuba japonica 'Variegata' zorgt voor wintergroen blad, groen gespikkeld met geel, en op voorwaarde dat er een bestuiver in de buurt staat, voor mooie decoratieve rode vruchten. Enkele schaduwminnende vaste planten die slim aan de voet van uw struiken worden geplaatst, maken uw creatie af. De wintergroene Helleborussen met hun prachtige winterbloei zullen u verheugen met hun gevarieerde kleuren, terwijl in het voorjaar de Kaukasisch vergeet-mij-nietje, of Brunnera, het overnemen met hun gracieuze blauwe of witte bloei.