Setaria palmifolia - Palmgras

De Setaria palmifolia, of palmbladgras, is een buitengewone siergras die nog niet zo wijdverspreid is. De langgerekte bladeren, met een zeer brede bladschijf, doen denken aan een miniatuurpalm en geven direct een exotische sfeer aan je borders! Deze bladverliezende plant houdt van frisse, rijke grond en ontwikkelt zich snel. De winterhardheid is redelijk, rond de -8 tot -10°C op een beschutte plek, maar de teelt in een kuip is ook mogelijk, zodat je hem 's winters binnen kunt zetten.

Oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Azië en geïntroduceerd in vele tropische regio's, is dit palmbladgras een groot siergras (het behoort tot de enorme botanische familie van de Poaceae) dat relatief recent in cultuur is gebracht. Zijn uitstraling laat niemand onberoerd: de stengels, eerst rechtopstaand en later wat meer overhangend tijdens de groei, dragen lange, appelgroene bladeren met een zeer breed, sterk generfd en mooi gebogen blad, die onweerstaanbaar aan een miniatuur kokospalm doen denken. Ze kunnen een lengte van 60 cm bereiken, bij een breedte van een centimeter of twaalf. In zijn natuurlijke omgeving kan deze verrassende plant meer dan 3 m hoog worden, maar in ons gematigde klimaat blijft hij tevreden met 1 tot 1,20 m hoog, en even breed. De plant vormt een gebogen en weelderige pol, die zich snel verbreedt, en onder zeer gunstige omstandigheden zou hij zelfs een beetje invasief kunnen worden. In de winter verdwijnt hij volledig, tenzij je je in winterhardheidszone 9 of hoger bevindt. De bloei is onbeduidend, met kleine, late, strogele aren onder een geschikt klimaat.

Palmbladgras is een veeleisende plant: om zijn volledige potentieel te benutten en echt spectaculair te worden, vraagt het om een frisse, zelfs vochtige maar goed doorlatende, en zeer rijke bodem. Breng regelmatig goed verteerde compost aan om zijn honger te stillen. Het kan volle zon verdragen, maar alleen als de grond voortdurend goed vochtig blijft, halfschaduw is echter ook prima. In te droge grond zal het palmbladgras veel kleinere en minder spectaculaire bladeren produceren. Ondanks zijn subtropische herkomst is het verrassend goed bestand tegen kou, en de meeste bronnen schrijven het een winterhardheid toe van ongeveer -8 tot -10°C, weliswaar op een beschutte standplaats. Een dikke laag mulch van afgevallen bladeren helpt om het in de winter te beschermen en verrijkt de grond. Woon je niet in een voldoende mild gebied, laat dit je dan niet weerhouden om hem te adopteren: geef hem een mooie pot op je terras of in een patio, en je kunt moeiteloos exotische taferelen samenstellen!

In de vollegrond kun je voluit gaan voor weelderigheid door hem te combineren met de Tetrapanax, met Gunnera, met een Schefflera taiwaniana, of met Fatsia polycarpa, en ook met grote varens zoals de koningsvaren, de Dryopteris goldieana en natuurlijk de boomvarens.