Fatsia polycarpa Green Fingers - Fatsia de Taiwan

De Fatsia polycarpa 'Green Fingers', met zijn grote bladeren die diep zijn ingesneden in smalle, getande lobben, is ongetwijfeld een van de meest decoratieve van dit geslacht, dat bestaat uit grote Aziatische planten met een zeer exotische uitstraling. Als de bloei laat in het seizoen plaatsvindt, verschijnen er luchtige pluimen met crèmewitte bloemen, gevolgd door kleine zwarte vruchten. Winterharder dan je op basis van zijn Taiwanese herkomst zou verwachten, kan deze prachtige struik bij beschutte standplaats vorst tot ongeveer -10°C overleven. Hij is schitterend in een border op een koele, halfbeschaduwde plek in de tuin, maar doet het ook uitstekend in een pot op het terras en kan zelfs als kamerplant worden gebruikt.

De Fatsia polycarpa is een struikachtige plant uit de klimopfamilie (Araliaceae), verwant aan de bekendere Fatsia japonica en Aralia's, maar ook aan onze bescheiden klimop. Deze botanische soort is endemisch op het eiland Taiwan. Het is een vrij polymorfe plant, die variabel en min of meer decoratief blad kan vertonen, afhankelijk van het individu. Het is een soort voor schaduw of halfschaduw en houdt van een humusrijke, luchtige maar vruchtbare bodem met een zure tendens die koel blijft.

De cultivar 'Green Fingers' is recentelijk in Taiwan geselecteerd vanwege zijn bladeren, die zijn verdeeld in bijzonder smalle en diepe segmenten. Deze plant ontwikkelt vanuit de wortelstok stengels die spiraalsgewijs zijn gerangschikt en vormt mettertijd een struik van ongeveer 2 meter hoog en 1,20 meter breed bovenaan in ons klimaat. De weinig vertakte stengels dragen talrijke grote bladeren van 15 tot 30 cm in alle richtingen, voorzien van een lange bladsteel. Het zeer opengewerkte bladmoes is diep ingesneden in 9 tot 13 taps toelopende en onregelmatig getande lobben. Het blad is vrij taai van textuur en heeft een heldergroene, licht glanzende kleur. Elk blad, dat in de winter wintergroen is, leeft ongeveer een jaar aan de plant, wordt dan geel en valt in de zomer af. De bloei vindt plaats van oktober tot december, afhankelijk van het klimaat. Aan het uiteinde van de crèmekleurige bloemstengels ontstaan piramidevormige bloeiwijzen (schermvormige tuilen) met talrijke minuscule bloempjes die zijn samengevoegd in hoofdjes, vergelijkbaar met kleine crèmewitte pompons. Na bestuiving door insecten veranderen de bloemen in kleine zwarte bessen.

Deze Fatsia, waarvan de winterhardheidsgrenzen nog niet helemaal bekend zijn, verdient een plek in een tuin die gespaard blijft van strenge vorst, in onze gematigde en vrij vochtige streken. Het is een zeer sierlijke, intens exotische struik die je moet beschermen tegen harde wind en felle zon om zijn volledige schoonheid te behouden. Eenmaal gevestigd, is hij prachtig als solitair op een gazon of in een groep om een mooie bos te vormen. Hij is ook interessant in combinatie met bomen en struiken die, net als hij, van een koele sfeer houden, zoals kleine Japanse esdoorns, Fargesia-bamboe, Pieris of grote varens. Teelt in een kuip stelt tuiniers in koudere streken in staat hem te overwinteren in een weinig verwarmde serre of in een koele, lichte kamer.

De Fatsia is ook een prachtige kamerplant. Hij geeft de voorkeur aan zacht licht zonder directe zon, een gematigde temperatuur tussen 15 en 18 °C en een goede luchtvochtigheid. Hij kan ook van het voorjaar tot het najaar in de schaduw buiten worden gezet. Haal hem dan naar binnen zodra de temperaturen onder de 5 °C komen.