Citrus glauca - Woestijnlimoen

De Citrus glauca, of woestijnlimoen, is een zeldzame citrussoort afkomstig uit de halfdroge gebieden van Australië. Deze struik is interessant vanwege zijn resistentie tegen droogte en hitte, zijn tolerantie voor kalkhoudende grond en zijn relatieve winterhardheid. Hij is vol charme met zijn vroege bloei en zijn eetbare vruchten die doen denken aan mini-mandarijntjes die zeer zuur zijn en die je aan het eind van de zomer kunt oogsten. De woestijnlimoen gedijt in de vollegrond in warme, droge en zonnige streken, maar kan ook in pot worden gekweekt om vorstvrij te overwinteren in koelere gebieden. De ideale citrus voor droge tuinen zonder besproeien!

De Citrus glauca, ook bekend als woestijnlimoen (desert lime in het Engels) behoort tot de familie van de Rutaceae. Tot 2007 heette deze botanische soort Eremocitrus glauca, maar is nu ingedeeld bij het geslacht Citrus. Inheems in Australië, komt hij endemisch voor in de halfdroge gebieden van Queensland, Nieuw-Zuid-Wales en Zuid-Australië. In zijn natuurlijke omgeving groeit deze citrus op arme en kalkhoudende bodems, vaak op plaatsen waar weinig water is. Hij kan temperaturen tot 45°C verdragen. Deze bossige struik of kleine boom bereikt meestal een hoogte van 1 tot 2 meter, met een iets kleinere breedte. In rijker grond kan hij 3-4 meter in alle richtingen worden. Zijn takken zijn meestal doornig, een kenmerk dat veel voorkomt bij wilde citrussoorten. De bladeren zijn klein, smal en langwerpig, ze zijn 1,5 tot 5 cm lang en 2 tot 12 mm breed. Hun kleur is grijsgroen en hun licht leerachtige textuur beperkt het waterverlies. Ze zijn wintergroen, behalve op de grens van zijn winterhardheid. Het wortelstelsel van deze citrus is diep en sterk ontwikkeld, wat hem ook in staat stelt water efficiënter op te nemen. De winterhardheid van de Citrus glauca hangt af van de bodem waarin hij staat en de duur van de vorst: men schat dat hij in goed doorlatende, arme, zeer droge grond korte vorstperiodes van ongeveer -8 tot -10°C kan overleven. In pot, of in grond die meer vocht vasthoudt, gaat hij dood onder -5°C. De bloei van de Citrus glauca is bescheiden, maar geurig en vindt plaats tussen maart en mei, vroeger of later afhankelijk van het klimaat. De kleine, witachtige tot groenachtige bloemen trekken bestuivers zoals bijen aan. De vruchten zijn rijp rond half september. Ze zijn klein, bolvormig tot licht ovaal of afgeplat en meten tot 2 cm in diameter. Hun dunne, gladde schil smaakt bijna naar niets. Ze zijn groenachtig, later geel of zelfs oranje van kleur en bevatten een sappig, geelachtig vruchtvlees met een sterk zure smaak die aan limoen doet denken, vaak zonder pitten. Deze vruchten zijn gewild in de Australische en internationale keuken voor het maken van sauzen, marmelades, desserts, snoep en dranken.

De Citrus glauca is een van de weinige citrussoorten die je in een droge tuin kunt planten, in een niet te koude mediterrane zone, zonder dat je hem hoeft te besproeien. Zijn grijsgroene loof en bossige groeiwijze vormen een interessant contrast met planten met een andere textuur. Het is een uitstekende plant voor een doornhaag vanwege zijn stekelige takken, maar hij kan ook solitair worden geplant om zijn vorm en vruchten te benadrukken. In een kuip brengt hij een exotische touch op een beschut en zonnig terras of balkon. Je kunt hem combineren met wolfsmelk uit de garrigue (Euphorbia characias), woestijnsalie (Leucophyllum frutescens) en wintergroene sering zoals 'Skylark'. Samen vormen ze een elegant en weinig veeleisend geheel, perfect voor droge en warme klimaten.