6 droogtebestendige groenten

De kikkererwt

Plant uit de familie van de Fabaceae (vlinderbloemenfamilie) en een bekend ingrediënt uit de mediterrane keuken, de kikkererwt (Cicer arietinum) verdient het om steeds vaker in onze moestuinen te worden gekweekt. Hoewel de plant weinig eisen stelt, heeft hij wel zon nodig; hij is daarom ideaal voor moestuinen in het zuiden. Toch kan hij ook noordelijker worden gekweekt, op voorwaarde dat hij een goed gedraineerde bodem krijgt en een standplaats in de volle zon, want hij is vooral gevoelig voor vocht en kou.

De kikkererwt is een eenjarige kruidachtige plant die tot 1 m hoog kan worden. Ze wordt gekweekt om haar eetbare zaden, die zeer rijk zijn aan opneembare koolhydraten en plantaardige eiwitten. Zomerdroogte deert de kikkererwt niet en is zelfs gunstig voor de plant. Dankzij haar uitgebreide wortelstelsel kan ze de voedingsstoffen opnemen die ze nodig heeft. Het wortelstelsel draagt bovendien knobbeltjes met stikstofbindende bacteriën, waardoor de plant genoegen neemt met arme, stenige en droge bodems. De vrucht is een kleine peul van ongeveer 3 cm lang en 1,5 cm breed, met één tot twee bolvormige zaden.

De kikkererwt wordt in rijen gezaaid die ongeveer 40 tot 50 cm uit elkaar liggen. Water geven is alleen aan het begin van de ontwikkeling van de kiemplanten nodig; daarna is het overbodig. Wieden is daarentegen noodzakelijk zolang de planten nog niet voldoende ontwikkeld zijn. Wanneer de planten ongeveer twintig centimeter hoog zijn, worden ze aangeaard. De oogst vindt plaats zodra de peulen droog zijn, meestal eind augustus.

→ Wat dacht je ervan om kikkererwten te kweken? AL ONS ADVIES VOOR HET ZAAIEN, VERZORGEN EN OOGSTEN VAN KIKKERERWTEN

Kikkererwtplant

De aardappel 'Vitelotte'

Halfvroege oude variëteit, de Vitelotte-aardappel heeft als bijzonder kenmerk dat het vruchtvlees donkerpaars is en de dikke schil donkerblauw, bijna zwart. De langwerpige, bobbelige knollen met meelachtig vruchtvlees zijn uitstekend geschikt voor puree of soep. Omdat ze bij het bakken minder olie lijken op te nemen, kun je er ook zeer knapperige frieten mee maken.

Afhankelijk van je klimaat plant je deze aardappel doorgaans vanaf half maart tot in mei. Je oogst deze bijzondere aardappel 120 tot 150 dagen na het planten. De Vitelotte-aardappel heeft weinig water nodig en hoeft geen water te krijgen, behalve als het lange tijd droog blijft en de bloei aan de gang is. Deze aardappel is gemakkelijk te kweken in humusrijke, lichte en niet te vochtige bodem, op een zonnige standplaats.

→ Om de Vitelotte als een expert te kweken, kun je onze fiche over DE AARDAPPEL: PLANTEN, KWEKEN, OOGSTEN raadplegen

De kenmerkende kleur van de Vitelotte-aardappel

De aardpeer

Ook wel aardpeer of yacon genoemd, de aardpeer (Helianthus tuberosus) is een oud wortelgewas dat makkelijk te kweken en weinig veeleisend is. Water geven is niet nodig, behalve bij langdurige droogte en hoge temperaturen. Geef spaarzaam water om te voorkomen dat de knollen gaan rotten.

Deze vaste plant uit de Composietenfamilie (Asteraceae) wordt in het voorjaar, van eind februari tot juni, of in september – oktober geplant voor een oogst de hele winter. De plant produceert aantrekkelijke zongele bloemen die lijken op die van de zonnebloem, zijn naaste verwant. Je kunt de knollen met hun delicate artisjoksmaak, rijk aan fosfor, kalium en vitaminen, opnieuw ontdekken in ovenschotels, veloutés, roergebakken gerechten of salades. Het is een van de makkelijkst te kweken groenten en de plant kan zich sterk vermeerderen. Geef de plant een geschikte plek om woekeren te voorkomen en laat de natuur haar gang gaan!

→ Lees voor meer informatie over deze oude groente onze fiche AARDPEER: PLANTEN, OOGST, TEELT

Bloemen en knollen van aardperen

De eeuwige prei

Voorouder van de traditioneel in onze moestuinen gekweekte prei, de eeuwige prei (Allium ampeloprasum), ook wel vaste prei genoemd, is een oude groente die meerdere jaren op dezelfde plek in je moestuin kan blijven staan; het is dus een bijzonder interessante groente voor liefhebbers van permacultuur. De eeuwige prei produceert kleine, bijzonder smaakvolle stengels die gekookt worden gegeten, op dezelfde manier als andere preivariëteiten. De bladeren staan in compacte pollen en moeten op 2 cm boven de bodem worden afgesneden; ze groeien na elke oogst opnieuw aan.

Makkelijk te kweken en zeer winterhard (-25 °C), kan vaste prei zeer goed tegen droogte en houdt van voedselrijke, goed gedraineerde, eerder zandige en licht kalkrijke bodems. Je plant hem van maart tot oktober, voor een oogst van september tot mei.

→ Lijkt het kweken van vaste groenten je wel wat? Lees onze tips over 10 vaste of meerjarige groenten voor een duurzame en zelfvoorzienende moestuin

Vaste prei of eeuwige prei

de oca

Met een bijzondere smaak tussen aardappel en zuring in, wordt de oca gekweekt om zijn kleine, opgezwollen knolletjes, waarvan de kleur varieert van geel tot rood. De knolletjes worden in april-mei geplant en de plant vormt met zijn op klaver gelijkende blad een bossige pol.

Oca houdt van diepe, voedselrijke en goed doorlatende bodems, moet worden aangeaard en heeft slechts zeer matig water nodig, vooral bij droogte. De knolletjes worden gekookt gegeten, maar niet geschild, net als aardappelen. Ook de bladeren zijn eetbaar en kunnen in een salade worden verwerkt.

Oca’s: detail van de eetbare bladeren en knolletjes

De postelein

Eenjarige kruipende plant, postelein produceert talrijke vlezige bladeren met een zeer milde smaak, die weinig calorieën bevatten en antioxiderende eigenschappen hebben. Ze worden rauw, gekookt of ingelegd in azijn gegeten.

Bijzonder droogtebestendig, kan postelein spontaan in de tuin verschijnen, maar het zou zonde zijn om deze salade vol goede eigenschappen als onkruid te beschouwen. Postelein is sterk en gemakkelijk in de omgang, vraagt niets en groeit ook in de zomer zeer goed zonder water.

Oogst van postelein

→ Onze beste adviezen voor het kweken van POSTELEIN: ZAAIEN, KWEKEN EN OOGSTEN