Sagittaria montevidensis - Montevideo-pijlstaart

De Sagittaria montevidensis, ook bekend als Montevideo-pijlkruid, is een waterminnende vaste plant die gedijt in ondiepe waterzones, met een voorkeur voor een waterdiepte tussen 5 en 20 cm. Met zijn karakteristieke pijlvormige bladeren valt hij vooral op door zijn bijzondere bloemen. De prachtige witte bloei met een roodpaars hart, die loopt van het late voorjaar tot het einde van de zomer, brengt een toets van puurheid en elegantie aan het wateroppervlak. Met zijn weelderige loof en lange, met de wind meedeinende stengels, brengt hij op eenvoudige wijze leven in de vijver.

De Sagittaria montevidensis, in de volksmond vaak Montevideo-pijlkruid of Argentijns waterpijlkruid genoemd, behoort tot de familie van de Waterweegbreefamilie (Alismataceae). Deze familie omvat voornamelijk kruidachtige, overblijvende en rhizomateuze planten die zijn aangepast aan waterrijke omgevingen in gematigde, subtropische of tropische streken. Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Amerika, komt de Sagittaria montevidensis voor in Argentinië, Bolivia, Chili, Ecuador, Brazilië, Mexico, Peru en natuurlijk Uruguay, met name in de provincie Montevideo langs de vele kleine kustrivieren. Hij gedijt langs waterlopen, in modderige gebieden en op de oevers van rivieren en meren.

Deze kruidachtige vaste plant met ondergrondse rizomen vormt een pol die 0,50 tot 0,90 meter hoog kan worden en bestaat uit een bladrozet met bladverliezend loof. De onderwaterbladeren zijn lintvormig, terwijl de bovenwaterbladeren pijlvormig en kaal zijn, 20 tot 30 cm lang en tot 23 cm breed, en staan op een lange, cilindrische en sponsachtige bladsteel die wel 75 cm lang kan worden. De bloei vindt plaats van juni tot september. De bloemen steken boven het loof uit op bloemstengels die korter zijn dan de bladstelen en overhangen. De bloemen, die in kransen of paren bij de knopen staan, hebben een diameter van 2 tot 3 cm. Ze bestaan uit drie witte bloemblaadjes, elk met een wijnrode vlek, en drie groene kelkblaadjes. Elke bloem heeft 12 meeldraden met gele helmhokjes. Bestuiving gebeurt door insecten, wat leidt tot de vorming van een klein doosvruchtje met zaden. Deze worden verspreid door water of door zich vast te hechten aan de vacht, poten of veren van dieren. De zaden verspreiden zich gemakkelijk in een mild klimaat.

Het Montevideo-pijlkruid, bescheiden van uiterlijk, biedt bijzonder charmante kleine bloemen. Hoewel de plant elke winter afsterft door de vorst, loopt hij in warmere streken (zoals beschutte plekken in Nederland) laat in het voorjaar weer uit vanuit de wortelstok. Daarom kan hij in gebieden met een mild klimaat in de vollegrond worden geplant, maar in koelere klimaten is teelt in een pot aan te raden. Hij doet het perfect in vijvers en kunstmatige poelen, ondergedompeld in water met een diepte tussen 5 en 20 cm. Hij gedijt in de volle zon of lichte schaduw, in verschillende grondsoorten, of deze nu zuur, licht kalkhoudend of neutraal zijn, mits ze rijk zijn aan humus. Voor een evenwichtige compositie combineert u de Sagittaria montevidensis met planten die geschikt zijn voor oevers en ondiepe zones, zoals de Juncus inflexus (Zeegroene rus), de Asclepias incarnata (Rode zijdeplant), de Lobelia cardinalis (Kardinaalslobelia), de Iris versicolor (Veelkleurige lis), de Iris pseudacorus (Gele lis), de Cyperus papyrus Cleopatra (Papyrus), de Thalia dealbata (Prachtriet), de Iris pseudacorus Crème de la Crème (Gele lis) en vochtminnende grassen zoals de Carex pendula (Hangende zegge), de Eriophorum angustifolium (Veelpluimige wollegras) of de Milium effusum ‘Aureum’ (Goudgras).
Om de verspreiding van de plant via zaad te beheersen, is het aan te raden de uitgebloeide bloeiwijzen weg te knippen.