Aloe striatula - Boomaloë

De Aloe striatula is een struikvormige aloë die bestaat uit dikke stengels met rozetten van lange, heldergroene, vlezige en gestreepte bladeren die in een punt eindigen. Deze ongewone vorm wordt in het late voorjaar getooid met een uitbundige bloei, in de vorm van lange aren met geel-oranje bloemen die een beetje aan die van vuurpijlen (Kniphofia) doen denken. Met een zeer exotische uitstraling is deze spectaculaire plant uit de hoge bergen van Zuid-Afrika redelijk goed bestand tegen strenge vorst, mits in goed doorlatende grond, en blijkt hij bijzonder goed tegen zomerdroogte te kunnen. Daarom is hij zonder meer geschikt voor milde klimaten, maar ook tot in de beschutte delen van Nederland, op een hellend en rotsachtig terrein op een zeer zonnige en windbeschutte plek. Hij doet het ook uitstekend in een grote pot op het terras, die in koudere klimaten vorstvrij overwinterd kan worden.

De Aloe striatula is een botanische soort uit de Asfodel-familie, afkomstig uit de Karoo en de bergen van Lesotho, in het zuidwesten van Zuid-Afrika. Deze plant groeit daar tot op 2000 meter hoogte. Het is een flinke plant, meer een struik dan een vaste plant, met vlezige bladeren en een wintergroen blad. Hij vormt een grote, losse struik waarvan de dikke, halfopstaande takken min of meer over de grond uitwaaieren. Een volwassen plant bereikt onder goede omstandigheden ongeveer 1,50 meter hoogte bij een breedte van 2 meter, of zelfs meer. Zijn takken, gemiddeld 2 cm breed, vormen aan hun uiteinde bundels van dikke, wasachtige bladeren met kleine tandjes aan de rand, die aan de basis omhuld zijn door gestreepte membranen in groen op een witgroene achtergrond. In mei-juni verschijnen er rozetten van hoge bloemstengels met citroengele tot geel-oranje, buisvormige bloemen, die zeer in trek zijn bij bestuivende insecten. De Aloe striatula vormt veel nieuwe stengels wanneer hij flink wordt gesnoeid, een eigenschap die je kunt benutten om hem een mooie, koepelvormige vorm te geven, die zeer decoratief is wanneer de plant in bloei staat.

Zeer goed bestand tegen zeewind en droogte, maar ook prima gedijend in tuingrond die is vermengd met grind en goed waterdoorlatend is, kan de Aloe striatula zowel in pot worden gekweekt om het terras of balkon te decoreren, als in de vollegrond in een niet te koud klimaat. Denk aan een verhoogd perk boven een pad of de garageoprit, en natuurlijk in een rotstuin of op een droge helling. In een mediterraan klimaat, of aan de beschutte kusten, kan hij in de vollegrond worden geplant, want hij is winterhard tot ongeveer -12°C, waarbij het bovengrondse deel afsterft bij temperaturen onder -9°C. Hij vormt een prachtig solitair exemplaar op een hellend of rotsachtig, goed gedraineerd terrein, of zelfs verankerd in een droge stenen muur. Op andere plekken zet je hem in een pot die breder dan hoog is (hij vermeerdert zich snel) om te genieten van zijn sterke persoonlijkheid op een terras met een eigentijdse of exotische inrichting. Je kunt hem bijvoorbeeld combineren met agaven, schijfcactussen (Opuntia), Delosperma, Carpobrotus, of struikvormige wolfsmelk (Euphorbia mellifera).

Over Agaven en Aloë's:

Aloë's en agaven lijken op elkaar maar behoren tot twee verschillende plantenfamilies. Het belangrijkste onderscheid is dat de rozetten van aloë's vele jaren achtereen kunnen bloeien, terwijl de bloei van een volwassen agaverozet het einde van zijn leven betekent. Bij sommige Aloë-soorten ontstaan er tussen de bladeren knoppen waaruit nieuwe planten groeien, die over de verdroogde resten van de moederplant heen groeien. Bij agaven ontwikkelt de centrale bloemstengel zich vanuit de topknop. Bij aloë's ontstaan de bloemknoppen tussen de bladeren. Agaven zijn oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Amerika, terwijl aloë's alleen voorkomen in het zuidelijk deel van Afrika en op nabijgelegen eilanden in de Indische Oceaan.