Opuntia microdasys var. pallida - Konijnenoren

De Opuntia microdasys var. pallida, ook wel "Konijnenoorscactus" genoemd, is een goed vertakte vetplant met een interessant grafisch uiterlijk. Veel zeldzamer dan de typesoort, onderscheidt deze pallida-variëteit zich door haar bleekgele glochiden en geelgroene schijfstammen (cladodiën). Droogteresistent, maar gevoelig voor natte en koude winters, is ze gemakkelijker te telen in een rotstuin op beschutte, zonnige plekken in Nederland. In een pot verhuist ze in de winter naar de veranda of een koele, lichte ruimte.

De Opuntia microdasys var. pallida vaart uitstekend bij een verblijf buiten van het voorjaar tot het najaar, in de volle zon. Haal haar voor de eerste vorst naar binnen en zet haar op een zeer lichte, droge en vorstvrije plek. Ze verdraagt verwarmde kamers in de winter als er voldoende licht is en de watergift zeer beperkt blijft.

De Opuntia microdasys var. pallida behoort tot de Cactaceae-familie. De typesoort, met gele glochiden, komt uit de halfwoestijngebieden van Mexico. Haar wetenschappelijke naam, Opuntia microdasys, komt van het Griekse "mikros" (klein) en "dasys" (harig), verwijzend naar de glochiden die haar segmenten bedekken. De variëteit pallida verschilt vooral door haar bleekgele glochiden. Zoals bij alle schijfcactussen bestaat de plant uit een gedrongen stam, die met de jaren verhout, en zich vertakt in afgeplatte, vlezige takken die zijn opgebouwd uit segmenten, ook wel cladodiën of schijfstammen genoemd. De Opuntia microdasys var. pallida vormt een lage, dichte en bossige struik, die op volwassen leeftijd meestal 80-90 cm hoog wordt en in de vollegrond tot wel 2 m breed kan uitgroeien. In een pot blijft ze compacter. Haar ovale, afgeplatte segmenten (cladodiën) hebben een olijfkleurige tint en zijn bedekt met talrijke kleine bundeltjes glochiden van 2 tot 3 mm, geel tot bruin van kleur. Deze glochiden zijn weliswaar decoratief, maar zeer fijn en kunnen bij de minste aanraking in de huid blijven steken.
De bloei vindt plaats in het voorjaar, maar is in de teelt weinig voorkomend, behalve in de vollegrond onder warme omstandigheden. De bloemen, lichtgeel van kleur en 3 tot 5 cm in diameter, ontwikkelen zich aan de uiteinden van de cladodiën en worden gevolgd door eivormige rode vruchten. Net als de typesoort past deze variëteit zich aan aan winterhardheidszones USDA 9a tot 10b en gedijt ze in goed gedraineerde grond op een plek in de volle zon. In haar natuurlijke habitat groeit ze op zanderige en rotsachtige terreinen, vaak samen met andere xerofyten (droogteminnende planten).

De Opuntia microdasys var. pallida excelleert in droge tuinen, aride rotstuinen, moeilijke taluds en mediterrane composities. Maar de plant blijft zeer gevoelig voor vorst en wintervocht. Ze is uitstekend te kweken in een pot, op een zonnig terras of balkon. Ze combineert van nature met andere xerofyten zoals de huislook (Sempervivum) met gekleurde rozetten, de Sedum reflexum (tripmadam), een wintergroene bodembedekker met blauwachtige tinten, en de Echinocactus grusonii (goudkegelcactus), een spectaculaire bolcactus. In een groep vormen deze planten prachtige, mineraalachtige ensembles op een grindbed. Voor een natuurlijk effect kunnen ze worden begeleid door bodembedekkers zoals de ijsplant (Delosperma), die een schitterende zomerbloei bieden.

De Opuntia microdasys is gemakkelijk te kweken als kamerplant, op een zeer lichte plek of in de volle zon, met een zeer drainerend substraat en spaarzame watergift: alleen als de grond goed droog is, en bijna geen in de winter. Ze kan naar buiten worden verplaatst zodra de nachttemperaturen boven de 10–12°C komen, naar een warme, droge en zonnige plek, beschut tegen regen. Haal haar in het najaar naar binnen, zodra de temperaturen onder de 8–10°C dalen.