Opuntia scheeri - Schijfcactus

De Opuntia scheeri is een uitstekende cactusvijgsoort die zowel zeer sierlijk is als goed bestand tegen zowel kou als droogte. Deze prachtige struikvormige, of zelfs boomachtige, plant vertoont grote groene schijfstammen (cladodiën) versierd met een veelvoud aan zeer fijne gele stekeltjes die haar een gouden glans geven. Eind voorjaar tooit ze zich met delicate roze bloemen die geel worden, die kleine ronde vruchten opleveren, in een mooie roze-paarse kleur, bedekt met gele stekels. Winterharde cactusvijgen worden buiten gekweekt, in de vollegrond en uit de buurt van looproutes. Zo kunnen ze ongeremd de geest uitstralen die hen kenmerkt, die van de woestijnlandschappen van Noord-Amerika.

De Opuntia scheeri, een nauwe verwant van de Barbarijse vijg (Opuntia ficus-indica), is een vetplant zonder echte bladeren uit de cactusfamilie. Deze bijzonder robuuste botanische soort is afkomstig uit de droge streken van Mexico. Een volwassen exemplaar bereikt minimaal 1,50 m hoogte en zal zich zijwaarts over minstens 1,20 m uitbreiden (sommige oude exemplaren kunnen in een geschikt klimaat meerdere meters bereiken). De groei is vrij langzaam, de plant produceert slechts één nieuwe generatie schijfstammen per jaar. De vegetatie bestaat uit een korte 'stam' die met de tijd verhout en vertakt, en die schijfstammen of cladodiën ontwikkelt die als het ware op elkaar gestapeld zijn. Ze zijn afgeplat, vlezig, niet erg dik, ovaal-langwerpig van vorm en kunnen tot 30 cm lang worden. De plant verdraagt wind en het gewicht van sneeuw zeer goed. Het groene oppervlak van de schijfstammen is bedekt met felle gele stekeltjes, die mettertijd strokleurig worden, en met minuscule maar gevreesde haartjes genaamd glochiden, verzameld in kleine ronde bosjes, die zeer gevaarlijk zijn bij het hanteren. De bloei vindt plaats van mei tot juli, vroeger of later afhankelijk van de regio. Er verschijnen enkele bloemen aan de rand van de schijfstammen, vooral naar de uiteinden toe. In de vorm van ronde kommetjes bestaan ze uit bloemblaadjes met een fijne, licht doorschijnende textuur, die bij het openen zalmroze zijn en bij volledige bloei felgeel worden. Ze maken plaats voor kleine bolvormige vruchten van 2,5 tot 3 cm in diameter, ruim voorzien van stekels en glochiden, roze-rood van kleur bij rijpheid. Hoewel eetbaar, zijn ze minder smakelijk dan die van de Barbarijse vijg.

Te kweken in veel regio's die 's zomers niet te vochtig zijn, is deze verbazingwekkende cactus winterhard tot -18°C zonder bescherming, maar wel in perfect gedraineerde, steenachtige, rotsachtige of zanderige grond, inclusief in een opgevulde grond vol puin aan de voet van een muur. Hij structureert van nature exotische of eigentijdse decoraties, in een grote rotstuin, op een droge helling of aan de rand van een droge tuin. Hij kan ook worden gebruikt om een defensieve haag te versterken, die dan extreem afschrikwekkend wordt. Hij past goed tussen winterharde agaven, Nolina's en boomvormige Euphorbia's. Combineer hem met redelijk winterharde zuilcactussen: Cleistocactus strausii of Cylindropuntia imbricata. Het is raadzaam hem uit de buurt van looproutes en kinderen te plaatsen vanwege zijn gevreesde stekels.