Aloe perfoliata - Aloë

De Aloe perfoliata, voorheen bekend als Aloe mitriformis, vormt met de tijd prachtig gekleurde tapijten van rozetten in droge rotstuinen met veel zon. Deze vaste vetplant ontwikkelt stengels die onder het gewicht van de rozetten gaan liggen en op verschillende plekken wortel schieten. De rozetten hebben vlezige, driehoekige bladeren met een rand van kleine, niet-stekende witte tandjes. Ze krijgen warme, zachte kleuren en komen in het late voorjaar of vroege zomer tot leven met schermvormige, karmijnrode bloeiwijzen die rijk zijn aan nectar. Deze aloe komt het beste tot zijn recht in de volle zon, in een mediterrane tuin of in een ruime pot op het terras.

De Aloe perfoliata is een botanische soort uit de Aloëfamilie, oorspronkelijk afkomstig uit het zuidwesten van Zuid-Afrika (West-Kaap), waar hij groeit in rotsachtige, bergachtige kustgebieden. Zijn vorstbestendigheid wordt geschat op -5 tot -6°C bij kortstondige vorst in droge grond. Het is een succulente vaste plant van bescheiden formaat, met een liggende groeiwijze, die 30 tot 40 cm hoog wordt, maar zich over 1,5 tot 2 m² kan uitbreiden. Elke bladrozet strekt zich uit en vormt snel een bebladerde stengel die onder zijn eigen gewicht gaat liggen en kruipt. Elke rozet, rechtopstaand naar de hemel, bestaat uit vrij dunne, driehoekige, licht gebogen, puntige bladeren in een blauwgroene tot donkergroene kleur. Onder invloed van zon en droogte kleuren de bladranden en de onderkant van de bladeren in baksteenrode, roze tot rode, soms zelfs paarsachtige tinten. Uitgedroogde bladeren vormen rond de kruipende stengel een dikke schede. De bloei, die veel wordt bezocht door bestuivende insecten, vindt plaats in de zomer, van juni tot augustus. De vertakte bloeiwijze, 40 tot 60 cm hoog, komt uit het hart van de rozet. Het heeft de vorm van een tros lange, buisvormige, karmijnrode bloemen die in een scherm zijn gerangschikt. De bloemstengel verschuift uit het hart wanneer er nieuwe bladeren verschijnen.

Zeer goed bestand tegen zeewind en droogte, is de Aloe perfoliata even geschikt voor in een pot om het terras of balkon te versieren, als voor in de vollegrond, in een rotstuin of op een droge helling. In een niet al te streng mediterraan klimaat, of aan beschutte Atlantische kusten, kan hij in de volle grond worden geacclimatiseerd. Hij zal een goed gedraineerde, hellende of rotsachtige grond verfraaien, of zelfs de bovenkant van een droge stenen muur. Elders zet u hem in een pot die breder dan hoog is om te genieten van zijn bijzondere charme. U kunt hem bijvoorbeeld combineren met kleine agaves, Echeveria's en Delosperma's in een verzameling potplanten. Aan hun voet kunt u bodembedekkers planten met hetzelfde zuinige karakter: Teunisbloem van Missouri, Osteospermums, Felicia's, die de ruimte opvullen met hun bloei en hun wintergroene loof en de lege plek van een dode plant maskeren.

Over Agaves en Aloë's:

Aloë's en agaves lijken op elkaar, maar behoren tot twee verschillende botanische families, de Aloëfamilie en de Agavefamilie. Het belangrijkste onderscheid zit in het feit dat de rozetten van aloë's vele jaren bloeien, terwijl de bloei van een volwassen agaverozet het einde van zijn leven betekent. Bij sommige Aloë-soorten ontstaan er tussen de bladeren nieuwe planten die de uitgedroogde resten van de moederplant bedekken. Bij agaves ontwikkelt de centrale bloeistengel zich vanuit de topknop. Bij aloë's ontstaan de bloemknoppen tussen de bladeren. Agaves zijn oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Amerika, terwijl aloë's alleen voorkomen in de zuidelijke helft van Afrika en op nabijgelegen eilanden in de Indische Oceaan.