Oreocereus trollii - Oude man van de Andes

Op de dorre hoogten van de Andes waakt Oreocereus trollii, de Oude Man van de Andes, gehuld in zijn mantel van witte wol, samengepakt in korte, dikke zuilen. Onder deze eerbiedwaardige vacht schuilen geduchte roodachtige doorns, die getuigen van zijn onverschrokken karakter. Op een plek in de volle zon, in perfect gedraineerde grond en onder droge omstandigheden, verdraagt hij moeiteloos vorst tot ongeveer -12°C. Of het nu in een pot op een balkon of in het hart van een mediterrane rotstuin staat, zijn unieke persoonlijkheid laat niemand onverschillig.

De Oreocereus trollii staat graag buiten, van het voorjaar tot het najaar, in de volle zon. Hij is redelijk tolerant voor droge kou, maar moet voor de strenge vorst naar binnen worden gehaald en overwinteren op een lichte, droge en vorstvrije plek, zoals een veranda of een onverwarmde kamer.

De Oreocereus trollii, bijgenaamd Oude Man van de Andes, is een zuilcactus uit de familie Cactaceae. Hij komt oorspronkelijk uit de bergachtige gebieden van Noord-Argentinië (provincies Jujuy en Salta) en Zuid-Bolivia (departementen Chuquisaca, Tarija en Potosí), waar hij groeit op hoogtes tussen 2.900 en 4.300 meter. Deze soort werd voor het eerst beschreven in 1929 door Walter Kupper onder de naam Cereus trollii, voordat hij in 1936 door Curt Backeberg werd ingedeeld bij het geslacht Oreocereus. De naam Oreocereus trollii is een eerbetoon aan de Duitse botanicus Wilhelm Troll. Deze cactus heeft een langzame groei en ontwikkelt aan de basis vertakte zuilvormige stengels, die kleine groepen vormen. De stengels, aanvankelijk bijna bolvormig, worden in de loop der tijd cilindrisch en bereiken in cultuur een hoogte van 50 cm, hoewel ze in hun natuurlijke habitat wel 1 meter hoog kunnen worden. Hun diameter varieert van 6 tot 10 cm. De stengels hebben 15 tot 25 bultige ribben, versierd met witte areolen waaruit fijne, witte, wollige haren tot 7 cm lang ontspringen, die de plant beschermen tegen de extreme klimaatomstandigheden van zijn omgeving. De centrale doorns, 3 tot 5 in aantal, zijn stevig en tot 5 cm lang. Ze hebben een gele, roodachtige of bruine kleur met donkerdere punten. De 10 tot 15 radiale doorns zijn fijner en lijken op haren. De bloemen verschijnen tussen juni en augustus, afhankelijk van het klimaat, op volwassen exemplaren. Ze zijn semi-buisvormig, roze tot karmijnrood van kleur en tot 4 cm lang. Bestuiving gebeurt normaal gesproken door insecten, buitenshuis. De vruchten zijn bolvormig, droog en barsten open bij rijpheid om zwarte zaden vrij te geven.
Om de bloei te bevorderen, is het essentieel dat deze cactus zoveel mogelijk zon krijgt. Bovendien is een koele, droge rustperiode in de winter zeer gunstig voor hem.

In een zonnige, stenige tuin maakt de Oude Man van de Andes indruk als een levend beeldhouwwerk. Zijn wollige silhouet steekt scherp af tegen het ruwe steen en de vluchtige schaduwen van de schemering. Zijn zuilvormige gestalte past perfect bij de blauwachtige kussens van de Senecio mandraliscae. De Agave parrasana met zijn compacte, koolvormige rozetten zal de ruimte rond deze twee metgezellen vormgeven. In een pot, op een zeer zonnig terras, legt u een laag lichtgekleurd grind dat het licht reflecteert en de zachtheid van zijn vacht benadrukt. Geplaatst tussen aardewerk in terracotta- of turkooistinten, roept hij het Andes-landschap op.