Senecio mandraliscae - Blauwe krijtplant

De Senecio mandraliscae is een groenblijvende, vorstgevoelige struikachtige plant die zeer gewaardeerd wordt in landschapsarchitectuur in gematigde klimaten, vanwege zijn prachtige blauwe blad, bedekt met een zilverachtige witte waslaag (pruina). Hij kan tot 1 meter hoog worden, spreidt zich in de loop der tijd uit als hij de ruimte krijgt, en bloeit in de zomer met wit-crème bloemhoofdjes die mooi boven het loof uitsteken. Deze Zuid-Afrikaanse plant is niet winterhard en verdraagt alleen zeer lichte vorst als de bodem droog blijft. De teelt in een grote pot, in lichte grond, is niet moeilijk en maakt het mogelijk hem in de winter tegen vorst te beschermen.

De Senecio talinoides ssp. mandraliscae, door Engelstaligen 'Blue Finger' genoemd, is een lage, bodembedekkende struik uit de asterfamilie, afkomstig uit Zuid-Afrika. Zijn exacte herkomst is momenteel een beetje omstreden; sommige specialisten vermoeden een hybride oorsprong met Senecio citriformis, na een spontane kruising die in een Zuid-Afrikaanse tuin zou hebben plaatsgevonden. Het is in ieder geval de meest blauwe vorm van Senecio talinoides.

Deze Senecio vormt een lage, sterk vertakte struik van maximaal 1 meter hoog en spreidt zich in de loop der tijd uit over meer dan 2 meter. Zijn liggende, vlezige stengels wortelen zeer gemakkelijk waar ze de grond raken. De groei van deze plant verloopt regelmatig en vrij snel, vooral na regenval, voornamelijk in de late zomer en het voorjaar. Het jeugdstadium ziet er anders uit dan een volwassen plant: de jeugdfase wordt gekenmerkt door korte takken met korte bladeren. De volwassen twijgen dragen langere bladeren, tot wel 10 cm, die smal, puntig, cilindrisch, sappig, rechtopstaand en zeer blauw zijn. Ze zijn bedekt met een waslaagje en een witte pruina om periodes van hitte en droogte te weerstaan. De bloei vindt bij ons klimaat meestal aan het einde van de zomer plaats. Bladrijke, vertakte bloemstengels rijzen op tussen het loof en dragen aan hun uiteinde kleine, wit-crème bloemhoofdjes die vrij onopvallend zijn.

Vorstgevoelig; deze kleine struik zou temperaturen tot -5°C kunnen verdragen in perfect droge grond in de winter. Daarom is de Senecio mandraliscae alleen in de vollegrond te kweken in een smalle strook langs de Middellandse Zeekust, de zogenaamde oranjegordel. In die regio wordt hij vaak geplant onder grote palmen, als grote bodembedekker, of in grote rotstuinen samen met Senecio vira-vira, Centaurea pulcherrima, Ajania pacifica, Delosperma cooperi en vele andere planten voor een warm klimaat en droge grond. Gelukkig is hij overal elders gemakkelijk in een grote pot te kweken. Het belangrijkste is om de drainage onderin de pot goed te verzorgen en hem een zeer lichte, goed gedraineerde grond te geven. In dat geval zal de plant vooral in de zomer genieten van watergift. Vergeet niet hem in de winter vorstvrij op te slaan, op een lichte, luchtige, koele plaats, waarbij u de watergift sterk vermindert.