Prunus laurocerasus Copperbell - Laurierkers

De Prunus laurocerasus 'Copperbell' is een variëteit van laurierkers die een welkome vernieuwing brengt bij deze soort. Zijn mooie, groenblijvende donkergroene blad komt tot leven met de verschijning van jonge scheuten in een prachtige koperrode kleur. Zijn voorjaarsbloei in crèmewit is geurend en nuttig voor bestuivende insecten. Deze ontwikkelt zich later tot zwarte vruchten die geliefd zijn bij vogels, maar giftig voor mensen. Omdat hij goed tegen snoei kan en makkelijk te telen is, is het een ideale struik om een windschermhaag mee te vormen.

De Laurierkers, soms ook laurier van Trebizonde, amandelboomlaurier of laurierpalm genoemd, is een groenblijvende heester uit de grote Rozenfamilie (Rosaceae). Oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Europa en Klein-Azië, is de Prunus laurocerasus een groenblijvende struik die, zonder snoei, een aanzienlijke hoogte kan bereiken (tot wel 8 m) en zelfs bij oude exemplaren echte stammen kan vormen. De soort heeft aanleiding gegeven tot vele cultivars die vaak als haag worden gebruikt, zoals 'Copperbell'. Deze variëteit heeft echt alle kwaliteiten van een goede haagplant, met een extra sierwaarde. Minder imposant dan de soort, kan hij ongeveer 3,50 m hoog worden, of zelfs 4 m als hij vrijuit mag groeien, maar hij verdraagt snoei uitstekend, waardoor hij op kleinere afmetingen gehouden kan worden. Met een duidelijk opgaande groeiwijze wordt de volwassen plant niet breder dan 1,25 m, wat het snoeiwerk beperkt wanneer hij als haag wordt gebruikt. Zeer dicht vertakt vormt deze struik zeer effectieve inkijkweringen (zichtschermen) van 2 tot 3 m hoog, perfect om de privacy van een tuin te waarborgen. Zijn elliptische tot langwerpige blad is leerachtig, donkergroen met een glanzend oppervlak, het hele jaar door decoratief omdat het wintergroen is. De bijzondere aantrekkingskracht van deze variëteit schuilt in zijn jonge scheuten die opkomen in ongebruikelijke, helderrode tinten, die tot nu toe vooral bekend waren bij de Photinia, een andere sierlijke Rozenfamilie. Deze jeugdige kleur vervaagt geleidelijk naar groen, en het donkere volwassen blad laat de witte bloei die in mei plaatsvindt goed uitkomen. De trossen met kleine, geurende bloemen zijn drachtplanten en dus nuttig voor bijen en andere bestuivende insecten. Ze ontwikkelen zich later tot ovale vruchten, die bij rijping zwart worden en vogels voeden. Let op: ze zijn niet eetbaar en zelfs giftig voor mensen (eigenlijk is vooral het zaad zeer gevaarlijk, omdat het onder andere blauwzuur bevat). Winterhard tot ongeveer -20°C, is deze mooie Laurierpalm zeer tolerant ten opzichte van de bodem en groeit in de meeste vochtige, of zelfs natte gronden, mits ze goed gedraineerd zijn.

De Prunus laurocerasus 'Copperbell' vormt prachtige hagen, die vooral aan het begin van het seizoen aantrekkelijk zijn dankzij de jonge rode scheuten. Voor een nog sierlijker resultaat kunt u hem combineren met andere haagplanten en de heggenschaar laten voor wat hij is ten gunste van de snoeischaar, waarmee u een veel esthetischer effect bereikt door de natuurlijke vorm van de struiken te respecteren. Laurierstanden (Viburnum tinus, niets te maken met Laurierkersen!) bieden u een winterbloei die verschoven is ten opzichte van andere soorten. Enkele exemplaren hier en daar van planten met bont blad zullen uw haag op de mooiste manier opfleuren. Denk aan de Euonymus fortunei 'Président Gauthier', een kardinaalsmuts waarvan de groene bladeren met een witte rand ongeëvenaard zijn om de donkere winterdagen op te fleuren. In een gematigd klimaat zal de Elaeagnus ebbingei 'Maryline' met zijn groenblijvende tooi in lichtgeel met een donkergroene rand evenzeer gewaardeerd worden. En als u niet bang bent voor doornen, voeg dan een of twee exemplaren Pyracantha toe, de toepasselijk genoemde Vuurdoorn, waarvan men niet weet wat men het meest moet bewonderen: zijn uitbundige witte voorjaarsbloei of zijn even overvloedige en spectaculaire herfstvruchting in geel, oranje of rood, afhankelijk van de variëteit.