Prunus laurocerasus Etna - Laurierkers

De Prunus laurocerasus 'Etna' is een nieuwe variëteit van de laurierkers, of laurierpalm, die interessant is vanwege zijn kleine ontwikkeling, waardoor weinig snoei nodig is, en vanwege zijn jonge bladeren die prachtig koperkleurig zijn en voor een vleugje speelsheid zorgen in deze categorie van groenblijvende haagstruiken. Of hij nu gesnoeid wordt of niet, deze zeer volle Kaukasische laurier is perfect voor het creëren van groenblijvende schermen met een sterk afschermend en windbrekend vermogen, zelfs in een tuin van bescheiden omvang. Net als de hogere variëteiten is hij winterhard, snelgroeiend en gemakkelijk in de teelt. Als hij niet gesnoeid wordt, tooit hij zich in het voorjaar met pluimen van vederlichte, crèmewitte, licht geurende bloemen, die zeker aantrekkelijk zijn.

Oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Europa en Klein-Azië, inheems in Iran, de Kaukasus en Turkije, is de laurierkers, soms ook wel Trebizonde-laurier, amandel-laurier of laurierpalm genoemd, een groenblijvende struik uit de rozenfamilie. De cultivar 'Etna' is in Frankrijk geselecteerd door kweker André Briant. De groeiwijze van deze struik is zowel opgaand als bossig, rond en goed vertakt aan de basis. Op volwassen leeftijd, na ongeveer 10 jaar, bereikt hij ongeveer 2 meter hoogte bij 1,50 meter breedte, als hij in zijn zijwaartse ontwikkeling niet wordt beperkt. Zijn blad, dat in de winter groen blijft, bestaat uit grote, leerachtige bladeren die breder zijn dan die van de soort, 10 tot 15 cm lang bij 7 cm breed, met een glanzend groene kleur, meer of minder intens afhankelijk van de bodemsoort. Op kalkhoudende grond wordt het lichter groen, op zure grond donkergroen. Het blad is aan de bovenkant satijnachtig, aan de onderkant lichter en dof, zeer decoratief. De jonge bladeren zijn in het voorjaar oranje-koperkleurig en vormen een mooi contrast met de volwassen bladeren. In april-mei verschijnen aan de uiteinden van de scheuten opstaande trossen van 10 tot 12 cm bedekt met kleine, crèmewitte, geurende bloemetjes, die door bijen worden bezocht. In de zomer maken ze plaats voor kleine, eivormige vruchten die eerst groen, dan rood worden en bij rijpheid paars kleuren. Ze zijn niet eetbaar maar worden gewaardeerd door vogels die de zaden verspreiden.

Deze Laurierkers Etna, niet erg groot, goed winterhard, zeer gemakkelijk te kweken, echt weinig eisend wat betreft grond en standplaats en bestand tegen snoei, is een van de meest gebruikte struiken in Noord-Europa voor het maken van schermhagen. Hij bezit inderdaad alle vereiste kwaliteiten om uit te blinken in de functie van gesnoeide of ongesnoeide, lage of middelhoge hagen. Als lage haag beschermt hij tegen inkijk; als middelhoge haag vormt hij een windbreker en geluidsisolator. Voor een aanplant als haag moet u elke plant 80 cm tot 1 meter uit elkaar plaatsen. Deze Laurierpalm 'Etna' verdient echter beter dan de herhaalde snoeibeurten met een motortrimmer die zijn bladwerk verminken en zijn charmante bloei "in de kiem" smoren: hij komt goed tot zijn recht in een informele haag, gemengd met andere groenblijvers (Elaeagnus ebbingei, Viburnum tinus, Rhamnus alaternus, Arbutus unedo, Photinia, Taxus (x) media, Pyracantha, Cotoneaster lacteus), of in een struikenborder. Als de vruchten tot rijpheid kunnen ontwikkelen, zullen ze leiden tot de geboorte van veel jonge planten binnen of buiten de tuin.

Let op: De bladeren en alle delen van de laurierkers zijn giftig bij inname, met uitzondering van het vruchtvlees (het zaad is giftig). Ze bevatten blauwzuur, geassocieerd met een aromatische stof genaamd benzaldehyde, met de geur van bittere amandel. Een stof die ook voorkomt in de amandelen van abrikozen- en perzikpitten bijvoorbeeld.