Prunus laurocerasus Mount Vernon - Laurierkers

De Prunus laurocerasus 'Mount Vermon' is een variëteit die zeer goed tegen kou kan en een lage, spreidende groeiwijze heeft. Deze wintergroene struik vormt een laag kussen met een horizontale ontwikkeling. Het is daarmee de perfecte plant voor bodembedekking. Het hele jaar door decoratief, tooit hij zich met prachtig donkergroen, wintergroen blad. Hij accepteert de meeste grondsoorten, behalve zeer kalkrijke, en kan eenmaal goed geworteld droogte verdragen. Dit is het schoolvoorbeeld van een makkelijke plant om te telen.

Oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Europa en Klein-Azië, inheems in Iran, de Kaukasus en Turkije, is de laurierkers (ook wel Pontische laurier, amandelbladige laurier of palmbladige laurier genoemd) een wintergroene struik uit de grote familie van de Rosaceae. De meeste van onze fruitbomen behoren tot deze belangrijke botanische familie, net als veel sierplanten, zowel wintergroene zoals de laurierkers (Pyracantha, Photinia...) als bladverliezende (rozen, krentenboompjes, ganzerik...). Prunus laurocerasus zijn redelijk winterharde, wintergroene struiken, makkelijk te kweken in normale grond, niet veeleisend qua standplaats en ze verdragen snoei goed. Ze kunnen ook goed tegen zeewind en luchtvervuiling. Voor grond met een kalkrijke neiging, ook al kunnen ze zich eraan aanpassen, geeft u de voorkeur aan variëteiten van de Portugese laurier (Prunus lusitanica).

De cultivar 'Mount Vermon' onderscheidt zich vooral door zijn zeer spreidende groeiwijze en zijn lancetvormige blad. Met een gemiddelde groeisnelheid bereikt hij een hoogte van 40 tot 50 cm bij een breedte van 1 tot 1,5 meter. Deze variëteit is onder meer geselecteerd voor zijn winterhardheid tot -20 °C. Het is een al wat oudere kweekvorm, die in 1930 op de markt werd geïntroduceerd. We danken hem aan een Duitse kweker uit Lüdenscheid (Noordrijn-Westfalen), Herberg, naar wie ook een laurierkers-variëteit is vernoemd (P. laurocerasus herbergii). Zijn blad bestaat uit grote, smalle bladeren, langwerpig, 9 tot 15 cm lang en 2,5 tot 3 cm breed, eindigend in een fijne punt, leerachtig, glanzend groen van kleur, meer of minder intens afhankelijk van de grondsoort. Op kalkhoudende grond wordt het lichter groen, op zure grond donkergroen. De witte bloei in rechtopstaande trossen van 15 cm lang verschijnt in mei, maar is meestal niet erg uitbundig. In de zomer maakt deze plaats voor kleine vruchten die bij rijpheid zwart worden. Ze zijn giftig bij inname door mensen, maar geliefd bij vogels die de zaden verspreiden.

'Mount Vermon' is een ideale struik voor gebruik als bodembedekker. Zijn dichte, wintergroene bladerdek geeft onkruid weinig kans. Plant in dat geval 3 tot 4 planten per m² voor een snelle bedekking van het oppervlak. Hij is ook gewaardeerd op taluds voor een onderhoudsarme bedekking, temeer omdat het regelmatige verversen van zijn bladeren de bodem bedekt met droog blad, wat het bodembedekkende effect nog versterkt. Omdat hij vrij diepe wortels vormt, kan hij aan de voet van bomen worden geplant, waar hij niet zal lijden onder concurrentie of schaduw. De mooie witte stam van de Himalayaberk (Betula utilis jacquemontii) komt bijvoorbeeld prachtig uit bij het donkergroene blad. In een border met wintergroene struiken kan hij op de voorgrond worden geplant, voor Photinia's met jonge rode scheuten, of een Japanse kardinaalsmuts 'President Gauthier' met bont groen blad, om een mooi contrast te creëren. De Mexicaanse oranjebloesem 'Goldfinger', met zijn gouden voorjaarsscheuten, zal het donkere blad van 'Mount Vermon' subliem doen uitkomen.

Let op: De bladeren en alle delen van de laurierkers zijn giftig bij inname, met uitzondering van het vruchtvlees (het zaad is giftig). Ze bevatten blauwzuur, gecombineerd met een aromatische stof genaamd benzaldehyde, met een geur van bittere amandel. Een stof die ook voorkomt in amandelen en bijvoorbeeld abrikozen- en perzikpitten.