De mooiste sterhyacinten
Veel soorten met tal van aantrekkelijke eigenschappen
Inhoud
De sterhyacinten of Scilla zijn kleine, vaste bollen die in het voorjaar tot de eerste bloeiers behoren. In Frankrijk koloniseren talrijke soorten onze loofbossen en worden ze verkocht om mooie tapijten in onze tuinen te vormen. Ze zijn winterhard en groeikrachtig en worden meestal in de halfschaduw en in goed doorlatende grond gekweekt. De meeste geven mooie, diepblauwe bloemen, in de vorm van klokjes of sterren, elegant en sierlijk. Er bestaan ook mooie vormen met witte of roze bloemen.
Ontdek onze selectie van enkele mooie variëteiten sterhyacinten en verrijk je tuin met hun wilde schoonheid.
→ Bekijk onze volledige informatie over sterhyacinten: planten, kweken en onderhouden
Scilla mischtschenkoana 'Tubergeniana'
Een waar juweeltje, de Scilla mischtschenkoana ‘Tubergeniana’ heeft kostbare bloemen met een iriserende textuur, in een onduidelijke kleur die varieert van lichtblauw tot wit. Deze bloemen met een diameter van 2 cm worden doorkruist door een middenstreep in een intensiever blauw. Ze verschijnen tegelijk met het jonge blad, zeer vroeg in het seizoen, vanaf februari of maart, in groepjes van 2 tot 5 klokvormige bloemen boven aan een bloemstengel, op 15 cm boven de grond. Deze weinig bekende sterhyacint, bekroond door de Royal Horticultural Society, verdient het om gekweekt te worden, zo mooi is hij. Hij komt oorspronkelijk uit de zuidelijke Kaukasus, het zuiden van Rusland en het noorden van Iran en is gewend aan koude winters en droge zomers. Het lintvormige blad is dik en smal en wordt 10-15 cm hoog. In de zomer verdwijnt het wanneer de plant in rust gaat. Deze sterhyacint vermeerdert zich door de vorming van broedbolletjes, maar ook door zaai. Hij is gemakkelijk te kweken in de zon, in elke goed doorlatende grond, ook als die ‘s zomers droog is, en verwildert gemakkelijk.
De bloei van Scilla mischtschenkoana ‘Tubergeniana’ valt tussen die van de sneeuwklokjes en die van de oosterse sterhyacinten. Plant hem in een zonnige rotstuin om hem te bewonderen. Andere kleine, delicate bolgewassen, zoals de Iris reticulata, de botanische tulpen, de voorjaarskrokussen of de vogelmelken zijn passende metgezellen.
Scilla mischtschenkoana 'Tubergeniana'
De vroege sterhyacint, die maar weinig in onze tuinen wordt aangeplant, groeit toch van nature in Frankrijk in lichte bossen, op koele tot vochtige plaatsen, tot op 1.500 m hoogte. Ze komt van nature voor in het midden en oosten van Frankrijk. Het is een zeer winterharde soort, afkomstig uit Midden- en Zuid-Europa en Turkije. Ze dankt haar naam aan het feit dat ze meestal twee, en slechts zelden drie bladeren heeft. De bloei valt in maart en april, tegelijk met het verschijnen van het blad, in trossen van 3 tot 10 stervormige bloemen met een diameter van 2 tot 4 cm, in een intens blauwe kleur. De zeer fijne bloemstengel wordt 20 cm hoog en is rood of bruin van kleur. Het blad verdroogt enkele weken na de bloei, aan het begin van de zomer, terwijl de bol in rust gaat.
Deze vaste plant verwildert zonder ooit woekerend te worden in koele bosjes onder loofbomen of heesters, voordat deze hun blad krijgen. Combineer haar met mooie vaste planten die dezelfde omstandigheden waarderen, zoals nieskruiden, schuimbloemen en sleutelbloemen.
De Scilla bifolia ‘Rosea’ is een vorm met zachtroze bloemen.
Scilla siberica
De Scilla siberica of oosterse sterhyacint volgt kort na de bloei van de Scilla mischtschenkoana ‘Tubergeniana’. De schattige bloemen van 1,5 cm doorsnee, in hangende klokjes en met een bijzonder heldere blauwe kleur, verdienen het om in de tuin te verwilderen. De bloemstengels van 12 tot 15 cm hoog dragen kleine trossen van 4 of 5 bloemen met 6 bloemdekbladen, zuiverblauw met aderen in een intensere blauwe tint. De oosterse sterhyacint komt, anders dan zijn naam doet vermoeden, oorspronkelijk uit het zuidwesten van Europees Rusland (Belarus, Oekraïne, Moldavië, de Krim), de Kaukasus en Turkije. In de natuur groeit hij in vochtige graslanden en onder loofbomen, waar in de winter zonlicht doorheen valt. Hij is zeer resistent tegen kou. De plant wordt ongeveer 15 cm hoog en komt op uit donkergroen, lintvormig grondblad.
Hij is gemakkelijk te kweken, behalve in een droog klimaat en op een droge standplaats, waar hij niet tegen kan. In de tuin verwildert hij gemakkelijk in natuurlijke zones, samen met kleine botanische tulpen, muscaris en Chionodoxas, die de bloei overnemen. Je kunt ze in een gazon planten dat pas in de zomer wordt gemaaid, wanneer de plant in rust gaat.
Ontdek ook de witte vorm: Scilla siberica ‘Alba’.
De Scilla nutans of Hyacinthoides non-scripta
Beter bekend als boshyacint of wilde hyacint, wordt de Scilla nutans of Hyacinthoides non-scripta in het voorjaar bewonderd tijdens wandelingen op het platteland, waar hij in grote kolonies in onze koele loofbossen groeit. Hij vormt buitengewone, lage blauwe tapijten die indruk maken door hun omvang. In de tuin is het onder vergelijkbare omstandigheden een onderhoudsvrije plant vol charme. De bollen vermeerderen zich vanzelf en breiden zich geleidelijk uit, totdat ze grote gebieden bedekken. In Frankrijk komt hij voor in het westen, ten noorden van de lijn Bordeaux-Dijon-Reims. Het is een beschermde soort in het grootste deel van West-Europa. De boshyacint nutans wordt hoger dan zijn verwanten en vormt in het voorjaar een pol met smalle, lijnvormige grondstandige bladeren, waaruit in april-mei een 30 tot 40 cm hoge bloemstengel tevoorschijn komt. De hangende bloemen hebben de vorm van een buis die uitloopt in 6 omgerolde lobben, blauwpaars van kleur. Ze staan met 5 tot 12 bij elkaar, allemaal aan dezelfde kant ingeplant.
Deze plant voor lichte halfschaduw en lichte loofbossen geeft de voorkeur aan diepe, humusrijke, licht zure bodems. Hij wordt in grote partijen in de border of onder bomen geplant die het licht doorlaten. Zijn natuurlijke metgezel is de wilde narcis, Narcissus pseudonarcissus, maar ook het daslook en de Anemone nemorosa.
Ontdek zijn witte vorm: Scilla nutans ‘Alba’
sterhyacint
Heel anders is de Peruaanse sterhyacint, Scilla peruviana of Oncostema peruviana, die een grotere en spectaculaire bloem biedt. In april of mei vormt elke bladrozet een zeer grote bloeiwijze van 40 cm hoog, in de vorm van een brede, afgeplatte en zeer dichte kegel, bestaande uit talloze kleine stervormige bloemen in intens violetblauw. De basale rozet van lancetvormige bladeren ontwikkelt zich in het najaar en de winter en verdwijnt na de bloei. Ook deze naam zegt niets over haar herkomst: de plant komt oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied, uit Portugal, Italië, Spanje en Noord-Afrika, waar ze groeit in graslanden, vochtige rotsachtige gebieden en kuststreken van deze landen. In een mediterraan klimaat groeit ze gemakkelijk, zolang de bodem niet te droog is. Ook noordelijker kan ze worden gekweekt, als de standplaats zeer zonnig is. Omdat ze tamelijk vorstgevoelig is en bevriest rond -10 °C, zorg je daar voor een zeer goed gedraineerde bodem en mulch je de voet goed voor de winter.
Deze sterhyacint is zeer geschikt voor teelt in een pot, langs de rand van een border en in een rotstuin, tussen tijm, lavendel en rozemarijn, samen met Iris unguicularis of winteriris, die eerder bloeit.
Urginea maritima
Laten we eindelijk een zeldzame, voor verzamelaars interessante plant voorstellen: de Urginea maritima of Drimia maritima, ook wel zeesterhyacint of maritieme sterhyacint genoemd. Deze bolvormige vaste plant bloeit aan het einde van de zomer met langwerpige bloemstengels van 15 tot 35 cm lang. Deze bloemstengels bestaan uit talloze kleine stervormige bloemen, die aan de buitenkant wit met groene strepen en aan de binnenkant rozeachtig bruin zijn. Voordat ze opengaan, zijn de bloemknoppen licht purpergroen. De bloei is geurig en trekt bijen aan. De plant is nudiflora, wat betekent dat de bloemen verschijnen zonder blad. De bol kan tot 20 cm in doorsnee worden en tot 2 kg wegen; bij het planten laat je hem ter hoogte van de bodem uitsteken. De smalle, dikke bladeren zijn helder groen en worden 30 cm tot 1 m lang. Ze staan rechtop en zijn licht golvend. De lange centrale bloemstengel wordt tot 1,20 m hoog. Deze bol heeft dus talloze aantrekkelijke eigenschappen en een origineel, bijzonder karakter.
Urginea maritima is een matig winterharde soort, tot ongeveer -12 °C, die oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied komt. In Frankrijk is de plant beschermd; daar komt hij voor in de Alpes-Maritimes. Het is een giftige plant: hanteer haar met handschoenen en eet haar niet. Ze verdraagt droogte en zeewind en groeit in zandgrond of stenige, zeer goed doorlatende bodem. Ze houdt van kalk en van een enigszins vochtige bodem. Plant haar op een zonnige talud of in een droge rotstuin, of achter in een kleine border, samen met grassen voor een natuurlijke tuin. Je kunt de grote bol ook alleen in een ruime pot planten, omdat hij niet diep ingegraven hoeft te worden. In dat geval kun je de plant in koude of regenachtige streken laten overwinteren.
- Abonneren
- Overzicht
Dit formulier wordt beschermd door reCAPTCHA: u kunt het privacybeleid en de gebruiksvoorwaarden raadplegen.
Opmerkingen