Boshyacint - Hyacinthoides non scripta

De Scilla nutans, ook wel Hyacinthoides non-scripta genoemd, is niets minder dan de wilde hyacint die in grote groepen groeit in onze frisse bossen. Je herkent hem in het voorjaar, wanneer zijn fel blauw-paarse bloei opkomt uit mooie pollen van lintvormige, glanzend groene bladeren. In de tuin is het een perfect winterharde plant, zonder onderhoud en vol charme. Zijn bollen vermeerderen zichzelf en blijven op hun plek, waardoor ze in de loop der tijd grote tapijten vormen die jaar na jaar mooier worden.

De Hyacinthoides non-scripta is een kruidachtige vaste plant dankzij zijn hazelnootgrote bol. Hij behoort tot de Hyacinthaceae of Liliaceae familie, afhankelijk van de classificatie. Het is een soort die oorspronkelijk uit de Atlantische regio's van Europa komt en bijna nergens anders voorkomt. Zijn verspreidingsgebied strekt zich uit van het noorden van het Iberisch schiereiland tot België, via de Britse eilanden. In Frankrijk komt hij van nature voor in het westen, ten noorden van een lijn Bordeaux-Dijon-Reims. Tegenwoordig wordt deze boshyacint bedreigd door de geleidelijke vernietiging van zijn leefgebied en hybridisatie met andere soorten, en is hij beschermd in het grootste deel van West-Europa. Het is een plant voor lichte halfschaduw en lichte bossen die de voorkeur geeft aan diepe, humusrijke en lemig-zandige bodems, met een licht zure neiging.

De Scilla nutans ontwikkelt in het voorjaar een pol van 3 tot 6 grondstandige bladeren die eerst rechtop staan en dan overhangen. Ze zijn smal, lijnvormig, ongeveer 20 cm lang en 7 tot 16 mm breed. Uit het midden van de pol komt in april-mei een bloemstengel van 30 tot 40 cm hoog. Deze draagt aan zijn top een gebogen, halfhangende tros met 5 tot 12 bloemen die allemaal aan dezelfde kant zitten. Elke hangende bloem, met een blauw-paarse kleur en 1,4 tot 1,8 cm lang, heeft de vorm van een buis die uitwaaiert in 6 opgerolde lobben. Deze bloei is licht geurend. Het loof verdroogt in juni, terwijl de bloemstengel beladen met groene vruchten aanhoudt tot augustus.

De boshyacint plant je in grote groepen in een vaste plantenborder, langs een pad of onder bomen met een lichte kruin. Hij zal prachtig staan, in alle eenvoud, gecombineerd met de wilde narcis (Narcissus pseudo-narcissus) die van dezelfde sfeer houdt. Andere mooie, pretentieloze planten zoals het bosanemoon (Anemone nemorosa), de winterakoniet (Eranthis hyemalis, het daslook of de witte affodil (Asphodelus albus) zullen hem vergezellen in de ochtendzon of halfschaduw, aan de rand van een heesterborder.