Scilla siberica - Oosterse sterhyacint
Scilla siberica - Oosterse sterhyacint
Scilla siberica - Oosterse sterhyacint
Scilla siberica - Oosterse sterhyacint
Scilla siberica - Oosterse sterhyacint
Scilla siberica - Oosterse sterhyacint
Scilla siberica
Oosterse sterhyacint
Laat u verleiden door andere soortgelijke variëteiten die op voorraad zijn
Alles bekijken →6 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Does this plant fit my garden?
Set up your Plantfit profile →
Beschrijving
De Scilla siberica, ook wel Siberische sterhyacint genoemd, is een kleine voorjaarsbloeiende bol die al aan het einde van de winter voor een bijzonder mooie kleur in de tuin zorgt. Het is een zeer winterhard plantje dat in groepen groeit en bloeit met een extreem helder blauw. Makkelijk te telen, behalve in droge klimaten en op droge standplaatsen waar ze niet van houdt, verwildert ze gemakkelijk in de tuin, in natuurlijke zones of zelfs in een rotstuin.
De Siberische sterhyacint is, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, oorspronkelijk afkomstig uit het zuidwesten van Europees Rusland (Wit-Rusland, Oekraïne, Moldavië, de Krim), de Kaukasus en Turkije. In het wild groeit ze vooral in vochtige weiden of in lichte loofbossen onder grote bladverliezende bomen die in de winter zon doorlaten. Het is een vaste plant met een bol uit de leliefamilie of de hyacintenfamilie, afhankelijk van de classificatie. Ze is zeer koubestendig en kan temperaturen ver onder de -15°C verdragen. Elke kleine bol ontwikkelt in februari of maart enkele donkergroene, lintvormige grondstandige bladeren waaruit bloemstengels van 12 tot 15 cm tevoorschijn komen. Elke stengel draagt kleine trossen van 4 of 5 bloemen met 6 bloemdekbladen in een puur blauw met donkerder blauwe aders, die kleine hangende klokjes vormen met een diameter van 1,5 cm. Na de bloei volgt de zaadvorming, waarna het loof in de zomer verdwijnt en de bol in rust onder de grond blijft. De Siberische sterhyacint verspreidt zich zowel door spontane uitzaai als door de aanmaak van broedbollen.
De Siberische sterhyacint behoort tot de eerste voorjaarsbloeiers, net na de Perzische sterhyacint (Scilla tubergeniana) en de sneeuwklokjes; ze komen tegelijkertijd op als grootbloemige crocussen en sleutelbloemen. Ze zijn perfect voor wat wildere borders en natuurlijke graslanden, of langs een pad, gemengd met andere bollen die het later overnemen (botanische tulpen, sneeuwroem (Chionodoxa), wilde hyacinten, druifhyacinten…). Je kunt ze perfect planten aan de voet van grote loofbomen of in een natuurlijk gazon dat je pas in de zomer maait: de bol in rust kan licht betreden worden.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Groeiplaats
Bloei
Blad
Botanisch
Scilla
siberica
Hyacinthaceae (Liliaceae)
Oosterse sterhyacint
West-Azië
Andere Scilla’s
Alles bekijken →Aanplant en verzorging
Plant de bollen van de Siberische sterhyacint (*Scilla siberica*) aan het begin van het najaar, op 10 cm diepte en met 6 cm tussenruimte, of in groepjes van 10 of 15. Laat de teelt meerdere jaren op dezelfde plek staan, zodat de bollen kunnen vermeerderen. De Siberische sterhyacint past zich aan aan elke gewone tuingrond, zelfs kleiachtige of licht kalkhoudende grond. Ze geven de voorkeur aan een zonnige standplaats, maar verdragen halfschaduw redelijk goed, vooral in streken waar de zomerzon fel is. Ze zijn niet geschikt voor gebieden met te zachte winters, noch voor grond die in de zomer te droog is.
Wanneer planten?
Voor welke locatie?
Behandelingen
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Vergelijkbare artikelen
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).