Scilla bifolia Rosea - Vroege sterhyacint
Scilla bifolia Rosea - Vroege sterhyacint
Scilla bifolia Rosea - Vroege sterhyacint
Scilla bifolia Rosea - Scille à deux feuilles
Scilla bifolia Rosea - Vroege sterhyacint
Scilla bifolia Rosea
Vroege sterhyacint , Sterhyacint , Ster-hyacint
Laat u verleiden door andere soortgelijke variëteiten die op voorraad zijn
Alles bekijken →6 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Does this plant fit my garden?
Set up your Plantfit profile →
Beschrijving
De Scilla bifolia Rosea is een heel mooie vorm met roze bloemen van een klein bolgewas dat oorspronkelijk uit onze loofbossen komt. In het vroege voorjaar verschijnen de trosjes kleine, stervormige bloempjes in een heel zacht roze. Winterhard en gemakkelijk te telen in veel gebieden, wordt deze sterhyacint toch maar weinig in tuinen aangeplant. Uiteindelijk vormt ze charmante kleine kolonies die gelijktijdig bloeien met botanische narcissen, leverbloempjes en Oosterse anemoon, onder bladverliezende bomen en struiken.
De vroege sterhyacint, in het Latijn Scilla bifolia, behoort tot de hyacintenfamilie of de aspergefamilie, afhankelijk van de classificatie. Het is een klein, overblijvend kruidachtig bolgewas. Ze komt in bijna heel Nederland voor op beschaduwde, vochtige plekken. Haar natuurlijke habitat bestaat uit lichte bossen, op frisse tot vochtige plaatsen, in heuvelachtig gebied of in de bergen, tot 1500 meter hoogte.
De vegetatie van de vroege sterhyacint komt in maart boven de grond. Haar kleine, eivormige en witachtige bol produceert twee of drie opstaande, lintvormige bladeren in een frisgroene kleur, die hol zijn en een slanke stengel van 20 cm hoogte omhullen. De bloei vindt plaats in maart-april, elke bol produceert één tot zes bloemstengels. In het bovenste deel van de stengel vormt zich een zeer dichte, piramidevormige bloeiwijze, breed aan de basis, met 3 tot 10 bloemknoppen in een zacht zalmroze tot lila kleur. Deze openen zich tot stervormige bloempjes met 6 bloemblaadjes, 2 tot 3 cm in diameter, nauwelijks getint met roze. In het midden pronken de meeldraden met roze helmhokjes. Bestuiving wordt verzorgd door hommels en bijen. De vrucht is een driehoekige doosvrucht. Het loof verdort een paar weken na de bloei, in de vroege zomer, terwijl de bol in rust gaat. De plant vermeerdert zich door zaad, maar ook door de aanmaak van kleine broedbolletjes.
De Scilla bifolia Rosea plant je in een border onder bladverliezende bomen, in een randbeplanting of in een halfbeschaduwde rotstuin. Eenmaal gevestigd, verspreidt ze zich spontaan zonder onderhoud te vragen en wordt nooit invasief. Je kunt deze plant combineren met alle kleine voorjaarsbollen: krokus, narcis, hyacint, Oosterse anemoon, maar ook met charmante schaduwminnende vaste planten zoals schuimbloemen, sleutelbloemen en nieskruid.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Groeiplaats
Bloei
Blad
Botanisch
Scilla
bifolia
Rosea
Hyacinthaceae
Vroege sterhyacint , Sterhyacint , Ster-hyacint
West-Europa
Andere Scilla’s
Alles bekijken →Aanplant en verzorging
Plaats de tweebladige sterhyacint op een zonnige plek (in het noorden) of in halfschaduw elders, in een gemiddelde, zanderige, humusrijke en goed doorlatende bodem. Hij doet het ook goed onder bomen of bladverliezende struiken, die hun blad in de winter verliezen. Plant de bollen tussen 8 en 10 cm diep van september tot november. Tijdens de groei, geef één tot twee keer per week water en houd de plant in de zomer droog. De tweebladige sterhyacint kan vatbaar zijn voor virusziekten. Het is een makkelijk te kweken plant.
Beschut, plaats de potten in volle licht in een mengsel van de helft leemrijke tuingrond met een kwart bladaarde en een kwart grind.
Wanneer planten?
Voor welke locatie?
Behandelingen
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Vergelijkbare artikelen
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).