Druif Bonarda

De wijnstok 'Bonarda', beter bekend als 'Bonarda piemontese', is een blauwe druivensoort van Vitis vinifera die al heel lang wordt verbouwd in de Piëmontese regio rond Turijn, op de heuvels van Chieri, nabij de steden Asti, Alessandria en Monferrato in het noordwesten van Italië. Het is een wijnstok met gemiddelde groeikracht, vrij laatrijpend, traditioneel gebruikt in een blend met andere druivensoorten voor de productie van rode wijn. De zoete druiven geven een vrij fijne, tanninerijke wijn met fruitige aroma's, een robijnrode kleur met paarse weerschijn en een gemiddeld alcoholgehalte. Het is een vrij laat ras dat meestal in oktober wordt geoogst.

De wijnstok (Vitis vinifera) groeide meer dan 5000 jaar geleden in het wild en behoort tot de wijnstokfamilie (Vitaceae). De introductie in Frankrijk, voor de teelt, vond plaats via de Romeinen. Er zijn vele hybriden ontstaan om kleuren, smaken en toepassingen te variëren. De wijnstok 'Bonarda' is een ras van Italiaanse herkomst dat in veel landen wordt verbouwd (Australië, Brazilië, Verenigde Staten, Bulgarije, Oekraïne, Zwitserland), maar zeldzaam is in Frankrijk.

Als een klimmende struik met gemiddelde groeikracht kan de wijnstok 'Bonarda' een hoogte tot 4 m bereiken. De uiteindelijke vorm hangt af van de toegepaste snoei. De wijnstok hecht zichzelf met zijn ranken vast aan zijn steun (leiwand, rek, enz.) en houdt van zonnige standplaatsen. Hij heeft een sterk opgaande groeiwijze. Het is aan te raden hem langs draden te leiden en goed aan te binden. Dit ras geeft de voorkeur aan een diepe, kleiachtige, voedselrijke en doorlatende bodem. Korte snoei is nodig, boven 2 ogen.
Het weinig ingesneden, brede blad is in de zomer diepgroen en kleurt in het najaar geel en bruin voordat het valt. De bloei in trossen vindt plaats in mei-juni, met pluimen van heel kleine groengele bloempjes. Dit ras produceert middelgrote tot grote, kegel- tot piramidevormige trossen, soms met 3 vleugels, min of meer compact. De druiven zijn middelgroot, rond of licht eivormig, bedekt met een dikke, enigszins taaie schil, bij volledige rijpheid bijna zwart van kleur en zeer bedekt met een witte waslaag (pruina). Het vruchtvlees is zacht, sappig en zoet, ze geven een lichtgekleurd sap.

Het ras 'Bonarda' is gevoelig voor valse meeldauw en druivenworm, en iets minder voor echte meeldauw. Regelmatige behandeling is nodig, vooral in een vochtig klimaat. De plant zal zich vasthechten aan elk beschikbaar steunmiddel: draadgaas, hekken, struiken en bomen. Het is verstandig hem tegen een goed geëxponeerde stenen muur te leiden, zodat hij optimaal van de zon kan profiteren.

De druif kan als tafeldruif vers worden gegeten, maar ook verwerkt tot jam, gelei, vruchtensap, gebak en natuurlijk tot wijn, na vergisting. Over het algemeen zijn druiven rijk aan B-vitamines, een bron van vezels en mangaan en bevatten ze veel antioxidanten. Het is een gezond, natuurlijk en smakelijk dessert.