Witte druif Verdea

Vitis vinifera 'Verdea' is een zeer oud, laatrijpend druivenras dat vroeger gewaardeerd werd voor zijn tafeldruiven, en later voor late oogst bij de wijnproductie. Deze wijnstok geeft middelgrote, ongelijke trossen, bestaande uit ronde en onregelmatige bessen met een wat dikke schil. Bij rijpheid hebben deze bessen een geelgroene tot goudgele kleur, die kan verkleuren naar roodbruin amber als ze aan de zon worden blootgesteld. Het vruchtvlees is licht vlezig en vrij sappig, met een zoete en aangename smaak. De plant is robuust, maar de productiviteit wisselt van jaar tot jaar. Het is een ras dat resistent is tegen de belangrijkste wijnstokziekten, maar een beetje gevoelig voor droogte. De oogst vindt plaats bij volledige rijpheid, tussen september en oktober.

De wijnstok (Vitis vinifera) groeide meer dan 5000 jaar geleden in het wild. De introductie in Frankrijk voor de teelt gebeurde door de Romeinen. Er zijn vele hybriden ontstaan om kleuren, smaken en toepassingen te variëren. De witte 'Verdea' druif is een ras dat vermoedelijk afkomstig is uit Toscane in Italië, en wordt nog steeds in andere Italiaanse regio's verbouwd, maar is zeer zeldzaam in Frankrijk. Soms wordt hij ook gevonden in Griekenland, Bulgarije, Montenegro, Servië, Duitsland, Italië, Spanje, de Verenigde Staten, Brazilië, Argentinië en Zuid-Afrika. Afhankelijk van de regio staat hij bekend als 'Vardea bianca', 'Colombana bianca del Picciolli', 'Colombana bianca di Peccioli', 'Colombano bianco', 'Dorée d'Italie', 'Verdecana bianca', 'Paradisa blanche', ...

Als krachtige, klimmende struik bereikt de witte Verdea-wijnstok gemiddeld 5 meter hoogte. De uiteindelijke vorm hangt af van de toegepaste snoei. Hij hecht zichzelf met zijn lange ranken vast aan zijn steun (leiwand, rek, enz.) en houdt van zonnige standplaatsen. Hij heeft een half-opgaande tot horizontale groeiwijze. Het is aan te raden hem langs draden te leiden en goed aan te binden. De grondsoort maakt hem niet veel uit: deze niet veeleisende variëteit geeft toch de voorkeur aan kalkhoudende kleigrond, steenachtig, maar niet te droog. Het ingesneden, middengroene zomerblad is weinig gevoelig voor de verschillende schimmelziekten (zelfs grauwe schimmel) die de wijnstok aantasten, wat herhaalde behandelingen overbodig maakt. Het wordt bruin voordat het laat in het najaar valt. De bloei in trosjes vindt, afhankelijk van de regio, plaats van april tot mei, met heel kleine groenachtige bloempjes. In maart snoeit u hem lang, dat wil zeggen vanaf de vierde stengelknoop of bladknop aanwezig op de twijg.

De druiven zitten in middelgrote, piramidaal-kegelvormige, onregelmatige trossen, zowel qua volume, vorm als compactheid. Ze hebben een bijna ronde vorm en zijn ook variabel in grootte. Deze druiven, eerst groen, rijpen in september-oktober, eerder in het zuiden dan in de regio Parijs. De bessen, bedekt met een dikke schil, hebben bij rijpheid een meer of minder gele tot gouden of amberkleurige kleur. Het vruchtvlees is een beetje vlezig, vrij sappig, zoet en van aangename smaak.

De druif kan vers gegeten worden als tafelfruit, maar ook verwerkt worden in jam, gelei, vruchtensap, gebak en natuurlijk in wijn of likeur na vergisting. Deze zeldzame witte Verdea-variëteit is ook een sierplant die u niet ver van het terras kunt leiden en aanbinden, zodat u de mooie trossen binnen handbereik heeft.