Sorbopyrus auricularis

De Bollwiller-peer of x Sorbopyrus auricularis is een originele en zeer interessante kruising, vooral vanwege de kwaliteit van zijn vruchten. Hij is ontstaan uit een kruising tussen een gewone perenboom, Pyrus communis, en een meelbes, Sorbus aria. Volgens de bestaande literatuur duikt hij voor het eerst op in 1610 in Botwiller in de Elzas. Hoewel hij vanwege zijn botanische waarde in verschillende arboreta over de hele wereld te vinden is, is hij maar weinig gekweekt voor zijn vrucht, die toch erg interessant is. Je moet wel geduld hebben, want hij staat erom bekend pas na 10 jaar teelt zijn eerste bloei en vruchten te produceren. De vrucht, die lijkt op een kleine peer, heeft stevig vruchtvlees dat boterzacht, zoet en aromatisch is. Zijn unieke smaak lijkt te komen door het bijzondere huwelijk van zijn twee ouders.

x Sorbopyrus auricularis is het resultaat van een interspecifieke kruising tussen twee planten uit de Rozenfamilie (Rosaceae): de perenboom, Pyrus communis, en de meelbes, Sorbus aria. Zoals de meeste hybriden tussen twee soorten, is hij onvruchtbaar en produceert hij zeer zelden levensvatbare pitten. Hij verscheen voor 1619 in de Elzas, in Botwiller, en wordt sindsdien vermeerderd door enten. Bij vermeerdering door enten zie je vaak dat sommige eigenschappen die als vast werden beschouwd, terugkeren naar hun oorsprong. De Bollwiller-peer is een uitzonderlijk voorbeeld van stabiliteit na vier eeuwen van vermeerdering door enten. Zijn genetische erfgoed wordt dan ook bestudeerd.

De Bollwiller-peer groeit uit tot een grote boom van 15 tot 20 meter hoog, met een piramidale groeiwijze en een open kroon. De bladeren zijn 7 tot 11 cm lang en 5 tot 6 cm breed en hebben een zilverwitte, viltige onderkant. De bloemen verschijnen in trossen op kortere takken. De bloembladen zijn wit, maar de meeldraden in het midden van de bloem zijn roze van kleur. De kelkbladen die de bloembladen vasthouden, zijn bedekt met hetzelfde zilverwitte dons als de onderkant van de bladeren. De vrucht heeft een omgekeerd eivormige vorm, is ongeveer zo groot als een abrikoos en is rond half augustus rijp. De gele kleur verandert in rood-oranje op de zijde die aan de zon is blootgesteld, en het vruchtvlees blijft stevig bij rijpheid. De boom is resistent tegen schurft, wordt over het algemeen niet gehinderd door insecten of ziektes zoals perenbomen dat soms wel zijn. Hij lijkt echter zeer gevoelig te zijn voor perenvuur (bacterievuur).

Gezien zijn uiteindelijke grootte, plant je de Bollwiller-peer het beste solitair. Hij stelt weinig eisen aan de grondsoort, maar zijn groei zal toch het gemakkelijkst zijn in voedselrijke, vochthoudende bodems. Hij staat graag op een zonnige standplaats in goed doorlatende grond. De boom is volledig winterhard. Hij heeft weinig tot geen snoei nodig. De vruchtzetting duurt lang, maar de vrucht is heerlijk. Als je de ruimte, de zin en het geduld hebt, zijn de vruchten het wachten echt waard.