Granaatappel Black Fruit - Punica granatum

De Punica granatum 'Black Fruit' is een zeldzaam gekweekte variëteit van de granaatappelboom, die zich onderscheidt door de bijna zwarte kleur van zijn vruchten. Ze bevatten sappige, rode pitjes met een gebalanceerde smaak, zowel friszuur als zoet, die aangenaam in de mond is. De gekreukelde bloemen van deze kleine boom, in een prachtig fel oranje, zijn ook zeer decoratief in de zomer, net als zijn goudgeel blad in het najaar. Het is een cultivar die relatief goed tegen kou kan, maar vereist een lange en warme zomer om zijn vruchten te laten rijpen, eind oktober of begin november in onze warmere streken. Deze fruitboom kan het hele jaar geplant worden (behalve bij vorst), maar bij voorkeur in het najaar, in elke diepe en drainerende grond, zelfs relatief droge.

De granaatappelboom Black Fruits is een zelfbestuivend cultivar van vrij onzekere herkomst, mogelijk Italiaans of Portugees. Zijn voorouder, de Punica granatum, is een kleine boom of grote struik uit de familie Lythraceae, die verwant is aan de veel voorkomende kattenstaart (Lythrum salicaria) langs onze waterwegen. Hij is oorspronkelijk afkomstig uit een uitgestrekt gebied dat heel Zuidoost-Europa beslaat en zich naar het oosten uitstrekt tot aan de Himalaya. Het is een soort met een grote levensduur, die tot wel 200 jaar oud kan worden.

'Black Fruits' vormt eerst een pol van stekelige en verwarde twijgen in zijn jeugd, met een vrij snelle groei tot aan de volwassenheid, die pas optreedt op een leeftijd van 5-6 jaar. De volwassen plant ontwikkelt zich in een veel langzamer tempo en vormt na enkele jaren een kleine boom van 3-4 m hoogte en minimaal 2,50 m breedte, met een uitgespreide en ronde groeiwijze. Van een pol kan hij, door zorgvuldig de onderste takken te verwijderen, uitgroeien tot een boom met een grillige stam, waarvan de charme doet denken aan die van olijfbomen.

De bloei vindt massaal plaats in juni-juli, en daarna meer sporadisch gedurende de hele zomer. De bloemen hebben een diameter van ongeveer 4 cm. Ze bestaan uit gekreukelde bloemblaadjes in een prachtig oranjerood, die ontspruiten uit een dikke, wasachtige kelk die al aan de toekomstige granaatappel doet denken. De granaatappels die door deze variëteit worden geproduceerd, hebben opvallend genoeg een zwarte kleur bij rijpheid. Het zijn ronde vruchten, zo groot als een appel. De binnenkant bestaat uit dikke, witte vliezen die talrijke pitjes omgeven door een zeer sappig, rood vruchtvlees bevatten. Het zijn deze vlezige pitjes, arils genoemd, die gegeten worden. De granaatappel wordt natuurlijk gebruikt om de beroemde grenadinesiroop te maken, maar hij wordt ook geconsumeerd als sap, sorbet, in gebak, fruitsalades, gemengde salades of als bijgerecht bij gevogelte. Rijk aan antioxidanten en vitamines is de granaatappel een verfrissende vrucht met een friszure en zoete smaak. Hij wordt in het najaar geoogst, ongeveer 4 tot 5 maanden na de bloei. Pluk de vruchten wanneer de schil zeer donker wordt en net begint te barsten. De granaatappel rijpt niet meer na de oogst, maar kan enkele maanden worden bewaard op een koele, droge plaats. De eerste vruchten verschijnen aan de granaatappelboom vanaf het vierde of vijfde teeltjaar.

Het blad, dat bladverliezend is, bestaat uit kleine, ovale, dikke, glanzende blaadjes in een zeer levendig groen. Ze verschijnen brons tot paars in het voorjaar en worden goudgeel voordat ze in het najaar vallen.

Symbool van overvloed, net als zijn emblematische voorouder uit de oudheid, is de granaatappelboom Black Fruit een prachtige solitair voor een warme standplaats. Winterhard tot -13 /-15°C, zal hij zonder problemen groeien waar de olijf- en vijgenboom zich kunnen handhaven, of zelfs tot in beschutte tuinen in het midden van het land. Maar zijn prachtige vruchten bereiken meestal alleen in onze meest zuidelijke streken volle rijpheid. Hij kan ook worden gebruikt in een grote mediterrane fruithaag, gecombineerd met de Osagedoorn (Maclura pomifera), de zure sinaasappel (Citrus × aurantium), een kleine vijg (zoals 'Dalmatië' of 'Dorée'), een Japanse wolmispel (Eriobotrya japonica) ...

De stad Granada, een kruispunt van Arabische en Andalusische beschavingen in het zuiden van Spanje, dankt zijn naam aan de aanwezigheid van de granaatappelboom, die door de Moren werd meegebracht en veel werd geplant in de mythische tuinen van het Alhambra-paleis. Deze boom sierde ook de hangende tuinen van Babylon en de Romeinen ontdekten hem in Carthago, waar ze hem de 'Appel van Carthago' noemden.