Punica granatum Maxima Rubra - Granaatappel

De Punica granatum 'Maxima Rubra' is een betoverende bloemgranaatappel, getooid met een lange zomerbloei in een schitterend roodoranje, prachtig geaccentueerd door glanzend donkergroen blad. De grote, zeer gevulde bloemen met een gekreukeld uiterlijk zitten vol met bloemblaadjes waarvan de textuur aan crêpepapier doet denken, maar ze vormen nooit vruchten. Dat doet echter niets af aan zijn rijkdom en aanpassingsvermogen: de jonge plant, mits beschermd in de eerste jaren, groeit uit tot een robuuste struik, ongevoelig voor droogte en veel winterharder dan vaak wordt gedacht, zoals een oud exemplaar bewijst dat al meer dan 20 jaar in volle grond groeit in de Botanische Tuin van de Universiteit van Straatsburg.

De herkomst van de granaatappel ligt vermoedelijk in een uitgestrekt gebied dat Zuidoost-Europa beslaat en zich naar het oosten uitstrekt tot aan de Himalaya. Deze kleine, bladverliezende boom uit de kattenstaartfamilie (Lythraceae) is opmerkelijk genoeg verwant aan de veel voorkomende kattenstaart (Lythrum salicaria) langs onze waterwegen. Hij wordt sinds de oudheid gekweekt om zijn vruchten en zijn magnifieke bloei.

De cultivar 'Maxima Rubra', net als alle dubbelbloemige granaatappelrassen, draagt geen vruchten, maar biedt wel grote, zeer gevulde bloemen. Hij vormt snel een doornloze pol van verweven twijgen in zijn jeugd, met een vrij snelle groei tot aan zijn volwassenheid, die pas na ongeveer 5 jaar intreedt. De volwassen plant ontwikkelt zich veel langzamer en vormt na enkele jaren een kleine boom van 3,5 m hoog en 2,5 tot 3 m breed, met een licht spreidende en ronde habitus, die echter meer opgaand is dan bij fruitdragende rassen. Van een pol groeit hij uit tot een boom met een grillig gevormde stam, waarvan de charme doet denken aan die van olijfbomen. De massale bloei vindt plaats in juni-juli, gevolgd door een meer sporadische bloei gedurende de hele zomer. De grote bloemen bestaan uit talloze gekreukelde bloemblaadjes die ontspruiten uit een dikke, wasachtige kelk die al aan een granaatappel doet denken, maar afvalt zonder vrucht te vormen. Ze hebben een intens vermiljoenrode kleur in de zomerzon, in perfecte harmonie met het intense, levendige en glanzende groene blad. Het blad, dat in het najaar afvalt, bestaat uit kleine, ovale, dikke, glanzende blaadjes in een levendig groene kleur. Ze ontluiken brons- tot purperkleurig in het voorjaar en worden geel voordat ze in de herfst afvallen.

Als symbool van overvloed, net als zijn iconische voorouder uit de oudheid, is de granaatappel 'Maxima Rubra' een prachtige solitair voor alle gebieden waar de temperatuur waarschijnlijk niet onder de -17°C komt. Hij groeit zonder problemen overal waar olijf- en vijgenbomen kunnen standhouden, en zelfs tot in (beschutte delen van) Nederland. Want hij heeft wel degelijk warmte en zon nodig in de zomer om rijkelijk te bloeien. Je kunt hem ook gebruiken in een haag, door hem regelmatig te snoeien, gecombineerd met sterjasmijn (Trachelospermum jasminoides), mirte en zelfs, zoals in de tuinen van het Alhambra, met grote struikrozen (Rosa complicata, Rosa glauca, 'Ghislaine de Féligonde', 'Roseraie de l'Haye'...). Op het terras zal hij troont in een grote pot, samen met citrusbomen, Grevillea en oleanders. Deze teeltwijze maakt het mogelijk de boom in zeer koude streken op een zeer lichte, warme plek te overwinteren.

De stad Granada, een kruispunt van Arabische en Andalusische beschavingen in het zuiden van Spanje, dankt zijn naam aan de aanwezigheid van de granaatappel, die door de Moren werd meegebracht en in overvloed werd geplant in de mythische tuinen van het Alhambra-paleis. Deze boom bloeide ook in de hangende tuinen van Babylon en de Romeinen, die hem in Carthago ontdekten, noemden hem de 'Appel van Carthago'.