Fagus sylvatica Silbertaler - Bonte beuk

De Fagus sylvatica 'Silbertaler' is een bonte beuk met een bescheiden formaat en langzame groei, die zelden te koop wordt aangeboden. Zijn elegante blad bestaat uit bladeren die min of meer gerand zijn met crèmewit tot zeer lichtgeel en bestand zijn tegen de zon, in tegenstelling tot die van veel bonte variëteiten. Zijn herfstkleuren en zijn gladde, grijze schors zijn bovendien aantrekkelijk. Een kleine verzamelboom, gemakkelijk in de teelt in een koel of koud klimaat, die in de tuin in de schijnwerpers gezet kan worden.

De Fagus sylvatica, in de volksmond gewone beuk genoemd, is een soort loofboom, inheems in Europa en maakt deel uit van de napjesdragersfamilie (Fagaceae), net als de eik en de kastanje. Het is een van de belangrijkste bosboomsoorten in het gematigde Europa. Hij komt voor in pure beukenbossen en, vaker, samen met andere soorten in loofbossen, voornamelijk met de wintereik of in gemengde bossen met de gewone zilverspar of de fijnspar. Hij is een indicator voor een vochtig gematigd klimaat. Bosbouwers gebruiken hem voor de productie van hoogstammig hout, voor meubels en, in berggebieden, voor brandhout. In het voorjaar, in april-mei, is de bloei onopvallend, vrij onbeduidend. De mannelijke bloemen van de gewone beuk, verenigd in hangende katjes van 40 tot 60 mm, zijn bleekgeel van kleur, terwijl de groene vrouwelijke bloemen met 2 tot 4 bijeen zitten in een omhulsel aan het uiteinde van de twijgen. In de herfst beginnen de beukennootjes, de vruchten van de beuk, te verschijnen, in de vorm van opmerkelijke, houtige, ruw behaarde napjes met stekels.
De Fagus sylvatica ‘Silbertaler’ werd ontdekt door G. Escherich in 1993. Deze variëteit vormt een kleine boom met een rechte stam en een kegelvormige tot ovale kroon wanneer hij jong is, die zich met het ouder worden een beetje uitspreidt. Met zijn langzame groei bereikt hij ongeveer 4 m hoogte bij 3 m breedte op 20-jarige leeftijd. De twijgen zijn glad en grijsachtig. De bladeren zijn verspreid, gesteeld, breed ovaal, van gemiddelde grootte voor een beuk, gegolfd langs de rand van het blad. Een groot aantal bladeren is bont, maar sommige kunnen volledig groen zijn. Het blad van de bonte bladeren is min of meer gerand met crèmewit, soms crèmegeel. In de herfst krijgt het blad geelbruine tinten en blijft het in de winter aan de boom hangen om pas te vallen bij het verschijnen van de nieuwe bladeren.

Deze bonte beuk is zeer winterhard, tot minimaal -25°C. Zijn blad voegt een vleugje elegantie en licht toe aan het landschap. Hij kan solitair worden geplant in een kleine tuin of in een vrije haag. Hij vormt een kleurrijk en veranderlijk tafereel met mooie struiken zoals de witte paardenkastanje die zich aan het eind van de zomer tooit met pluizige, witte pluimen, de Aucuba japonica 'Crotonifolia' met prachtig bont blad, zelfs in de winter, en de Berberis ottawensis 'Superba' met purperpaars, bladverliezend blad bijvoorbeeld.