Witte klaver groenbemester

De witte dwergklaver is een meerjarige vlinderbloemige, te gebruiken als groenbemester gedurende meerdere jaren of als voedergewas. Het heeft het vermogen om luchtstikstof in zijn wortels vast te leggen. Het is een kruidachtige bijenvriendelijke plant, 10 tot 15 cm hoog. Deze groenbemester zal de bodem losmaken, onkruidgroei beperken en uitspoeling van de bodem of verslemping door regen tegengaan. Zaai in maart-april of anders in september.

De witte dwergklaver behoort tot de familie van de vlinderbloemigen (vroeger peulvruchten) en tot het geslacht Trifolium, net als de paarse klaver of de Alexandrijnse klaver. Deze verschillende klavers kenmerken zich door hun bladeren met 3 blaadjes en door hun vermogen om luchtstikstof in de bodem vast te leggen. De witte dwergklaver onderscheidt zich door zijn kleine hoogte (10 tot 15 cm). Hij heeft een uitgebreid wortelstelsel, waardoor de bodemstruktuur wordt verbeterd. De bloei, in de vorm van witte bolvormige hoofdjes, vindt de hele zomer plaats. Zeer winterhard, gedijt hij in alle bodemtypes behalve te zure of te natte bodems. Hij kan op een afzonderlijke plek worden gezaaid, gemengd met gazon of gebruikt als voedergewas.

Veelvuldig gebruikt in biologisch geteelde tuinen hebben groenbemesters zoals de witte dwergklaver vele voordelen. Ze voeden en verbeteren de bodem door verschillende voedingsstoffen aan te brengen en het microbiële bodemleven te stimuleren. Hun wortels zullen de bodem losmaken, ontdichten en beluchten. Bovendien beschermt de aanwezigheid van een plantendek de bodem tegen uitspoeling (verlies van voedingsstoffen in zandige bodem), verslemping door regen (vorming van een korst in leemhoudende bodem) en erosie (door afspoeling bij hevige regenval in combinatie met een hellend terrein). Dit plantendek maakt het ook mogelijk om onkruidgroei te beperken door de groei van ongewenste planten te voorkomen. Tot slot zijn groenbemesters vaak bijenvriendelijk en trekken ze bestuivers aan.

Groenbemesters worden gezaaid op onbeteelde percelen of op tussenpercelen, tussen de rijen groenten. Ze worden vernietigd ofwel natuurlijk door vorst, ofwel door maaien vóór de zaadvorming. Eenmaal vernietigd kunnen ze ter plaatse worden gelaten als grondbedekking, of worden versnipperd en in de bovenste bodemlagen worden verwerkt, of worden verzameld en aan de compost worden toegevoegd.