Alexandrijnse klaver groenbemester - Trifolium alexandrinum

De Alexandrijnse klaver is een eenjarige vlinderbloemige, te gebruiken als groenbemester op een onbeteeld perceel of als voedergewas. Het heeft het vermogen om stikstof uit de lucht te binden in zijn wortels. Het is een honingproducerende kruidachtige plant met witroze bloemen. Deze groenbemester maakt de grond losser, beperkt onkruidgroei en helpt tegen uitspoeling van de bodem of dichtslaan door regen. Zaaien van april tot augustus.

De Alexandrijnse klaver behoort tot de familie van de vlinderbloemigen (Fabaceae) en tot het geslacht Trifolium, net als witte klaver of rode klaver. Deze verschillende klaversoorten kenmerken zich door hun bladeren met 3 deelblaadjes en door hun vermogen om stikstof uit de lucht te binden. Deze eigenschap stelt de plant in staat om de bodem te verrijken met stikstof na het maaien, als hij ter plaatse blijft liggen als mulch. De Alexandrijnse klaver is weinig vorstbestendig (tot ongeveer -5 °C) en heeft een snelle groei. In de zomer bloeit hij met bolvormige bloemhoofdjes in een witroze kleur. De Alexandrijnse klaver gedijt in alle grondsoorten, behalve in te zware grond.  

Groenbemesters zoals de Alexandrijnse klaver, die veel worden gebruikt in biologisch geteelde tuinen, hebben veel voordelen. Ze voeden en verbeteren de grond door er verschillende voedingsstoffen aan toe te voegen en het microbiële leven in de bodem te stimuleren. Hun wortels zorgen ervoor dat de grond losser wordt, minder compact en beter belucht. Bovendien beschermt de aanwezigheid van een plantendek de bodem tegen uitspoeling (verlies van voedingsstoffen op zandgrond), tegen dichtslaan door regen (korstvorming op leemgrond) en tegen erosie (door afstromend water bij zware regenval op hellend terrein). Dit plantendek helpt ook om onkruidgroei te beperken door de groei van ongewenst kruid te voorkomen. Ten slotte zijn groenbemesters vaak honingproducerend en trekken ze bestuivers aan.

Groenbemesters worden gezaaid op onbeteelde percelen of op tussenpercelen, tussen de rijen groenten. Ze worden vernietigd, hetzij natuurlijk door de vorst, hetzij door maaien voordat het zaad zich vormt. Eenmaal vernietigd, kunnen ze ter plaatse blijven liggen als mulch, of worden ze versnipperd en in de bovenste grondlagen ingewerkt, of worden ze opgeruimd en aan de composthoop toegevoegd.