Griekse oregano

De Origanum vulgare ssp hirtum, ook wel Origanum heracleoticum genoemd, staat in het Nederlands bekend als Griekse oregano. Het is een ondersoort van de wilde marjolein die endemisch is in het oostelijke Middellandse Zeegebied. In de aromatherapie wordt deze oregano gewaardeerd om zijn krachtige en zeldzame etherische olie, en hij geldt als de meest aromatische van alle soorten. Het is een kleine, bossige plant met groene, behaarde bladeren die in de zomer een mooie, geurige en bijenvriendelijke witte bloei geeft. Net als alle oreganosoorten gedijt deze het best in zeer goed doorlatende grond en kan hij goed tegen zomerdroogte. De kleine, aromatische bladeren met hun heerlijk pittige smaak geven aroma aan alle gerechten op tomatenbasis, pizza's, maar ook aan olijfolie, alle zomergroenten, gegrild vlees en vis...

Wilde marjolein of oregano (Origanum vulgare) wordt soms verward met echte marjolein (Origanum majorana), maar het zijn twee verschillende soorten.

De Griekse oregano groeit van nature in Griekenland en Turkije. In het wild komt hij voor in dennenbossen, garrigues en aan de rand van akkers, zowel op niet-kalkhoudende als kalkhoudende grond, tot op 1500 meter hoogte. Zijn vorstbestendigheid is goed (kortstondig tot -15°C), maar minder in te vochtige grond in de winter. Deze vaste, kruidachtige plant behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae), net als tijm en lavendel. De polvormige groeiwijze bereikt een hoogte van 40 cm en een breedte van 30 cm. Deze wilde marjolein draagt in de zomer kleine witte bloemen. Het is een bijenvriendelijke plant die zeer de moeite waard is om in de tuin te zetten. Eenmaal goed geworteld heeft hij in de zomer geen extra water nodig. Hoe droger de grond, hoe aromatischer de plant.

In de keuken:

De bladeren, die aan het einde van de bereiding worden toegevoegd, worden vaak gebruikt in tomatensaus en op pizza's. Ze geven ook smaak aan salades, maken azijn en olijfolie aromatisch, en zijn lekker bij pasta, gevulde groenten, ratatouille en grillades... Je kunt er ook thee van trekken. Wilde marjolein staat bekend om zijn ontsmettingsmiddelen, pijnstillende en krampstillende eigenschappen.

De oogst: deze kan naar behoefte plaatsvinden, van mei tot september. Pluk de stengels bij voorkeur 's ochtends, wanneer het aroma het sterkst is.

De bewaring: verse bladeren zijn enkele dagen houdbaar in de koelkast. Ze kunnen ook worden gedroogd of ingevroren. Om te drogen, hang je de stengels van de wilde marjolein in bosjes ondersteboven op een schaduwrijke plek. Bewaar de gedroogde bladeren daarna in luchtdichte potten.