Paprika Ariane F1

De zoete puntpaprika Ariane F1 is een hybride Capsicum annuum van Nederlandse oorsprong die in de categorie paprika's valt omdat het capsaïcinegehalte zo laag is. Hij produceert mooie, middelgrote, kubusvormige vruchten met 4 lobben in saffraangeel, waarvan de smaak bijzonder zoet is. Hij doorloopt een rijpingsfase waarin hij donkergroen wordt, voordat hij zich tooit met een prachtige, heldere schil die ongeëvenaard is om zomersalades kleur te geven.
Denk ook aan piperades, waar hij samen met de beroemde Espelette-peper en rode en groene paprika's een mooi figuur slaat in de iconische gerechten van het Baskenland. De Ariane-paprika wordt binnenshuis gezaaid van maart tot mei en geoogst van juli tot september. Elke plant draagt ongeveer tien vruchten per jaar.

De peper is een kruid dat, net als zijn zeer naaste verwant de paprika, tot de nachtschadefamilie behoort. Archeologische vondsten bewijzen dat de peper al werd gegeten door de Inca's in 7500 v.Chr. en dat hij vanaf 3000 v.Chr. werd gecultiveerd. De peperplant is een vaste plant in tropische klimaten en wordt in ons klimaat als eenjarige gekweekt, tenzij hij in een pot staat zodat hij in het koude seizoen warm kan worden overwinterd. Hij produceert kleine bloemen, wit, paars met helmknoppen of zaden van verschillende kleur, afhankelijk van de soort.

Ontdekt door de Spanjaarden in de 16e eeuw, verspreidde het gebruik ervan zich snel over de hele wereld. Alle regio's van de wereld nemen het op in hun culinaire traditie, tot het punt dat men zou denken dat de Indiase, Indonesische of Afrikaanse keuken de peper altijd al heeft gebruikt. Allemaal zijn ze veroverd door deze felrode vrucht die 'bijt als je erin bijt'; een kenmerk dat hem de naam Capsicum heeft opgeleverd. Er zijn vijf hoofdsoorten, vaak herkenbaar aan onder andere de kleur van hun bloei. Ze vormen een struik met een opgaande groeiwijze en lancetvormige bladeren en produceren kleine bloemen die holle vruchten worden met daarin de zaden, waarvan de kleur varieert per ras.

De peper is van nature rijk aan vitamine C, ongeveer twee keer zoveel als citroenen of sinaasappels. Het is een zeer vluchtige stof waarvan het gehalte aanzienlijk afneemt naarmate de peper droogt. Het wordt nog schaarser wanneer het tot poeder wordt vermalen. Het is ook zeer rijk aan vitamine A, dat stabieler is en waarvan het gehalte juist toeneemt naarmate de vrucht droogt.

De peper staat er vooral om bekend een alkaloïde te bevatten zonder smaak of geur maar extreem krachtig: capsaïcine. Smaak en scherpte van de peper zijn twee volledig onafhankelijke begrippen. De scherpte, gemeten op de schaal van Scoville, activeert niet de smaakpapillen maar de warmtereceptoren van de huid of slijmvliezen en veroorzaakt een branderig gevoel. Het capsaïcinegehalte maakt het onderscheid tussen peper en paprika. Studies hebben aangetoond dat sterke pepers in gerechten ook als bacteriedodend middel werken. In de natuur ontwikkelen peperplanten zonder natuurlijke vijanden maar weinig capsaïcine in hun vruchten. Planten die echter aan veel vijanden van allerlei aard worden blootgesteld, produceren vruchten die rijk zijn aan deze stof. Het is dus een effectief verdedigingsmiddel van de plant.

We zijn gewend onderscheid te maken tussen paprika's en pepers. Paprika is een benaming voor een peper zonder of bijna zonder capsaïcine. Beide kunnen worden bereid als puree of confit, als bijgerecht of als hoofdgerecht.

De oogst: het oogsttijdstip wordt bepaald door de kleur van het ras bij rijpheid, maar ook door wat je prefereert in de peper: zijn scherpte of zijn aroma. Sommige rassen ontwikkelen een vrucht met een betoverend aroma dat bij rijpheid verdwijnt. Andere zijn heerlijk als ze nog groen zijn, terwijl weer andere alleen goed zijn als ze volledig rijp zijn. Oogst ze met een mesje of met de hand, naar behoefte, en zorg dat je ongeveer één tot twee cm van de steel laat zitten. Weet ook dat de peper na het plukken verder rijpt.

De bewaring: pepers zijn enkele dagen houdbaar in de groentelade van de koelkast. Afhankelijk van de omvang van je oogst, zul je ze waarschijnlijk langer willen bewaren. Wat paprika's betreft, kun je kiezen voor een methode waarbij de vrucht vers blijft. Je kunt ze dan marineren in olie met kruiden, inmaken in azijn op pickles-manier of tot puree verwerken. Voor deze laatste methoden zijn er talloze recepten. Als laatste redmiddel kun je je oogst ook invriezen. Was en droog ze in alle gevallen zorgvuldig af.

De tuintip: Om spintmijten te bestrijden, plant je radijsjes in de buurt.