6 groenblijvende heesters voor een bergtuin

de lepeltjesboom

Ook wel lepeltjesboom genoemd, de Kalmia latifolia is een zeer fraaie heester die oorspronkelijk uit Noord-Amerika komt en in het voorjaar (mei-juni) trossen met kleine, wijd openstaande bekerbloemen biedt. Afhankelijk van de variëteit hebben ze verschillende roze tinten: van rozeachtig wit tot purperroze en zelfs bijna rood. Ze zijn bijzonder verfijnd, lijken van porselein te zijn gemaakt en zijn versierd met uiterst fijne patronen. Ook de bloemknoppen zijn zeer decoratief en doen denken aan kleine schuimgebakjes. De Kalmia groeit langzaam en bereikt op volwassen leeftijd een hoogte van 2 tot 3 m. De bladeren zijn vrij gewoon, glanzendgroen en dik, en lijken op laurierbladeren. De Kalmia latifolia is een zuurminnende heester die het goed doet in halfschaduw, in een zure bodem en beschut tegen harde wind. Hij kan ook in een grote pot of bak worden gekweekt. Hij is volledig winterhard en verdraagt temperaturen van ongeveer -25 tot -30 °C. In de tuin kun je hem combineren met rododendrons, Enkianthus en heideplanten.

Bekijk onze complete fiche: “Kalmia latifolia: planten, kweken en verzorgen”

Kalmia latifolia ‘Peppermint’

De rododendron

Sommige rododendrons zijn bijzonder goed aangepast aan het bergklimaat en kunnen temperaturen van rond de – 30 °C verdragen. De Rhododendron ferrugineum is bijvoorbeeld een heester die van nature in de bergen groeit, in de subalpiene zone (tussen 1.400 en 2.400 m hoogte). Hij wordt 30 cm tot 1,20 m hoog. Hij heeft donkergroene bladeren, roestkleurig aan de onderkant, en ontplooit in het voorjaar zeer mooie felroze bloemen. Ontdek ook de Rhododendron tsariense, een heester afkomstig uit de Himalaya, met donkergroene bladeren die aan de onderkant verrassend viltig zijn en een geelbruine tot roestkleurige tint hebben. Hij vormt een heester van ongeveer 1,30 m in alle richtingen en biedt in april witroze bloemen. In de tuin kun je deze rododendrons combineren met jeneverbessen, bosbessen en Kalmia. Denk ook aan Aziatische sleutelbloemen, zoals de Primula japonica ‘Alba’.

Rhododendron ferrugineum (foto Daniel Ballmer)

De jeneverbes

De jeneverbes of Juniperus communis is een zeer winterharde conifeer die temperaturen tot – 30 °C verdraagt. Hij groeit van nature tot op een hoogte van 1.800 – 2.000 m. De plant draagt donkergroene naaldvormige bladeren van 1 tot 3 cm lang. De bloei is onopvallend, maar wordt gevolgd door het verschijnen van bolvormige vruchten, die eerst groen zijn en bij rijpheid blauwzwart en berijpt worden. De jeneverbes is verkrijgbaar in talrijke variëteiten, die verschillen in groeiwijze: bodembedekkend (zoals de variëteit ‘Green Carpet’) of kegelvormig (bijvoorbeeld ‘Sentinel’), maar ook in kleur: groen, blauwachtig of goudgeel. Je kunt ook kiezen voor de Himalayajeneverbes, Juniperus squamata, die eveneens sterk genoeg is om in een bergtuin te worden gekweekt. Hij heeft een mooi blauwgrijs blad en groeit bodembedekkend.

Jeneverbessen hebben als voordeel dat ze zich aanpassen aan alle soorten bodems, zelfs stenige en ondiepe, en zonder problemen droogte verdragen. Je kunt ze in wolkvorm of als niwaki snoeien om de tuin een Japanse sfeer te geven. Ze combineren prachtig met andere kleine coniferen, zoals de bergden, Pinus mugo, en de Thuja occidentalis ‘Danica Aurea’, die van nature een kleine bol met goudgeel blad vormt.

Bekijk onze volledige fiche: “Juniperus, jeneverbessen: planten, snoeien en onderhouden”

Juniperus communis ‘Compressa’ en Juniperus squamata

De levensboom

De levensboom is een conifeer die vaak wordt gebruikt voor het vormen van monosoortige hagen, die bijzonder dicht en ondoorzichtig zijn, temeer omdat hij snoei zeer goed verdraagt, maar hij kan ook als solitair worden geplant. Zijn bladeren bestaan uit kleine schubben van 1 tot 3 mm lang, die dakpansgewijs op afgeplatte en vertakte twijgen liggen. De meest voorkomende soort in cultuur is de Thuya plicata (winterhard tot – 20 / – 25 °C), maar je kunt ook kiezen voor de westerse levensboom, Thuya occidentalis (winterhard tot – 30 °C), met een iets compactere groeiwijze en glanzender, heldergroen blad. Er bestaan verschillende variëteiten, die bijvoorbeeld een ronde vorm aannemen, zoals de Thuya occidentalis ‘Danica’, of een zuilvorm hebben, zoals de Thuya ‘Totem Smaragd’. Andere onderscheiden zich door hun goudgele blad (‘Rheingold’) of blauwachtige blad (‘Pancake Concesarini’).

De levensbomen staan graag in de zon of halfschaduw, in elke bodemsoort. Ze kunnen één tot twee keer per jaar worden gesnoeid, hoewel variëteiten met een kegel- of bolvorm zonder problemen zonder snoei kunnen, als ze voldoende ruimte hebben. Met hun geometrische vormen passen deze laatste uitstekend in een tuin met een eigentijdse en sierlijke stijl, in combinatie met grassen zoals Pennisetum alopecuroides of Stipa capillata, evenals andere coniferen met een goed gestructureerde groeiwijze, bijvoorbeeld de Juniperus communis ‘Green Carpet’ of de Picea abies ‘Little Gem’).

Bekijk onze complete fiche over het kweken van de levensboom.

Thuya occidentalis ‘Brabant’

De Cotoneaster

Dwergmispels zijn sterke, weinig eisende en gemakkelijk te kweken heesters. Van de wintergroene variëteiten raden we vooral de Cotoneaster franchetii of Cotoneaster lacteus aan. Ze vormen bossige, afgeronde heesters die op volwassen leeftijd 2 tot 3 m hoog en breed worden. Hun takken zijn boogvormig en dragen kleine bladeren die aan de bovenzijde mat donkergroen en aan de onderzijde viltig zijn. De dwergmispels dragen in het voorjaar talrijke kleine witte bloemen met vijf bloembladen, die bijzonder rijk zijn aan nectar. In het najaar worden ze gevolgd door decoratieve, felrode bessen die zeer geliefd zijn bij vogels.

Plant de Cotoneaster in de zon of halfschaduw, in elke grondsoort, zelfs kalkrijke of stenige bodem, zolang die goed gedraineerd is. Hij heeft namelijk een hekel aan overmatige vochtigheid in de winter, waardoor zijn wortels kunnen gaan rotten. Dankzij zijn landelijke uitstraling vormt hij prachtige combinaties met sneeuwballen (bijvoorbeeld de Viburnum dentatum ‘Blue Muffin’, met decoratieve blauwe bessen), maar ook met krentenbomen, lijsterbessen en kornoeljes.

Bekijk onze fiche “Cotoneaster: planten, snoeien en verzorgen”

Cotoneaster franchetii (foto: A. Barra) en Cotoneaster lacteus

De hulst

De hulst, Ilex aquifolium, is een zeer winterharde heester die van nature in het kreupelhout groeit tot op 1500 m hoogte, en in de zuidelijkste delen van zijn verspreidingsgebied zelfs tot 2000 m. De bladeren zijn glanzend donkergroen en leerachtig. Ze zijn polymorf: de onderste bladeren hebben meestal een fraai getande en stekelige bladrand, terwijl de bovenste eenvoudig gegolfd zijn. De plant kan op volwassen leeftijd tot 5 m hoog en 2 m breed worden. Het is een tweehuizige plant, wat betekent dat er mannelijke en vrouwelijke planten bestaan. De vrouwelijke planten dragen in het najaar prachtige felrode bessen van ongeveer 1 cm doorsnede, die lang in de winter blijven zitten. Vogels zijn er dol op. Sommige variëteiten onderscheiden zich door hun bont blad, zoals de hulst ‘Argenteomarginata’.

De hulst is een sterke en goed winterharde heester die het goed doet in de halfschaduw. Hij houdt van vochthoudende en vruchtbare, enigszins zure bodems die goed gedraineerd zijn. In de tuin past hij gemakkelijk in een vrije en landelijke haag, of zelfs als solitair. Hij is perfect te combineren met andere heesters met sierlijke bessen, zoals de meidoorn of de sneeuwbes.

Bekijk ons volledige artikel voor alles over de hulst

Ilex aquifolium (botanische soort) en Ilex aquifolium ‘Argenteovariegatum’ (foto: Starr Environmental)