5 waterplanten voor een zacht klimaat

De Nymphaea tetragona, bekend als dwergwaterlelie, is vanwege zijn kleine formaat ideaal voor kleine vijvers en potten op terrassen. De halfgevulde witte bloemen, met oranjerode meeldraden, hebben een diameter van 5 tot 8 cm. De donkergroene, olijfgroene bladeren met paarsbruine vlekken dragen bij aan zijn charme. Deze plant is een echte parel om van dichtbij te bewonderen.

De kleine witte waterlelie komt oorspronkelijk uit het noordelijk halfrond en groeit in Europa, Azië en Noord-Amerika. Hij gedijt in rustig, ondiep water. Deze vaste waterplant heeft een verticale wortelstok en drijvende, ovale tot elliptische bladeren. De solitaire en soms geurende bloemen kunnen een diameter van 8 cm bereiken. Na de bloei vormt de plant vruchten onder water, die zaden vrijgeven die in de modder ontkiemen.

Waterlelies dragen bij aan de zuurstoftoevoer van het water en bieden vissen schaduw en beschutting. De Nymphaea tetragona is winterhard tot ongeveer -10 °C. De wortelstokken worden op een diepte van 20 tot 40 cm geplant, in goede, voedselrijke tuingrond zonder stenen. Geef ze de zonnigste plek in de vijver.

De Thalia dealbata, ook wel witte Thalia of watercanna genoemd, is een water- of semi-aquatische vaste plant, vaak wintergroen, die opvalt door haar grote formaat en haar aren met mauvekleurige bloemen in de zomer. Ze is ideaal voor vijvers en geeft de tuin een verticaal en exotisch accent. In een vruchtbare bodem en onder een zacht klimaat kan ze een flinke omvang bereiken, hoewel haar winterhardheid beperkt is.

De Thalia dealbata behoort tot de familie van de Marantaceae en komt oorspronkelijk uit het zuiden van de Verenigde Staten, waar ze in moerassen en zonnige vochtige gebieden groeit. Deze plant ontwikkelt zich dankzij grote ondergrondse rizomen. In de zomer produceert ze hoge bloemstengels met wasachtige bloemen in tinten die variëren van wit tot mauve. De nectarrijke bloemen trekken bijen aan en worden gevolgd door purperkleurige zaden. Haar grote, ovale bladeren met een blauwgroene kleur en een witachtige beharing verschijnen in het voorjaar. Hoewel de Thalia dealbata in haar natuurlijke leefgebied wintergroen is, wordt ze in koudere klimaten bladverliezend.

Deze plant is perfect voor grote siervijvers, waar ze rechtstreeks in de modder of in een ondergedompelde mand wordt geplant. Ze zorgt voor een unieke exotische uitstraling. Dankzij haar bodembedekkende groeiwijze kan ze als bodembedekker worden gebruikt, zelfs in een vochtige rotstuin, op voorwaarde dat ze voldoende ruimte krijgt. Ze heeft volle zon nodig om zich volledig te ontwikkelen. De Thalia dealbata kan ook in een grote bak op een terras worden gekweekt, met de voeten in het water, en moet in de winter tegen de kou worden beschermd.

De rizomen worden 0 tot 50 cm onder het wateroppervlak geplant. De plantdiepte kan worden aangepast aan de minimale wintertemperaturen. De rizomen worden beschermd door de waterhoogte en zijn bestand tegen temperaturen tot -17 °C, maar de koelte op diepte zorgt er in het voorjaar voor dat de groei later op gang komt.

De Aponogeton distachyos, een exotische waterplant, valt op door zijn drijvende bladeren en grote witte schutbladen die ‘s avonds een vanillegeur verspreiden. De bloei, die voornamelijk aan het einde van de winter plaatsvindt, doet denken aan die van orchideeën en schittert tijdens de korte dagen. De plant biedt een originele schoonheid die geschikt is voor alle soorten vijvers, ook voor schaduwrijke vijvers waar waterlelies niet gedijen.

De geurende aponogeton komt oorspronkelijk uit Zuid-Afrika en werd in de 17e eeuw in Europa geïntroduceerd. Inmiddels is hij ingeburgerd in Australië, Frankrijk en Engeland. Deze plant vormt pollen met een diameter van 80 cm en bloeit van het voorjaar tot het najaar, soms ook in de winter, met aren van geurende bloemen die bijen aantrekken. De bloemen zijn eerst wit en worden groen naarmate ze ouder worden. De plant gaat in de zomer in rust, maar kan tijdens een zachte winter blijven bloeien. De bladeren zijn 6 tot 25 cm lang, eerst ondergedoken en later drijvend.

De vanilleplant uit het water houdt van zon, maar verdraagt ook schaduw. Hij geeft de voorkeur aan zoet water en is gevoelig voor vorst, hoewel hij temperaturen tot -10 °C verdraagt. In de winter is het raadzaam de wortelstokken tegen vorst te beschermen. Wanneer de plant in de schaduw staat, bloeit hij van april tot aan de vorst. Let op: Koikarpers zijn dol op deze plant, dus bescherming kan nodig zijn.

De geurende aponogeton is een uitstekend alternatief voor waterlelies op weinig zonnige plaatsen. Hij is perfect voor middelgrote of grote vijvers, maar mag niet te dicht bij waterlelies worden geplant om te voorkomen dat hij ze verstikt. Hij kan worden gecombineerd met Thalia om een groene plantenbedekking te creëren. Deze plant volgt de natuurlijke cyclus van zijn land van herkomst en bloeit in tegenstelling tot andere planten.

De Cyperus papyrus, bekend als de papyrus van de oude Egyptenaren, is een historische plant die werd gebruikt voor het maken van papier. Ook wel papyrusplant genoemd, wordt hij gekenmerkt door lange stengels die meer dan 2 meter hoog kunnen worden en eindigen in enorme bundels schutbladen die samen een pluimvormige paraplu vormen. Deze spectaculaire vaste plant, de meest majestueuze waterplant in een zacht klimaat, is gevoelig voor vorst en overleeft niet onder -3 °C. Hij gedijt in een ondergedompelde pot en heeft een zonnige standplaats en beschutting voor de winter nodig.

De Cyperus papyrus komt oorspronkelijk van de oevers van de Nijl, waar hij vroeger dichte struwelen langs de rivier vormde. Tegenwoordig is hij zeldzaam in zijn natuurlijke habitat, maar wordt hij in gematigde streken op grote schaal gekweekt vanwege zijn sierlijke uiterlijk, in de tuin, kas of veranda.

Deze uitbundige plant ontwikkelt talrijke bladloze stengels die in ons klimaat ongeveer 1,50 m hoog worden. Hij breidt zich onbeperkt zijwaarts uit. In het voorjaar produceert elke stengel een pluimvormige bloeiwijze met kleine crèmekleurige bloemen, die in de zomer bruin worden. Deze bloemen produceren zaden die door de wind worden verspreid. De Cyperus papyrus vermeerdert zich via zaden en wortelstokken, maar kan niet in water worden gestekt.

Ideaal voor oevers in een zacht klimaat, is de papyrus ook geschikt voor het terras, op voorwaarde dat hij in voortdurend vochtige grond blijft staan. Hij verfraait de omgeving van een bovengrondse vijver op het terras.