Tulipa urumiensis - botanische tulp

Tulipa urumiensis is de allerkleinste van alle bekende tulpensoorten. Ze produceert vaak meerdere stervormige bloemen per stengel. De bloemblaadjes hebben een licht uitgewassen strogeel en zijn aan de buitenkant mooi gestreept met bruinpaars en olijfgroen. Hoewel ze niet de felste zijn, zijn de bloemkronen sierlijk en komen ze vroeg in het voorjaar uit boven een bedje van groen. Deze variëteit is ideaal voor de rotstuin, plantenbakken of borders, waar ze zich in de loop der tijd uitbreidt tot een kleurrijk tapijt. Ze blijkt krachtig, betrouwbaar en productief, weinig eisend en komt elk jaar terug.

De botanische tulp Urumiensis behoort tot de leliefamilie. Deze soort, afkomstig uit het westen van Iran, wordt niet hoger dan 10 cm in bloei. Het loof is fris en heldergroen, vrij smal tot bijna lintvormig, overvloedig en zeer gezond. De licht geurende bloemen, alleenstaand of in groepjes van 3 of 4, verschijnen in maart-april, vroeger of later afhankelijk van het klimaat. Ze worden gedragen door korte stengels, maar steken mooi boven het blad uit. In volle bloei, in de zon, tonen ze goudgele meeldraden. Ze sluiten zich 's avonds en wanneer de zon verdwijnt. Deze tulp verwildert gemakkelijk in goed doorlatende grond, die 's zomers droog is, door de aanmaak van broedbolletjes maar ook door spontane uitzaai.

Botanische tulpen degenereren niet in de loop der tijd zoals grootbloemige tulpen. Ze kunnen jarenlang op dezelfde plek blijven zonder bijzondere verzorging en gedijen goed in borders en rotstuinen. Je kunt ze massaal planten, in een gazon, een border, samen met de Tulipa tarda of de Tulipa clusiana. Om kleurrijke taferelen te creëren, kun je ze ook combineren met diverse kleine bolgewassen: krokus, Ipheion uniflorum, kleinbloemige narcissen, druifjes, Puschkinia, Cyclamen coum… Deze tulpen zijn ongeëvenaard om kleur te brengen in het voorjaar in potten of in zonnige tuinen.

Tulpensoorten komen voor in een groot deel van de Oude Wereld, van West-Europa tot China en Japan, via Oost-Europa, Klein-Azië en Centraal-Azië. Hun verspreidingsgebied omvat ook Noord-Afrika en het Indiase subcontinent. Het diversiteitscentrum van het geslacht ligt in de bergen van de Pamir en de Hindoe Kush en in de steppen van Kazachstan.