Astragalus canadensis - Astragale van Canada

De Canadese hokjespeul is een grote, bossige vaste plant met een wat wilde groeiwijze die wel meer dan 1 meter hoog kan worden. In de zomer produceert ze lange, rechtopstaande bloemtrossen met mooie, lichtgele 'boonachtige' bloemen, die zeer geliefd zijn bij bijen. Deze krachtige plant, die graag de ruimte heeft, staat het liefst op een open plek in frisse of wat drogere grond, zelfs als die arm is.

De Astragalus canadensis behoort tot de familie van de Fabaceae (voorheen bekend als de Vlinderbloemigen). Zoals de naam al doet vermoeden, is ze oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Amerika, van het zuiden van de Verenigde Staten tot de koude streken van centraal Canada. Je kunt deze plant tegenkomen in frisse, zandige graslanden, in struikgewas en lichte bosranden, langs waterlopen en soms ook op braakliggende landbouwgrond. De plant vormt een krachtige, rechtopgaande pol met een wat rommelig uiterlijk, die tussen de 80 cm en 1,20 meter hoog wordt. Ze is gekleed met 20 cm lange, blauwgroene bladeren, die zijn verdeeld in 21 tot 31 deelblaadjes. Tussen juni en augustus verschijnen aan het einde van de stengels lange, rechtopstaande trossen van 20 tot 30 cm hoog, bestaande uit 60 tot 75 bloemen in een mooie zwavelgele kleur. Deze bloemen, zeer geliefd bij bestuivende insecten, zijn typisch voor de familie en lijken op die van bonen of wikkes in onze weilanden. Ze worden in de late zomer gevolgd door puntige peulen. 

De Canadese hokjespeul is een zeer winterharde (-30°C deert haar niet!) en makkelijke plant: zoals veel planten uit de Vlinderbloemenfamilie kan ze atmosferische stikstof binden met behulp van bacteriën die in symbiose in haar wortels leven. Hierdoor kan ze zelfs groeien in een vrij arme bodem, die ze geleidelijk zal verrijken. In de natuur zijn dit vaak pioniersplanten die het vervolgens mogelijk maken voor andere, veeleisendere soorten om zich te vestigen. Je kunt haar planten op een wat lastige talud, of in een fris of wat droog, maar goed doorlatend grasland, in de volle zon of lichte schaduw. De plant vormt een diepe penwortel die niet van verstoring houdt, dus vermijd absoluut om haar te verplaatsen eenmaal ze geplant is. Op winderige plekken, of als de grond te rijk is, heeft de pol de neeling om uit elkaar te vallen; een onopvallend steuntje kan dan nuttig zijn – hoewel de eenvoudigste oplossing vaak is om andere planten eromheen te zetten voor steun. Als ze het naar haar zin heeft, kan de Canadese hokjespeul zich uitzaaien, soms in flinke aantallen.

Combineer deze soort met haar wilde charme met andere grote vaste planten voor graslanden, zoals de reuzen-schaafstro, de gele centaurie, de Alcalthaea 'Parkallee', en de siergrassen Stipa gigantea of Miscanthus sinensis 'Zebrinus', voor een tegelijkertijd spectaculair en landelijk plaatje!

NB: De Canadese hokjespeul is eeuwenlang gebruikt door verschillende inheemse Amerikaanse volkeren, die met name haar wortels gebruikten vanwege de dermatologische en pulmonale eigenschappen.