Miscanthus sinensis Zebrinus - Prachtriet

De Miscanthus sinensis 'Zebrinus' is een variëteit van het Chinese rietgras met lange groene bladeren die zijn versierd met horizontale crème tot lichtgele banden. De plant vormt een brede pol, rechtopstaand aan de basis maar boogvormig aan de top. Na een warme zomer komen koperkleurige, later zilverwitte pluimen boven het loof uit. Zeer winterhard, robuust en onderhoudsvriendelijk, blijft dit miscanthus, bekroond met een Award of Garden Merit van de RHS, tot diep in de winter aantrekkelijk. De opvallende bladstrepen zijn al van ver in de tuin te zien.

Het Chinese rietgras behoort tot de Grassenfamilie (Poaceae). Het is een vast siergras dat van warmte houdt: de wortelstok rust in de winter en pas laat in het voorjaar lopen nieuwe halmen uit. De halmen, zoals de stengels van grassen heten, worden niet houtig en worden elk jaar volledig vernieuwd. Bladeren en stengels drogen uit na de eerste nachtvorst, maar blijven lang staan. De Miscanthus sinensis groeit van nature in een groot deel van Oost-Azië, met name in China, Korea, Japan en Taiwan, in graslanden en op open hellingen. De plant vormt korte wortelstokken en groeit uit tot een dichte pol die zich geleidelijk verbreedt. Het loof wordt 1,20 tot 1,50 m hoog; de bloeiwijzen kunnen tot 1,50 of 2 m reiken. Een volwassen plant wordt 80 cm tot 1 m breed. De plant is na drie tot vijf jaar volledig uitgegroeid. De lange, smalle bladeren met licht snijdende randen groeien eerst recht omhoog en buigen daarna om. Onregelmatige banden, breder of smaller, lopen van de ene rand naar de andere. Eerst lichtgeel, later crème, en ze worden steeds duidelijker naarmate de zomer vordert. Een fijne lichte nerf loopt ook door het midden van elk blad.  'Zebrinus' vormt een pol waarvan de uiteinden terugbuigen. Het bloeiseizoen hangt af van de lengte en de warmte van de zomer. In gunstige jaren bloeit hij van augustus tot oktober: fijne roze tot koperkleurige pluimen komen boven de bladeren uit. Ze openen zich daarna tot zilverwitte pluimen en worden bij het drogen lichtbeige. In een koel klimaat verschijnen ze laat of helemaal niet. Bij de eerste nachtvorst kleurt het loof strogeel, daarna lichtbruin. De droge pol blijft een deel van de winter staan. Deze variëteit is winterhard tot -20 °C in goed doorlatende grond.
De vorm die vandaag als 'Zebrinus' wordt geteeld, staat al in 1878 in een catalogus van de Belgische kweker Auguste Van Geert, onder de naam Eulalia zebrina. In hetzelfde jaar duikt hij op bij Louis Van Houtte onder de naam Eulalia japonica 'Zebrina'.

Dit siergras is zeer structuurbepalend en kan worden gebruikt in een wilde border, om een tuin af te schermen of als contrast met allerlei geometrische vormen in een architecturale tuin. Het gestreepte loof combineert van nature met andere grassen en met grote, landelijke vaste planten. De Panicum virgatum 'Northwind', de Calamagrostis brachytricha, de Cephalaria gigantea en de Aster laevis 'Calliope' vormen een harmonieus geheel. Het geheel doet denken aan een hoog grasland en is ook in de winter nog decoratief, wanneer het loof is verdroogd.