Angelica atropurpurea - Amerikaanse engelwortel

Angelica atropurpurea, de Purper engelwortel, is een grote kruidachtige vaste plant voor matig vochtige tot vochtige bodems afkomstig uit Noord-Amerika. Je herkent hem aan zijn dikke, holle, purperrode tot wijnrode stengels, die in de zomer grote witachtig groene schermen dragen. Hij staat prachtig op een oever, in een vochtige weide of achterin een grote, frisse border. Zijn verticale groei is bijzonder elegant en de bloemen zijn nuttig voor bestuivende insecten.

Deze soort behoort tot de familie van de Schermbloemenfamilie (Apiaceae), vroeger Umbelliferae genoemd. In het Nederlands heet hij purper engelwortel, zwartpurperen engelwortel en donkerpurperen engelwortel; in de kwekerij komt men ook wel tegen purperstengelige engelwortel. De belangrijkste botanische synoniemen zijn Archangelica atropurpurea, Selinum atropurpureum, Angelica atropurpurea var. occidentalis en Angelica laurentiana. Deze botanische soort groeit in het oosten van Canada en in een groot deel van het noorden en oosten van de Verenigde Staten. Je vindt hem langs rivieren, op vochtige oevers, in moerassen, natte weilanden, sloten en vochtige onderbossen, op voedselrijke, soms kalkhoudende bodems. Het is een kruidachtige, bladverliezende vaste plant: het bovengrondse deel sterft in de winter af en loopt in het voorjaar weer uit vanuit de wortelstok. Zijn vaste plant karakter is genuanceerd: de plant kan meerdere jaren in rozetvorm leven voordat hij bloeit, maar gedraagt zich meestal als een kortlevende vaste plant die afsterft na het produceren van zaden. De afmetingen variëren sterk afhankelijk van de standplaats. In een frisse tuingrond kan hij 90 cm hoog worden; op een diepe, vochtige en vruchtbare oever haalt hij vaak 1,50 m tot 2 m, soms meer. De stengels zijn glad, stevig, hol en gekleurd paars tot donkerpurper, voorzien van goed zichtbare bladscheden. De samengestelde bladeren zijn verdeeld in ovale, getande deelblaadjes, heldergroen tot donkergroen. De onderste bladeren kunnen zeer groot worden en vormen een weelderige massa vóór de bloei. De bloei vindt plaats van juni tot augustus, afhankelijk van het klimaat. De bloemen zijn klein, witachtig groen tot crème, verzameld in grote schermen van 10 tot 20 cm diameter. Ze worden bezocht door zweefvliegen, kleine bijen, vliegen en kevers. De vruchten zijn platte, ovale zaden die zich spontaan kunnen uitzaaien op kale, vochtige grond. Het is een plant met een penwortel die niet graag verplant wordt. Zijn winterhardheid is uitstekend: -29 °C tot -34 °C.

In de tuin gedijt deze engelwortel op een bodem die nooit uitdroogt. De oever van een vijver, een beplante sloot of een vochtige weide zijn geschikt. Geef hem wat ruimte zodat de purperen stengels niet ondergesneeuwd raken door andere beplanting. Als begeleidende planten kunt u kiezen voor Filipendula rubra ‘Venusta’, de Iris versicolor ‘Kermesina’ lager geplaatst, vlak bij het water, en 'Eupatorium maculatum ‘Purple Bush’ op de achtergrond. In de halfschaduw kunt u hem combineren met het prachtige purperbruine blad van de Rodgersia pinnata ‘Bronze Peacock’.