Magnolia thompsoniana - Beverboom

De Magnolia (x) thompsoniana is een van de eerste verkregen tuinhybriden, ontstaan uit een toevallige kruising van twee Magnolia-soorten. Deze kleine, krachtige boom is herkenbaar aan zijn enigszins exotische uitstraling. Dit komt door zijn vermogen om meerdere stammen te vormen, zijn sterk uitgespreide groeiwijze en zijn overvloedige, donkere en glanzende loof met een zilverkleurige onderkant, dat blijft zitten als de winter niet te streng is. Zijn tweede troef is de lange, lichtgeurende bloei, van het voorjaar tot in de zomer. Zijn grote crèmewitte bloemen, met een merkwaardig perkamentachtig uiterlijk, verschijnen zelfs bij jonge planten. In de tuin waardeert hij, zoals de meeste magnolia's, een vruchtbare bodem die vochtig blijft, neutraal tot zuur, en een zonnige standplaats.

Binnen de magnoliafamilie behoort de Magnolia van Thompson tot de meest krachtige. Het is een robuuste boom met een mooie statuur, perfect winterhard, vaak met meerdere stammen, die een brede, luchtige en weinig vertakte kroon ontwikkelt, over het algemeen afgerond kegelvormig en vrij vol van uiterlijk. Hij werd geboren in Londen in 1808, in de kwekerij van Archibald Thompson, waarschijnlijk uit een spontane kruising tussen de Magnolia virginiana, uit het vochtige zuiden van de VS, en de M. tripetala, afkomstig uit het oosten van de Verenigde Staten. In onze tuinen bereikt hij gemiddeld 6 meter in alle richtingen. Zijn twijgen dragen gaafrandige, omgekeerd eivormige bladeren met een golvende rand, tot wel 21 cm lengte en 8,5 cm breed. Ze zijn bladverliezend onder de -12°C. De bovenkant van het blad is donkergroen met een satijnachtige afwerking, terwijl de onderkant viltig is en een lichtere, zilverachtige kleur heeft. De bloei vindt plaats van mei-juni tot juli, gedurende ongeveer 2 maanden, met tussenpozen. De bloemen verschijnen aan het uiteinde van de twijgen. Ze zijn crèmewit tot lichtgeel van kleur en meten ongeveer 12 cm in diameter. Ze bestaan uit dikke bloemblaadjes, waarvan de textuur aan papier doet denken. Hun geur doet een beetje denken aan vanille.

Deze Magnolia, prachtig in blad en bloem, verdient het om ontdekt en vaker aangeplant te worden in onze tuinen. Zijn groeikracht betekent wel dat je voldoende ruimte moet hebben om hem te herbergen. Hij zal van nature het vaakst als solitair midden in een gazon worden gebruikt, of uitstekend boven een heestergroep. Hij combineert goed met de vlammende bloemen van Rhododendrons en boompioenen. Mooie bomen zoals de Linde van Henry (Tilia henryana) zullen hem tijdens zijn bloei vergezellen. Om hem later in het seizoen te begeleiden, zullen de Kaneelboom (Cercidiphyllum japonicum) of de Perzische ijzerhoutboom (Parrotia persica) zijn loof verrijken met prachtige herfstkleuren.