Punica granatum California Sunset - Granaatappel

De Punica granatum 'Legrelliae' of 'California Sunset' is een siergranaatappel van onzekere herkomst, die niet wordt gewaardeerd om zijn vruchten – die zich nooit vormen – maar om zijn prachtige dubbele bloei. Zijn grote, gekreukelde bloemen zitten vol met gevlekte bloemblaadjes in oranje, zalm en crème, en komen overvloedig uit in het late voorjaar of in de zomer, afhankelijk van het klimaat. Deze krachtige struik heeft geen doornen en zijn bladverliezende, glanzend groene loof krijgt in de herfst een mooie goudgele tint. Deze rijkbloeiende struik stelt weinig eisen aan de bodem, geeft de voorkeur aan diepe, frisse grond, maar verdraagt droogte uitstekend.

De siergranaatappel 'Legrelliae' wordt soms verkocht onder de namen 'Madame Legrelle', 'Madame Legrellia' of 'California Sunset'. Het is een oud ras met onduidelijke oorsprong, genoemd ter ere van een zekere mevrouw Legrelle, een plantenverzamelaarster die in 1875 werd genoemd in een Engels tuinbouwtijdschrift*. Haar verband met siergranaatappels blijft een mysterie. De *Punica 'Legrelliae'* is een kleine boom of grote struik uit de familie Lythraceae, die verwant is aan de veel voorkomende kattenstaart (*Lythrum salicaria*) langs onze waterwegen. De vruchtdragende granaatappel, waarvan hij afstamt, is oorspronkelijk afkomstig uit een uitgestrekt gebied dat Zuidoost-Europa beslaat en zich oostwaarts uitstrekt tot aan de Himalaya.

'Legrelliae' vormt eerst een pol van doornloze, verwarde twijgen in zijn jeugd, met een vrij snelle groei tot aan de volwassenheid, die pas na ongeveer 5 jaar intreedt. De volwassen plant ontwikkelt zich daarna veel langzamer en vormt na enkele jaren een kleine boom van minimaal 3 meter hoog en 2 meter breed, met een uitgespreide, ronde habitus. Van een pol groeit hij uit tot een boom op een grillig gevormde stam, waarvan de charme doet denken aan die van olijfbomen. De bloei vindt massaal plaats in juni-juli, en daarna meer sporadisch gedurende de hele zomer. De bloemen, groot voor de soort, hebben een diameter van 6 cm. Ze bestaan uit talrijke gekreukelde bloemblaadjes waarin oranje, roze en wit-crème zich vermengen, en komen tevoorschijn uit een dikke, wasachtige kelk die al doet denken aan de toekomstige granaatappel. Maar bij dit ras, zoals bij alle dubbele siergranaatappels, zijn de bloemen steriel en vormen zich geen vruchten. Het bladverliezende loof bestaat uit kleine, ovale, dikke, glanzende blaadjes in een levendig groene kleur. Ze ontluiken brons tot paars in het voorjaar en worden geel voordat ze in de herfst afvallen.

Een symbool van overvloed, net als zijn emblematische voorouder uit de oudheid, is de granaatappel 'Legrelliae' een prachtige solitair voor een warme, beschutte standplaats. Winterhard tot -12/-15°C zal hij zonder problemen groeien op alle plekken waar olijf- en vijgenbomen kunnen standhouden, en zelfs in beschutte tuinen in Nederland. Je kunt hem ook gebruiken in een haag, door hem regelmatig te snoeien, gecombineerd met sterjasmijn (*Trachelospermum jasminoides*), mirte en zelfs, zoals in de tuinen van het Alhambra, met grote struikrozen (*Rosa complicata, Rosa glauca, 'Ghislaine de Féligonde', 'Roseraie de l'Haye'...). Op het terras zal hij troon in een grote pot, samen met citrusbomen, *Grevillea* en oleanders. Deze teeltwijze maakt het mogelijk de boom in zeer koude streken op een zeer lichte, vorstvrije plek te overwinteren.

De stad Granada, een kruispunt van Arabische en Andalusische beschavingen in het zuiden van Spanje, dankt zijn naam aan de aanwezigheid van de granaatappel, die door de Moren werd meegebracht en in overvloed werd geplant in de mythische tuinen van het Alhambra-paleis. Deze boom gedijde ook in de hangende tuinen van Babylon en de Romeinen ontdekten hem in Carthago, waar ze hem 'Appel van Carthago' noemden.

*Journal of Horticulture, Cottage Gardener en Country Gentlemen, Volume 28, 1875.