Granaatappel Kabylie

De Punica granatum ‘Kabylie’ is een vruchtdragende granaatappelboom voor een gematigd klimaat die zoete, sappige granaatappels geeft met bijna geen pitjes. Ze zijn aan tafel gemakkelijker te eten dan die van rassen met harde pitten. Dit ras is niet het meest winterhard, maar compenseert dat met de zoetheid van zijn arillen (zaadomhulsels). De vruchten worden vanaf half oktober geoogst; ze hebben een lange warme periode nodig om volledig te rijpen.

Deze cultivar van de gewone granaatappelboom behoort tot de familie van de Lythraceae (kattenstaartfamilie). De typesoort komt oorspronkelijk uit West- en Centraal-Azië, van Noordoost-Turkije tot Pakistan, maar de granaatappelboom wordt al heel lang gekweekt in het hele Middellandse Zeegebied. 'Kabylie' is een Algerijnse selectie, waarschijnlijk afkomstig van de traditionele granaatappelbomen die in Kabylie worden gekweekt, een bergachtige regio in Noord-Algerije waar nog verschillende lokale vormen bekend zijn onder volksnamen. Het ras lijkt aan te sluiten bij het type "Lahlou", een term die geassocieerd wordt met zoete granaatappels. Deze overeenkomst moet echter worden opgevat als een indicatie van herkomst en smaak, niet als een officiële synoniem.

Het is een bladverliezende fruitstruik met een zeer goede levensduur, met een bossige, halfopgaande en goed vertakte groeiwijze. Hij bereikt 2 tot 3 m hoogte bij 1,50 tot 2 m breedte. De dunne, licht doornige twijgen dragen smalle, langwerpige bladeren met een glanzend groene kleur, die in de herfst geel verkleuren voordat ze vallen. De enkele, feloranje bloemen verschijnen in juni-juli, soms tot augustus als het niet te warm is. Sommige bloemen zijn fertiel, andere alleen mannelijk: een gedeeltelijke bloemval is dus normaal. Het ras is zelfbestuivend. Aan de voet kan de plant wat wortelopslag vormen. Die kunt u verwijderen als u de stam wat vrijer wilt houden.

De vruchten van dit ras rijpen in de loop van oktober. De granaatappels hebben een middelgroot formaat, groter als de boom in de zomer goed water krijgt. De schil is lichtbeige tot rozig, of geelgroen tot geelachtig met een rode waas, afhankelijk van de standplaats. Ze is vrij dik. De kleine korrels, arillen genaamd, zijn rood, zeer sappig en hebben een zoete, milde smaak met weinig zuur. De pitjes zijn weinig talrijk, klein en zacht: daarom wordt dit ras in de volksmond een granaatappel "zonder pitten" genoemd, wat u moet begrijpen als "met zachte pitten". De granaatappels van 'Kabylie' zijn heerlijk vers, uit het vuistje, in fruitsalades, met yoghurt, in een winterse tabouleh of als sap. Rassenproeven in Zuid-Frankrijk bevestigen de zeer goede smaakkwaliteit, maar wijzen ook op twee belangrijke beperkingen: gevoeligheid voor vorst en een risico op barsten van de vruchten wanneer hevige regenval samenvalt met de rijpingsperiode.

De oogst van de granaatappels van de 'Kabylie' vindt plaats wanneer de vruchten goed gekleurd zijn en beginnen te barsten. Om de dikke schil niet te beschadigen, knipt u ze beter af met een snoeischaar in plaats van ze te plukken. Eenmaal geoogst zijn de granaatappels enkele weken houdbaar op een koele, droge plaats, en tot 3 maanden in de koelkast. Het sap, rijk aan antioxidanten, wordt gebruikt voor siropen, zoals granaatappelmelasse, die zeer gewaardeerd wordt in de Midden-Oosterse keuken.

De granaatappelboom 'Kabylie' kan temperaturen tot -10 °C verdragen. Hij is dus geschikt voor een gematigd klimaat of voor de meest begunstigde tuinen aan de kust. Deze kleine boom is goed bestand tegen zomerdroogte als hij eenmaal goed is gevestigd, maar regelmatige irrigatie bevordert een betere vruchtzetting. De granaatappelboom geeft de voorkeur aan een zonnige standplaats en goed gedraineerde, vrij rijke grond.

Plant de granaatappelboom 'Kabylie' in de tuin op de warmste en meest beschutte plek: tegen een op het zuiden gerichte muur, in een mediterrane boomgaard, op een zonnige binnenplaats of in een windbeschutte fruitige haag. In een smulhaag combineert u hem bijvoorbeeld met de Punica granatum 'Mollar de Elche', een andere zoete granaatappel met zachte pitten, of met 'Fina Tendral', een laat ras met zeer grote vruchten, een azarooldoorn (Crataegus azarolus) en een amandelboom 'Supernova', zelfbestuivend en niet te groot.

De stad Granada, in het zuiden van Spanje, dankt haar naam aan de granaatappelboom, die door de Moren werd geïntroduceerd en uitbundig werd aangeplant in de prachtige tuinen van het Alhambra. Als symbool van culturele uitwisseling tussen Oost en West sierde deze majestueuze boom al de legendarische hangende tuinen van Babylon. Later ontdekten de Romeinen hem in Carthago en noemden hem "Appel van Carthago".