Amandelboom Supernova (autofertiel)

De Amandelboom of Prunus dulcis 'Supernova' is een Europese, zelfbestuivende (zelfvruchtbare) ontwikkeling. Dat betekent dat het niet nodig is om een andere amandelboom in de buurt te planten om vruchten te krijgen. Deze selectie kenmerkt zich ook door een half-late vruchtdracht en een goede natuurlijke weerstand tegen ziekten. De middelgrote vruchten hebben een halfharde schil, die redelijk makkelijk te kraken is om de amandel eruit te halen. Hoewel we hem waarderen om zijn vruchten van grote fijnheid, die in september geoogst worden, is deze mediterrane fruitboom, bedekt met witte bloemen, ook een sieraad voor de tuin in het late winter. De amandelboom, perfect aangepast aan mediterrane tuinen, is in staat te gedijen op arme, stenige, droge en kalkhoudende grond.

De Gekweekte Amandel (Prunus dulcis) behoort tot de rozenfamilie, net als kersen- of pruimenbomen. Hij stamt af van de Kaukasische amandel, Prunus fenzliana genoemd, een struik afkomstig uit Armenië, Turkije en Iran. Hij wordt al heel lang gekweekt rond de Middellandse Zee, en sinds enkele tientallen jaren in vele droge gebieden. Om vruchten te krijgen, is het essentieel dat de bloei niet bevriest, wat de teelt van de amandelboom beperkt tot klimaatgebieden met een mediterraan klimaattype met korte winters: zuidelijk China, zuidwestelijk Noord-Amerika (Californië), Zuid-Amerika (centraal Chili), Zuid-Afrika en Australië.

De amandelboom 'Supernova' komt uit het Europese AGRIMED-programma dat hem in 1987 op de markt bracht. Het is een kleine boom met een spreidende groeiwijze, een halfopen en vertakte kroon, die uiteindelijk ongeveer 5 m hoog wordt en 4 m breed. Deze variëteit begint al op jonge leeftijd amandelen te produceren en kan meer dan een eeuw oud worden. De boom heeft enkelvoudige, dunne en puntige bladeren, tot 8 cm lang en 2,5 cm breed, met een getande rand. Ze zijn middelgroen en licht glanzend aan de bovenkant. Het blad, dat bladverliezend is, kleurt geel in het najaar voordat het valt. De bloei vindt plaats eind februari, op de kale twijgen. Hij is overvloedig en licht geurend. Elke bloem heeft 5 witte kroonbladen en is ongeveer 3,5 cm in diameter. Deze bloei produceert nectar van uitstekende kwaliteit, die op dat moment van het jaar zeer gewild is bij bijen. Hij wordt gevolgd door de vorming van langwerpige vruchten bedekt met een fluweelzachte, zacht grijsgroene schil, tot 4 cm lang. Aan het eind van de zomer droogt de schil op en barst open, waardoor de harde dop zichtbaar wordt die de eetbare amandel beschermt. De oogst van de 'Supernova'-amandelen gebeurt in mei-juni voor verse amandelen en in september voor gedroogde amandelen.

De eerste twee jaar na aanplant is de amandelboom gevoelig voor vorst, maar daarna is hij redelijk winterhard, tot minstens -12°C. De kou maakt zijn vruchtdracht echter onzeker omdat de bloemen zeer vroeg zijn en gevoelig voor vorst. Het is moeilijk om amandelen te oogsten boven de regio Lyon. Het is in droge, steenachtige en kalkhoudende grond dat de amandelboom het beste gedijt, zelfs op winderige plekken. Deze boom heeft een hekel aan grond die vocht vasthoudt, tot het punt dat hij er in een paar dagen tijd plotseling in kan wegkwijnen.

In de plantenanatomie verwijst de amandel naar de binnenkant van het zaad. De vruchten van de Prunus dulcis worden zo genoemd omdat alleen dit deel gegeten wordt. Het vruchtvlees rond de pit is niet eetbaar. Geniet naast deze heerlijke vrucht ook van zijn geurende bloei die het voorjaar aankondigt.