Eucalyptus smithii - Pepermuntgomboom

De Eucalyptus smithii behoort tot de groep van de "peppermints", variëteiten met zeer aromatisch blad, rijk aan etherische oliën. Oorspronkelijk afkomstig uit het zuidoosten van Australië, toont hij een goede winterhardheid en een grote aanpassingsvermogen aan verschillende groeiomstandigheden. Zeer polymorf in zijn thuisland waar hij als struik kan groeien of grote bomen kan vormen, bereikt hij bij ons gemiddeld een hoogte van zo'n vijftien meter. Zijn jeugdblad, grijsgroen van kleur, verandert in een iets glanzend groen in het volwassen stadium. Zijn witte bloei in pompons en zijn bruine tot beige schors zijn zeker de moeite waard. Plant hem op een zonnige plek, in frisse grond, die af en toe vochtig of droog mag zijn.

De Eucalyptus maakt deel uit van de uitgebreide Myrtenfamilie (Myrtaceae), waarvan hij een van de meest soortenrijke geslachten is met ongeveer 800 geregistreerde soorten. Zeer polymorf, dit geslacht omvat verschillende groepen met uiterst uiteenlopende afmetingen, variërend van mallees, struiken van minder dan 10 m die vanaf de grond vertakken, tot reuzen die 90 m hoog en meer kunnen worden, zoals de E. regnans of E. nitens. De Eucalyptus smithii is afkomstig uit een vrij groot gebied, dat zich uitstrekt van de staat Nieuw-Zuid-Wales tot Victoria, in het zuidoosten van Australië. Deze regio's worden gekenmerkt door een afwezigheid van een droog seizoen, milde tot warme zomers en winters die koud kunnen zijn. Deze bossoort groeit op plateaus tot 1000 m hoogte, en lager richting de kust. Zijn natuurlijke habitat bestaat uit ondiepe, neutrale tot zure bodems op de hellingen van bergflanken. 
De Eucalyptus smithii komt ofwel voor als mallee, voornamelijk in bergachtig gebied, en vormt dan een lage struik van 5 m hoog, met gladde schors, ofwel als een grote bosboom, die tot 45 m hoog kan worden. Deze verrassende polymorfie illustreert goed de rijkdom van dit plantengeslacht. Deze soort heeft bovendien de eigenschap, vrij gebruikelijk bij Eucalyptus, om een lignotuber te ontwikkelen, een ondergrondse vorming rijk aan zetmeel die bedoeld is om het bovengrondse deel te herstellen bij vernietiging (bijvoorbeeld door brand). Hij heeft zo het vermogen om vanuit de wortelstok uit te lopen, waarbij talrijke okselknoppen zich in alle richtingen ontwikkelen.
Wanneer hij zich als boom ontwikkelt, vormt hij een slanke stam, waarvan de bovenste helft uitwaaiert om een vrij losse en open vertakking te vormen. De grijsbruine, zeer ruwe schors in het onderste deel wordt glad in de bovenste helft en op de gesteltakken. Ze schilfert af in lange linten en vertoont dan een vrij aantrekkelijk en decoratief lichtbeige oppervlak. Het jeugdblad bestaat uit vrij smalle, lancetvormige bladeren, grijsgroen van kleur. Ze zijn 5 tot 11 cm lang en 0,6 tot 2,5 cm breed, tegenoverstaand en zittend en de bladschijf heeft een gladde of licht getande rand. Het volwassen blad heeft afwisselend geplaatste en gesteelde bladeren, veel langer en smaller (tot 21 cm lang en slechts 1,6 cm breed). Groen van kleur, met een licht glanzend oppervlak, zijn ze extreem aromatisch. Zeer rijk aan eucalyptol, worden deze bladeren op grote schaal gebruikt in plantages in Zuid-Afrika voor de extractie van etherische oliën.
De bloei verschijnt in december en januari in Australië in de vorm van kleine bloemen die met 7 bijeen staan in okselstandige schermen. Zoals bij andere soorten zijn het de witte meeldraden die kleine pompons vormen, de bloemen zijn zonder kroonbladen. Ze ontwikkelen zich later tot kleine bruine vruchten in de vorm van doosvruchten, zonder sierwaarde.
Vrij aanpassingsbaar groeit deze boom in frisse bodems, af en toe drassig, en verdraagt hij eenmaal geworteld ook relatief goed droogte. Hij stelt tevreden met ondiepe, goed doorlatende, neutrale tot zure grond en vraagt een zonnige standplaats. Zijn groei is snel en hij is winterhard tot ongeveer -10°C.

De Eucalyptus smithii is zeker niet de meest sierlijke soort, maar hij zal liefhebbers van aromatisch blad interesseren en blijkt vrij gemakkelijk te telen. Met een goede winterhardheid kan hij in een groot deel van Nederland worden geplant, met uitzondering van de noordelijke en oostelijke regio's, waar de winters te streng zijn. Hij brengt een geur van exotisme in de tuin. In een gematigd zeeklimaat kun je in zijn schaduw de Gardenia Pinwheel planten, winterhard ondanks zijn tropische uitstraling. Zijn grote stervormige bloemen verspreiden van juni tot september een betoverende geur. De Azara microphylla of Chileense Mimosa zal zich ook goed onder deze omstandigheden ontwikkelen en vormt een grote struik met prachtig klein, glanzend donkergroen blad en een gele bloei met vanillegeur in maart-april. Onder iets drogere omstandigheden heeft de Xanthoceras sorbifolium de voorkeur, een onbekende schoonheid die de vorm aanneemt van een grote struik met een voorjaarsbloei van wit met een oranje hart, en ook een exotisch uiterlijk heeft met zijn ingesneden blad, dat prachtige herfstkleuren krijgt.