Eucalyptus lacrimans - Sneeuweucalyptus
Eucalyptus lacrimans - Sneeuweucalyptus
Eucalyptus lacrimans - Sneeuweucalyptus
Eucalyptus lacrimans
Sneeuweucalyptus
Thuisbezorging of afhalen bij een afhaalpunt (afhankelijk van de omvang en de bestemming)
Plan de datum van uw levering,
en kies uw datum in het winkelmandje
24 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Does this plant fit my garden?
Set up your Plantfit profile →
Beschrijving
De Eucalyptus lacrimans, ook wel bekend als de Treurende Sneeuwgom, dankt zijn naam aan zijn uitstekende winterhardheid (tot -15°C) en zijn statuur als boom met treurende twijgen. Hij kenmerkt zich door glanzend, grijsgroen en overhangend blad aan fijne treurende takken, gedragen door hout met gladde, witte en grijze schors. In het voorjaar verschijnen er witte bloemen die aantrekkelijk zijn voor bijen, gevolgd door vruchten in de vorm van een beker die lang aan de twijgen blijven zitten. Door zijn langzame groei en intolerantie voor droge omstandigheden, vereist zijn plaatsing in de tuin een geschikte locatie in vochtige grond en in de zon. Met een bescheiden grootte en een evenwichtige vorm is hij ideaal voor kleine en middelgrote tuinen.
De Eucalyptus lacrimans is een endemische soort van de uitgestrekte, min of meer kale grasvlakten in de regio rond Adaminaby in het zuidoosten van Nieuw-Zuid-Wales (Australië). In deze gebieden is de bodem slecht drainerend en zijn de winterse omstandigheden koud, met vorst, sneeuw, bevroren grond en dichte mist. Hij behoort tot de Myrtenfamilie (Myrtaceae) en wordt gewoonlijk Treurende Sneeuwgom, Adaminaby Snow Gum of Weeping Snow Gum genoemd. De Eucalyptus lacrimans werd oorspronkelijk beschouwd als een ondersoort van Eucalyptus pauciflora en de twee soorten kunnen in hun natuurlijke omgeving hybridiseren. Deze soort werd pas in 1991 duidelijk geïdentificeerd. De naam lacrimans komt uit het Latijn en betekent 'huilen' of 'treuren', verwijzend naar de hangende takken.
Deze eucalyptus vormt een middelmatig vertakte boom, met soepele, hangende takken die hem een treurende groeiwijze geven. In zijn natuurlijke omgeving bereikt hij een hoogte van 10 tot 15 m bij een breedte van 8 tot 10 m. In ons gematigd klimaat blijft zijn formaat bescheidener en wordt hij meestal niet hoger dan 6 tot 8 m. Met een vrij langzame groei doet deze soort er ongeveer 5 jaar over om 2 m hoog te worden. Hij groeit meestal op vanuit een stam die ontspringt uit een lignotuber* net onder het grondoppervlak. Op jonge leeftijd heeft hij roodachtige twijgen met jeugdig blad, bestaande uit ovale tot lancetvormige bladeren van 6 tot 10 cm lang en 2 tot 4 cm breed, in een blauwgroene kleur. Naarmate hij zich ontwikkelt, krijgen de bladeren een lancetvormige tot sikkelvormige vorm (halvemaanvorm), 8 tot 18 cm lang en 1,5 tot 3 cm breed, glanzend en in een mooie watergroene kleur. De leren bladeren zijn licht aromatisch en verspreiden een mentholgeur als je ze kneust, rijk aan eucalyptol. Naarmate de boom ouder wordt, schilfert de krijtwitte schors af in fijne schilfers, waardoor een gladde onderlaag zichtbaar wordt met crèmewitte of grijze vlekken. De bloei vindt plaats van het voorjaar tot de vroege zomer in ons klimaat, op planten die enkele jaren oud zijn. De bloeiwijze, gedragen door een korte bladsteel, bestaat uit talrijke kleine witte bloemen die dicht bijeen staan in een tros, licht geurend en zeer aantrekkelijk voor bijen. Na de bloei verschijnen de vruchten, "gumnuts" genoemd, in de vorm van een houtige, bolvormige, afgeknotte capsule, verbonden aan de tak door een korte steel. Met hun mooie witgrijze kleur blijven ze lang aan de stengel vastzitten.
Deze eucalyptus heeft een *lignotuber, een verdikking rijk aan zetmeel die zich op de wortels net onder het grondoppervlak vormt. Dit orgaan stelt hem in staat om vanuit de stronk opnieuw uit te lopen na een te strenge vorst of brand. Maar let op: dit ras reageert niet goed op te zware snoei of het afzetten van de stam.
De Treurende Sneeuwgom vindt zijn plek in de tuin, solitair geplant in een open ruimte om de schoonheid van zijn treurende vorm te waarderen, of in een groep om zijn blad en de verrassende kleur van zijn takken te benadrukken. Deze aantrekkelijke en robuuste boom brengt een vrij ongebruikelijke toets in een breed scala aan situaties, ook in koude en vochtige streken. Hoewel hij goed bestand is tegen kou, sneeuw, arme grond en minder drainerende, zelfs kleiachtige grond, verdraagt hij geen droge omstandigheden en hete, droge zomers.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Groeiplaats
Bloei
Blad
Botanisch
Eucalyptus
lacrimans
Myrtaceae
Sneeuweucalyptus
Australië
Andere Eucalyptus
Alles bekijken →Aanplant en verzorging
De Eucalyptus lacrimans plant je bij voorkeur in het vroege voorjaar in koudere streken, en in het vroege najaar in droge, warme klimaten. Zet hem in een goed voorbereide bodem, die niet te droog is tot fris, op een zeer zonnige standplaats. Klei- of leemgronden, zelfs licht kalkhoudend, worden goed verdragen. Een goed gevestigde plant is winterhard tot -15 °C onder deze omstandigheden en heeft geen last van sneeuw. Jonge planten zijn gevoeliger voor strenge vorst, vooral als de vorst meerdere dagen aanhoudt en de grond vochtig is. In de meeste van onze streken kun je hem in de vollegrond planten, waarbij je eventueel de waterafvoer kunt verbeteren door grof zand, pouzzolaan of niet-kalkhoudend grind toe te voegen. Laat daarna de natuur haar werk doen, de groei is vrij snel.
De eerste twee jaar is regelmatig water geven nodig, daarna kan de struik in de zomer, eenmaal goed gevestigd, volledig zonder water. Bemesting wordt afgeraden. Snoei is niet nodig, zelfs af te raden, om de unieke groeivorm van deze prachtige eucalyptus tot zijn recht te laten komen. Desalniettemin wordt snoei goed verdragen na de bloei of aan het einde van de zomer.
Gomboomen zijn nuttig om vochtige grond te draineren, omdat ze grote waterverbruikers zijn, zelfs in de winter. Ze worden echter redelijk droogtebestendig eenmaal goed gevestigd (meer of minder afhankelijk van de soort en variëteit).
Het zijn de jonge exemplaren die het gemakkelijkst aanslaan in de vollegrond. Het diepe wortelstelsel van de Eucalyptus houdt er niet van om verstoord te worden. Kies daarom zorgvuldig zijn definitieve standplaats.
Bergsoorten zijn interessant vanwege hun winterhardheid, maar ze kunnen slecht tegen hittegolven en te droge grond.
Wanneer planten?
Voor welke locatie?
Behandelingen
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Vergelijkbare artikelen
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).