Eucalyptus delegatensis subsp. tasmaniensis - Alpine gomboom

De Eucalyptus delegatensis subsp. tasmaniensis, synoniem voor E. risdonii var. elata behoort tot de grootste Australische bomen, endemisch in de bergachtige regio's van Tasmanië, waar het grootst bekende exemplaar 87 meter hoog is. Hij onderscheidt zich door zijn goede weerstand tegen kou (tot -12°C), het vermogen om ruwe klimaatomstandigheden te doorstaan en zich aan te passen aan vochtige bodems. Deze prachtige boom, met een majestueuze en evenwichtige statuur, groeit met een zeer rechte stam, bedekt met vezelige, draderige schors, en heeft een open, luchtige kroon met blauwgroen blad. De mooiste exemplaren kunnen 60 meter hoog worden, wat een geschikte standplaats in een grote tuin of park vereist. Plant hem op een open plek in de volle zon, in een zure of neutrale, vochtige, goed doorlatende grond die in de zomer niet te droog wordt.

Behorend tot de Myrtenfamilie (Myrtaceae), is de Eucalyptus delegatensis subsp. tasmaniensis een ondersoort die endemisch is in Tasmanië, in alle alpiene gebieden tussen 500 en 1000 meter, behalve in het zuidwesten. In deze gebieden met vrij hoge neerslag (meer dan 1200 mm/jaar) groeit hij op goed doorlatende bodems van vulkanisch gesteente, blootgesteld aan vrij ruwe klimaatomstandigheden (regen, wind, sneeuw, vorst). De aanduiding subsp. tasmaniensis verwijst naar de staat Tasmanië, het verspreidingsgebied van deze ondersoort. In Australië is deze soort een belangrijke bron van timmerhout.

Deze eucalyptus vormt een boom met een opgaande groeiwijze, met een rechte stam, die relatief takvrij is. Hij groeit snel en bereikt in zijn natuurlijke omgeving een hoogte van 40 tot 60 meter met een breedte van 10 tot 20 meter. In ons gematigde klimaat blijft zijn grootte wat bescheidener en zal hij zelden meer dan 40 meter hoog worden. In tegenstelling tot veel andere Eucalyptus-soorten heeft deze soort geen lignotuber, een verdikking aan de voet van de stam (rijk aan zetmeel) die de stronk in staat stelt om opnieuw uit te lopen na strenge vorst, brand of rigoureuze snoei. Op jonge leeftijd heeft hij wratachtige, blauwgroen tot roodachtige twijgen met jeugdig blad. Dit bestaat uit kortgesteelde, tegenoverstaande, ovale bladeren van 3 tot 7 cm lang en 2 tot 6 cm breed, die hangend en blauwgroen zijn. Naarmate hij zich ontwikkelt, worden de bladeren gesteeld, verspreid en krijgen ze een lancetvormige tot sikkelvormige vorm (maanvormig), 9 tot 20 cm lang en 2 tot 4 cm breed, glanzend en mooi groen van kleur. De leerachtige bladeren zijn licht aromatisch en verspreiden een mentholgeur als je ze kneust, rijk aan eucalyptol. Naarmate de boom ouder wordt, schilfert de dikke schors af in lange stroken, waardoor een gladde onderlaag zichtbaar wordt in crème, lichtgrijs of geelachtig, soms geelgroen. De bloei vindt plaats van januari tot maart bij planten die enkele jaren oud zijn. De bloeiwijze, geplaatst in de bladoksel, bestaat uit 7 tot 15 bloemknoppen die samen een dicht boeket vormen en zich openen tot kleine bloempjes met talrijke crèmewitte meeldraden, die een pompon vormen van ongeveer 1 cm in diameter. Rijk aan nectar, zijn ze zeer aantrekkelijk voor bijen. Na de bloei verschijnen de vruchten, "gumnuts" genoemd, als een houtige, bolronde, afgeknotte capsule, vastgehecht aan de tak met een kort steeltje. Met een mooie witgrijze kleur blijven ze lang aan de stengel zitten.

De Gommier delegatensis subsp. tasmaniensis vindt zijn plek in een grote tuin, solitair geplant op een open plek, om te genieten van de schoonheid van zijn schors en de elegantie van zijn blad. Om zijn architectonische vorm te benadrukken, wordt hij op een enkele stam gekweekt. Hij verdraagt zowel semi-bergachtige als semi-aride zomerklimaten en zijn winterhardheid gaat tot -12°C. Let op: deze Eucalyptus, afkomstig uit de hoogvlakten en alpiene gebieden van Australië, verdraagt venige en zandige bodems goed, zelfs grond die regelmatig verzadigd is met water, maar geen moerasachtige grond. Hij heeft een hekel aan verstikkende, te kleiachtige of te kalkrijke grond. Hij voelt zich dus prettig in vochtige bodems, die hij zelfs kan helpen draineren.