Meum athamanticum - Bergvenkel

Meum athamanticum is een zeer aromatische wilde vaste plant die goed bekend staat bij wandelaars in alpiene weiden onder de namen Bergdille of Alpenvenkel. Zijn zeer fijn verdeelde blad met een krachtige, kruidige geur en zijn polvormige groeiwijze doen denken aan die van venkel, en zijn bloei in witte schermen herinnert eraan dat deze vaste plant tot dezelfde familie van de Schermbloemigen behoort. Winterhard, robuust en zorgeloos heeft de bergdille een volwaardige plek in middengebergtetuinen, wilde tuinen of cottagetuinen waar hij zichzelf kan uitzaaien. Net als venkel wordt de plant soms in de fytotherapie gebruikt vanwege zijn spijsverteringsbevorderende eigenschappen.

De Meum athamanticum, ook wel Bergdille, Valse Athamanta of Bergvenkel genoemd, behoort tot de familie van de Schermbloemigen (voorheen Umbelliferae), net als wilde peen, peterselie en selderij. Het is een plant die wijdverspreid is in bergachtige streken van West- en Midden-Europa, van Italië tot Scandinavië, via Frankrijk (Alpen, Limousin, Ardèche...) en de hoogste massieven van de Belgische Ardennen. Je vindt hem in weiden, meestal op zure, arme en niet-kalkhoudende grond, tot op 1.400 meter hoogte.

De bergdille is een vaste plant met een dikke, vezelige en zeer aromatische ondergrondse stengel. Het is een bladverliezende plant, waarvan het bovengrondse loof in de winter afsterft en in het voorjaar opnieuw wordt gevormd. Hij vormt een dichte pol van 40 tot 60 cm in alle richtingen, afhankelijk van de bodemrijkdom. De stengels zijn hol en dragen bladeren die drievoudig zijn verdeeld in zeer fijne, draadvormige slipjes, met een donkergroene kleur. Het geheel geeft een prachtig luchtig effect aan de vegetatie. De bloei vindt plaats van juni tot augustus. Deze heeft de vorm van afgeplatte schermen in een crèmewitte kleur, licht getint met roze aan de rand, samengesteld uit heel kleine bloempjes en met een diameter van 5 tot 8 cm. Ze worden druk bezocht door bijen. Na bestuiving ontstaan langwerpige vruchten met uitstekende ribben, met een lengte van 6 tot 8 mm.

De Meum athamanticum geeft de voorkeur aan niet-kalkhoudende, weinig kleiige en niet te droge gronden. Onder deze omstandigheden is het een zeer robuuste en zorgeloze plant. Hij kan worden geplant in een zonnige border, een niet te droge rotstuin of een bloeiende weide. Deze plant is waardevol voor bijen en de tuinier zal het luchtige effect van zijn vegetatie waarderen om zwaardere vaste planten te verlichten. In een bloeiende weide combineert hij bijvoorbeeld goed met korenbloemen, eenjarige papavers, nigella, cosmos, *Ammi visnaga*, de sierpeen 'Dara' of distels.

.