Suikermeloen Polidor F1

De Meloen Polidor F1 is een hybride van het suikermeloentype die perfect is aangepast voor de teelt in noordelijke streken. De schil is duidelijk geribbeld en het lichtgroene vruchtvlees is vrij dun en zeer zoet.
Wie kan er tegenwoordig nog de verfrissing van een meloen in de zomer weerstaan? Hij wordt puur gegeten, zonder toevoegingen; zet hem simpelweg minimaal een uur in de koelkast voor het serveren. Polidor wordt eind zomer in september en oktober geoogst bij zaaien in april en mei.

De meloen komt zeer waarschijnlijk uit Azië. De eerste tastbare sporen vinden we echter in Egypte, 5 eeuwen voor Christus, en later in Griekenland en Rome, waar hij lang onrijp, weinig zoet en op smaak gebracht met zout en peper werd gegeten. Het was toen een gerecht voor pausen en aristocraten. In de 16e eeuw werd hij in heel Zuid-Frankrijk geteeld. Gaandeweg veroverde hij West-Frankrijk om onder andere het hof te bevoorraden. Verschillende soorten en talrijke variëteiten ontstonden, terwijl de bereidings- en teeltwijzen van de meloen zich diversifieerden.
De meloen is een compacte vrucht, rond of langwerpig, met een gladde, geribde of geribbeld schil. Het zeer waterige vruchtvlees kan groen, wit, geel of oranje zijn en omsluit een centrale holte gevuld met zaden. Hij wordt meestal rauw gegeten als voorgerecht of zoet nagerecht, maar ook in sorbets, jams, moes of siroop. De kleine meloentjes die worden verwijderd tijdens het uitdunnen en diverse snoeibeurten, kunnen worden ingemaakt als pickles in azijn met kruiden. De meloen is zeer hydraterend, verfrissend en vochtafdrijvend. Hij staat bekend als rijk aan spoorelementen en vooral aan vitamine B en C. Variëteiten met oranje vruchtvlees bevatten daarnaast vitamine A (de beroemde caroteen!).
Het zijn eenjarige, kruipende kruidachtige planten waarvan de vrouwelijke bloemen zich onderscheiden van de mannelijke door hun onderstandig vruchtbeginsel (onder de bloem) dat op een embryo van een vrucht lijkt. Ze bevinden zich op de secundaire of tertiaire vertakkingen van elke plant en zullen de vrucht vormen. De mannelijke bloemen daarentegen zitten altijd in de bladoksels van de hoofdstengel.

De oogst: er zijn vier weken nodig tussen de vorming van de vrucht en het moment van plukken. De zoete geur die door de vrucht wordt afgegeven en de steel die op het punt staat los te laten, geven aan dat dit moment is aangebroken.

De bewaring: als hij niet is aangesneden, kan een meloen gemakkelijk enkele dagen (maximaal 5 dagen) worden bewaard op een droge, luchtige plaats, bijvoorbeeld op rekken. Als hij is aangesneden of een stoot heeft gehad, kunt u hem invriezen. Verwijder daarvoor de schil en de centrale zaden, snijd hem in stukjes en besprenkel met wat citroensap.

De tuiniertip: leg een leisteenplaat of een dakpan onder de vrucht. Zo komt hij niet meer direct in contact met de bodem en voorkomt u dat hij gaat rotten door vocht. Denk er ook aan om rond de planten te mulchen, vooral midden in de zomer, omdat meloenplanten van frisse bodems houden.
Meloenen zijn zeer gevoelig voor meeldauw (een schimmelziekte die een wit, pluizig laagje op het bladoppervlak achterlaat). Vermijd zorgvuldig om de bladeren of bloemen te besproeien. Meloenen zijn zeer veeleisende vruchten die tot de cucurbitaceae-familie behoren. Net als alle andere leden – komkommers, watermeloenen, pompoenen, etc. – putten ze de voedingsstoffen in de bodem uit. Het is daarom verstandig om dit type vruchtgroente niet altijd op dezelfde plek of direct na elkaar te telen, om de grond niet overmatig uit te putten.
Plant ze samen met oregano, ze gaan zowel in de tuin als op het bord uitstekend samen.