Kikkererwt BIO
Kikkererwt BIO
Kikkererwt BIO
Kikkererwt BIO
Cicer arietinum
Thuisbezorging of afhalen bij een afhaalpunt (afhankelijk van de omvang en de bestemming)
Plan de datum van uw levering,
en kies uw datum in het winkelmandje
6 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Beschrijving
De kikkererwt BIO is een eenjarige groenteplant, robuust en weinig eisend. Het is een peulvrucht die al heel lang wordt geteeld in het Nabije Oosten, waar nog wilde varianten groeien. Deze soort behoort tot de familie van de Fabaceae, net als zijn neef de erwt (Pisum), maar maakt deel uit van een ander botanisch geslacht (Cicer). De kikkererwtplant is bossig en wordt 40 tot 60 cm hoog. Hij onderscheidt zich ook van de doperwt door de aanwezigheid van dons op de hele plant en zijn korte, behaarde peulen in strogeel die slechts één of twee grote, beige zaden met een ruw oppervlak bevatten.
De kikkererwt ontwikkelt een vertakte stengel en draagt samengestelde bladeren met kleine, ovale deelblaadjes met getande randen en een donkergroene kleur. De bloemen, die in de bladoksel staan, hebben een witroze tint. Geschikt voor gematigde klimaten, verdraagt de kikkererwt droogte en hoge temperaturen goed, maar is gevoelig voor kou en overmatig vocht. De optimale groeitemperatuur ligt rond de 20 °C. Hij geeft de voorkeur aan lichte, losse, licht zure grond met een pH tussen 5,5 en 6,5. Deze plant vereist een standplaats in de volle zon.
Belangrijkste belagers en ziekten:
De kikkererwt kan worden aangetast door ziekten zoals valse meeldauw en echte meeldauw, die een aandachtige monitoring vereisen om de teelt te beschermen.
De kikkererwt houdt van droogte en sterke hitte. Voor een gelijkmatige kieming van de planten is de ideale bodemtemperatuur ongeveer 15°C, hoewel de kikkererwt al begint te ontwikkelen vanaf een bodemtemperatuur van 5°C. De temperatuur voor een optimale groei ligt rond de 20°C. Hij heeft een hekel aan vocht en kou.
Oogst: kikkererwten worden tussen de drie en vier maanden na het zaaien geoogst, vaak vanaf juli wanneer de peulen bruin en droog zijn.
Bewaring: kikkererwten kunnen, eenmaal goed gedroogd, worden bewaard in een luchtdichte pot op een donkere plek.
De tuiniers tip: erwten, zoals alle planten uit de familie van de Fabaceae, verrijken de bodem met stikstof dankzij wortelknolletjes op de wortels. Ze hebben hun plaats in een vruchtwisseling die in 4 jaar wordt uitgevoerd. De kikkererwt behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Oogst
Groeiplaats
Blad
Botanisch
Cicer
arietinum
Fabaceae
Middellandse Zeegebied
Eenjarig
Andere Kikkererwtenzaden
Alles bekijken →Aanplant en verzorging
Zaaien van kikkererwten van eind maart tot juni (buiten beschutte, warme standplaatsen).
Je kunt de erwten in rijen zaaien met een onderlinge afstand van 40 cm, in een vlak geultje van 5 cm breed en 1 cm diep. Leg de zaden om de 10 cm. Bedek de zaden met een beetje fijne aarde. Druk de rijen vervolgens licht aan met de achterkant van een hark. De kieming duurt ongeveer 8 dagen.
Zodra de plantjes opkomen, dun je de rijen uit door slechts één plant om de 25 cm te laten staan.
Onderhoud.
Om ziekten die kikkererwten aantasten, zoals echte meeldauw of roest, te voorkomen, is het belangrijk om regelmatig schoffelbeurten uit te voeren.
Grondbedekking is gunstig. Erwten houden niet van droge grond. Drie weken na opkomst aanaarden (aarde rond de voet van de planten aanbrengen) en de erwten opbinden met vertakte takken of een in de handel verkrijgbare klimsteun.
De kikkererwt wordt beschouwd als een groenbemester, het is een bodemverbeterende plant die stikstof aan de grond toevoegt.
Zaad
Behandelingen
Voor welke locatie?
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Vergelijkbare artikelen
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).