Olijfboom Aglandau

De Olijfboom Aglandau is een oud ras dat oorspronkelijk uit de Alpes-de-Haute-Provence komt. Hij produceert ovale, stevige, vlezige olijven met een dikke witte waslaag (pruina), geschikt voor gebruik als groene of zwarte tafelolijven. In het begin van het najaar zijn ze groen, daarna worden ze wijnroze en uiteindelijk donkerpaars bij volledige rijpheid. Rijk aan olie, geeft hij goede opbrengsten. De Olijfboom Aglandau is zelfbestuivend. Hij is winterhard, redelijk bestand tegen kou en wind: hij is daardoor geschikt voor wat koelere streken. De oogst vindt plaats in oktober voor groene olijven, en in november en december voor zwarte olijven en olie.

De verspreiding van de olijfboom is verbonden met het mediterrane klimaat: dit is de belangrijkste beperking voor de teelt. De domesticatie van de olijfboom zou zo'n zesduizend jaar geleden hebben plaatsgevonden. Olijfbomen zijn bomen die heel oud kunnen worden. De oudste olijfboom ter wereld is nu 3000 jaar oud. De Olijfboom Aglandau is afkomstig uit de Alpes-de-Haute-Provence. De eerste beschrijving van dit ras werd gemaakt door Abbé Couture in 1786, waar hij het 'Plant d'Aix' noemde. De eerste inschrijving in het kwekersrecht (COV) dateert van 1986.

De olijfboom is een sterk vertakte boom, met een knoestige stam, hard en dicht hout en een bruine, gebarsten schors. Zijn halfopgaande, bolvormige groeiwijze maakt hem bijzonder geschikt voor teelt in pot.
De bladeren zijn langwerpig ovaal, gedragen door een korte steel, vrij stevig, gaafrandig, aan de randen omgerold, donkergroen glanzend aan de bovenkant en licht zilvergrijs met een uitstekende middennerf aan de onderkant. Het loof is wintergroen, altijd groen, maar dat betekent niet dat de bladeren onsterfelijk zijn: ze vernieuwen zich voortdurend.
De kleine, witte bloemen zijn gegroepeerd in kleine trossen van 10 tot 20, groeiend in de bladoksel, in april-mei, op het hout van het voorgaande jaar. De Olijfboom Aglandau is zelfbestuivend, hoewel de aanwezigheid van een bestuiver wordt aanbevolen: Picholine en Cailletier zijn het meest geschikt.
De geproduceerde olijven zijn ovale, stevige, vlezige vruchten, geschikt voor gebruik als groene of zwarte tafelolijven. In het begin van het najaar zijn ze groen, daarna worden ze wijnroze en uiteindelijk donkerpaars bij volledige rijpheid. Rijk aan olie, geeft hij goede opbrengsten.

Groene olijven kun je niet direct van de boom eten. Ze moeten eerst worden voorbereid om alle bitterheid te verwijderen. Er bestaan veel methoden om deze groene tafelolijven te conserveren. Ze zijn allemaal gebaseerd op hetzelfde principe, in 3 stappen. 1/ De bitterheid verwijderen, met een bad in loog (natronloog), een snelle oplossing, of een asloog, meer traditioneel en langzamer. 2/ Het spoelen. 3/ Het inleggen in pekel, met of zonder fermentatie. Voor zwarte olijven is het verwijderen van de bitterheid niet nodig.

Tafelolijven worden geconsumeerd nadat ze zijn voorbereid. Ze kunnen ook worden gebruikt om olijfolie te produceren.