Zoete kers Büttners Rote Knorpelkirsche

De Prunus avium POZNAŃSKA 'Büttners Rote Knorpelkirsche' is een historisch kersenras dat al meer dan twee eeuwen wordt gewaardeerd om zijn zoete kersen waarin een verrassend aroma van watermeloen te proeven is. Deze kersenboom vormt een middelgrote boom met een piramidale groeiwijze en is gemakkelijk te telen. Hij groeit in de meeste licht vochtige bodems op een zonnige standplaats. Hij is zelfsteriel en heeft dus een andere variëteit in de buurt nodig voor de bestuiving.

De kersenboom behoort tot de zeer grote Rozenfamilie (Rosaceae), met ongeveer 5000 soorten. Tot deze familie behoren de meeste van onze fruitbomen voor een gematigd klimaat (appelboom, abrikozenboom, pruimenboom...), evenals heel veel sierplanten en wilde planten van ons platteland en onze bossen. Prunus avium, de Latijnse naam voor de wilde kers of zoete kers, komt waarschijnlijk oorspronkelijk uit Anatolië en de Kaukasus en werd al vroeg door de mens geteeld en verspreid. In het wild vormt het een grote boom die gemakkelijk 20 meter hoog wordt en een snelle groei heeft (15 meter in 20 jaar). In Nederland vind je hem in bossen op vruchtbare en vochtige bodems.
'Büttners Rote Knorpelkirsche' is een zeer oud ras, ontdekt in 1795 in het noorden van Duitsland, nabij de stad Halle, door Carl Gottlieb Büttner – vandaar de naam, die vertaald kan worden als Büttners rode knorpelkirs. Begin jaren 2000 kreeg hij de nieuwe naam 'Altenburger Melonenkirsche', letterlijk "meloenkers van Altenburg" (een stad in Oost-Duitsland), vanwege de bijzonder originele smaak van zijn vruchten. Deze kersenboom vormt een middelgrote boom, die 5 tot 6 meter hoog wordt en 4 tot 5 meter breed, met een relatief snelle groei (40 tot 60 cm per jaar). Hij heeft een kegel- tot piramidale vorm, met een licht afgeronde kroon. Het blad is klassiek, bestaande uit langwerpige, elliptische bladeren met fijne tanden en een middengroene kleur. In april of mei, in koudere streken, produceert hij een mooie witte bloei. De enkelvoudige bloemen met ronde bloemblaadjes kunnen zichzelf niet bestuiven (zelfsteriel). Voor kruisbestuiving, en dus uiteindelijk een oogst, is het nodig om in de buurt een andere bestuivende variëteit te planten, zoals 'Hedelfingen', 'Regina', 'Kordia', 'Stella', 'Van', 'Schneiders späte Knorpelkirsche', 'Große schwarze Knorpelkirsche', 'Kassins Frühe' of 'Burlat'. Eenmaal zo bestoven door het stuifmeel van de andere variëteit, ontwikkelen de bloemen zich tot grote, gele vruchten die aan de zonzijde rood kleuren. De ronde, hartvormige kersen zijn groot en glanzend en zitten aan steeltjes van 5 cm. Ze zijn oogstbaar vanaf eind juni (afhankelijk van het klimaat). Het geelachtige vruchtvlees is matig sappig en zeer zoet, met een lichte zuurgraad en vooral een licht aroma van watermeloen dat hem onderscheidt van andere rassen. Het vruchtvlees zit vrij stevig aan de pit, maar het vrijwel kleurloze sap maakt dat je ze zonder risico op vlekken kunt eten. Uitstekend vers, ze zijn ook geschikt voor conserven. De productie is zowel overvloedig als regelmatig van jaar tot jaar, wat zeker ook het succes van dit ras door de eeuwen heen verklaart.

Zeer winterhard, hij kan zelfs op grotere hoogte gedijen. De kersenboom 'Büttners Rote Knorpelkirsche' verdient een plek in de tuin, solitair geplant in een gazon om het plukken te vergemakkelijken, en kan het startpunt vormen van een kleine boomgaard. In een landklimaat kun je er bijvoorbeeld een 'Mirabelle de Nancy' bij planten, die vanaf augustus het stokje overneemt met heerlijke kleine gele pruimen. Als de ruimte beperkt is, denk dan aan fruitstruiken, zoals frambozen waarvan de even delicate als verfijnde vruchten maar een paar meter hoeven af te leggen naar je bord. Aalbessen zijn ook echte lekkernijen, gemakkelijk te telen en geliefd bij kinderen. En houd je van originaliteit en oude fruitsoorten, waarom plant je dan geen mispel (Mespilus germanica)? De vruchten moeten vorst hebben gehad voordat ze gegeten kunnen worden, waardoor je de oogstperiode in je boomgaard verlengt.