Eragrostis – liefdesgras: planten, kweken en verzorgen

Plantkunde en beschrijving

De Eragrostis behoort tot de Grassenfamilie (Poaceae), vroeger grassen genoemd. Het geslacht omvat ongeveer 350 soorten, meestal eenjarig, maar soms ook vaste planten, die over de hele wereld voorkomen. De geslachtsnaam Eragrostis is een samentrekking van Eros (liefde) en Agrostis (gras): daaraan dankt de plant zijn volksnaam liefdesgras of Erosgras. Liefdesgrassen zijn grassen die vooral groeien op verstoorde, arme of zanderige bodems.

Eragrostis vormt dichte pollen, dat wil zeggen goed compacte pollen, met een overhangende, fonteinachtige groeiwijze. Het blad bestaat uit groene, lange maar zeer fijne bladeren. Het blad blijft in een zacht klimaat normaal gesproken wintergroen, maar meestal verwelkt het of verdwijnt het in de winter volledig. Bij de meeste soorten blijft het blad in het najaar groen, maar bij Eragrostis curvula krijgt het bronsgele tinten.

De bloeiwijze reikt tussen juli en oktober tot meer dan een meter hoog, afhankelijk van de soort, en vormt een wolk van pluimen met kleine, afgeplatte aartjes die afhankelijk van de soort groen, roze, purper of bijna zwart zijn. De bloeiwijzen kunnen in boeketten worden gebruikt, omdat ze lang mooi blijven.

Eragrostis wordt gekweekt in een border met vaste planten, als bodembedekker, langs randen om een border te accentueren, om een talud te bedekken, in een droge rotstuin of een wilde bloemenweide, en zelfs in een pot.

Eragrostis spectabilis

Onze mooiste variëteiten

Eragrostis spectabilis - Liefdesgras

Eragrostis spectabilis is een bescheiden liefdesgras met een wat warrige groeiwijze en stug blad als van wild gras, dat aan het einde van de zomer een verbazingwekkende zomerbloei vormt als een nevel van paarsroze aartjes.

• Bloeitijd september tot november
• Uiteindelijke planthoogte 70 cm

Productfiche bekijken

Eragrostis spectabilis Great Plains - Liefdesgras

Eragrostis spectabilis 'Great Plains' is een compactere vorm van de botanische soort. De pol fijne bladeren wordt slechts 50 cm hoog en 40 cm breed.

• Bloeitijd september tot november
• Uiteindelijke planthoogte 50 cm

Productfiche bekijken

Eragrostis curvula - Liefdesgras

Eragrostis curvula is een liefdesgras dat in de zomer groen is en in het najaar bronzen of gele tinten aanneemt. In de zomer verschijnen zeer fijne, eerst donkergroene en daarna bijna zwarte aartjes in een sierlijk gebogen bloeïnevel.

• Bloeitijd augustus tot oktober
• Uiteindelijke planthoogte 60 cm

Productfiche bekijken

Eragrostis trichodes - Liefdesgras

Eragrostis trichodes heeft een wat ingezakte fonteinachtige groeiwijze onder het gewicht van zijn ongelooflijke, maar toch zo lichte amethistroze bloei.

• Bloeitijd augustus tot oktober
• Uiteindelijke planthoogte 90 cm

Productfiche bekijken

Eragrostis planten

Waar planten?

In de natuur houden liefdesgrassen van arme, zanderige en eerder droge bodems. In de tuin groeien Eragrostis ook in elke bodem, zolang die goed doorlatend is. Deze grassen verdragen droogte uitstekend zodra ze goed zijn aangeslagen.

Liefdesgrassen moeten in de zon worden geplant. 

Wanneer planten?

Eragrostis plant je in het voorjaar: tussen maart en mei.

Hoe planten?

• Maak de bodem goed los tot ongeveer twintig centimeter diep;
• Haal de wortelkluit uit de pot;
• Maak een plantgat dat ongeveer twee keer zo groot is als de wortelkluit ;
• Liefdesgrassen hebben goed doorlatende grond nodig: meng gerust wat grind of kleikorrels door de grond waarmee je het plantgat vult;
• Plaats de wortelkluit in het midden van het plantgat ;
• Vul het plantgat met de uitgegraven grond (eventueel gemengd met wat grind als de bodem te compact is) en druk de grond rond de pol licht aan met je vingers;
• Geef water om eventuele luchtgaten tussen de grond en de wortels te voorkomen.

Let op: houd 80 cm afstand tussen de pollen, zodat ze zich goed kunnen ontwikkelen.

Je kunt een Eragrostis ook in een pot planten. Kies in dat geval een poreuze terracotta pot met een drainagegat. Vul de bodem met kleikorrels en gebruik een goed doorlatend substraat: een mengsel van half potgrond en half rivierzand is geschikt.

Eragrostis spectabilis en curvula

Onderhoud

Deze grassoort heeft maar weinig onderhoud nodig. 

Eens in de 3 à 4 jaar, als het centrum van de pol begint uit te drogen, kun je de plant uit de grond halen, de dode delen verwijderen en de pol scheuren. Daarna hoef je de verschillende delen alleen nog maar opnieuw te planten.

Vergeet niet om de plant de eerste zomer water te geven, vooral tijdens hittegolven. Daarna redt de plant zich alleen.

Als het blad in de winter uitdroogt, maar niet verdwijnt, moet je het in maart terugknippen voordat de groei weer begint.

In een pot moet je water geven zodra het substraat droog is. Verpotten doe je wanneer de wortels uit het drainagegat komen en in het voorjaar.

Ziekten en plagen

Liefdesgras wordt door geen enkele ziekte of plaag aangetast.

Eragrostis curvula

Vermeerderen

Door zaaien

De plant zaait zich vanzelf uit, zonder echter ooit woekerend te worden. U kunt de jonge pollen van Eragrostis verzamelen en ze in het voorjaar verplaatsen naar de plek van uw keuze.

Let op: wilt u niet dat uw grassen zich uitzaaien, knip de bloeistengels dan na de bloei af!

Zaaien is mogelijk onder koud glas aan het begin van het voorjaar (in maart). Zaai in een substraat dat voor de helft uit potgrond en voor de helft uit zand bestaat en vochtig blijft (water geven, maar niet te veel). De jonge pollen kunnen vanaf mei-juni worden verspeend.

Door de pollen te scheuren

Grote pollen scheur je in het voorjaar, tussen april en juni. Haal de pol met behulp van een spitvork uit de grond. Verwijder de dode of droge delen en verdeel de pol vervolgens met een mes of de snede van een spade. Nog eenvoudiger: je kunt de jonge pollen aan de rand van de moederplant gewoon losmaken.

Combineren

Liefdesgras combineer je met planten die dezelfde groeiomstandigheden waarderen: een zeer goed doorlatende bodem en een standplaats in de volle zon.

In een droge rotstuin

Enkele pollen van liefdesgras ‘Great Plains’ (Eragrostis spectabile) zorgen voor luchtigheid en hoogte boven een tapijt van Delosperma cooperi met mauve bloemen, die bloeien van het voorjaar tot het einde van de zomer. De mooie roze bloei van de kruipende hemelsleutel ‘Sunsparkler Lime Zinger’ verwijst naar het roze van de bloeiwijze van Eragrostis. Twee of drie Salvia greggii ‘Arctic Blaze Purple’ zijn zeker niet te veel en zorgen voor een bloei die van mei tot oktober duurt. Tot slot vullen enkele muurfijnstralen de gaten in de rotstuin op door zich rijkelijk uit te zaaien, net als het gras.

Eragrostis ‘Great Plains’, Erigeron karvinskianus, Delosperma cooperii, Salvia gregii ‘Arctic Blaze Purple’ en Sedum ‘Sunsparkler Lime Zinger’

In een wilde, bloeiende prairie aan het einde van het seizoen

Het idee is om een zone te creëren die er zo natuurlijk mogelijk uitziet, met enkele structurerende grassen met een zachte, ijle bloei en enkele grote vaste planten met een “wilde” uitstraling. Natuurlijk is dit geen kopie van wat je in de natuur kunt aantreffen, maar eerder een idyllisch beeld, een fantasieversie van een Amerikaanse prairie.

Enkele pollen van Eragrostis trichodes combineren mooi met enkele Mulhenbergia capillaris, een ander Amerikaans gras. Beperk liever het aantal verschillende grassoorten om de “prairie” overzichtelijk te houden. Voor de bloeiende vaste planten houden we het eenvoudig en doeltreffend: Gaura lindheimeri ‘Summer Breeze’ (onlangs door botanisten omgedoopt tot Oenothera lindheimeri) en Patagonisch ijzerhard. De keuze aan planten is bewust beperkt voor een natuurlijker uiterlijk en natuurlijk komen de voorgestelde planten allemaal uit het Amerikaanse continent, houden ze van de zon en zijn ze uitstekend bestand tegen droogte.

Anekdotes

Eragrostis curvula wordt in de Verenigde Staten gebruikt om taluds langs wegen en spoorlijnen te verstevigen.

Teff, een soort van het geslacht Eragrostis (Eragrostis tef), wordt in de bergen van Ethiopië gekweekt. Dit gras produceert kleine korrels en vormt de belangrijkste voedselbron voor de lokale bevolking. Pogingen om teff te vervangen door maïs of tarwe liepen uit op een grote mislukking: geen van beide gewassen verdraagt droogte en, paradoxaal genoeg, tijdelijk drassige bodems.