Arum italicum - Italiaanse aronskelk

De Arum italicum, ook wel Italiaanse aronskelk genoemd, is een kleine wilde plant die verwant is aan de aronskelken. Je vindt hem soms onder grote bomen in oude tuinen, waar vogels hem hebben uitgezaaid. Zijn blad, van een discrete elegantie, is min of meer geaderd en gemarmerd en is decoratief in het najaar en de winter. De bloemen in de vorm van een opstaande, geelachtige koker zijn origineel zonder spectaculair te zijn, maar ze worden gevolgd door de vorming van een vruchtdrager die fel oranjerood gekleurd is. Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Europa en Noord-Afrika, is deze schaduwminnende vaste plant perfect aangepast aan zeer droge zomers. Hij is ideaal om schaduwrijke plekken in de tuin op te vullen.

De Arum italicum behoort tot de familie van de Araceae (Aronskelkfamilie). Het is een kruidachtige plant zonder stengel, die als vaste plant overwintert met zijn knolvormige wortels en in de zomer zijn blad verliest. Deze soort komt inheems voor in Frankrijk, waar je hem in het hele zuiden, het westen en het midden van het land vindt. De Italiaanse aronskelk, die winterhard is, komt voor in het hele Middellandse Zeegebied, maar ook in het Verenigd Koninkrijk, Zwitserland, Rusland en Oekraïne. Waar hij het naar zijn zin heeft, kan de Italiaanse aronskelk uitbundig groeien en soms zelfs wat woekeren.

Het blad komt in het najaar boven de grond en bereikt een hoogte van ongeveer 30 cm. Het bestaat uit meerdere pijlvormige bladeren, 9 tot 40 cm lang en 2 tot 29 cm breed. Het bladmoes is glanzend, donkergroen en meestal doorsneden met lichtere zones langs de nerven, variërend van wit tot crèmegeel en geelgroen. De bloei vindt plaats in maart-april. De bloeiwijze, typisch voor aronskelken, bestaat uit een stengel met een groenwitte tot geelachtige, trechtervormige schede (spatha), die een zuilvormige kolf (spadix) omhult. Het geheel is ongeveer 35 cm hoog. De bestuiving gebeurt door vliegen en sommige kevers. De vruchten zijn ronde, glanzende, oranjerode bessen die dicht opeengepakt zitten. Het blad verdort na de bloei, in de late lente, waarna de plant in rust gaat. In een koud klimaat komen de nieuwe bladeren ook in het najaar boven de grond, verdwijnen ze in de winter en komen ze aan het begin van het voorjaar weer tevoorschijn.

De Arum italicum is een zeer gemakkelijke plant om te kweken in onze niet al te koude streken. Hij groeit zonder veel zorg en brengt een elegante en originele toets langs een pad of aan de voet van bloeiende struiken. Hij combineert prachtig met andere schaduwminnende vaste planten. In de halfschaduw gaat hij mooi samen met helleborussen, de Algerijnse iris, en kleine bollen zoals crocussen, botanische narcissen of de Napolitaanse cyclaam (Cyclamen hederifolium).

Let op: de Italiaanse aronskelk is een giftige plant; alle delen zijn bij inname giftig.